Salsnes, 25 april 2008

Mijn laatste "dagboek" ging over ons nieuwe gezinslid Doerak. Denk nu niet dat ik alleen maar over Doerak zal vertellen omdat dit "dagboek" ook de titel Doerak heeft. Nee, het volgende dagboek zal echt weer gaan over mijn (en Henk zijn) avonturen in Noorwegen.

De reden dat ik ook dit dagboek weer over Doerak vertel is, omdat Doerak er niet meer is. Doerak is afgelopen zaterdag (19 april) bij het oversteken van de weg, overreden en overleden. Hanne, de directeur van de school, heeft haar gevonden en haar in een plastic zak bij de lve (schuur) gelegd. Ik was op dat moment op school. Hanne kwam naar school om het me te vertellen. Ik was compleet in shock! Dit kon niet en mocht niet. Een paar dagen ervoor zat ze ook aan de andere kant van de weg. Toen ik haar riep, kwam ze aanlopen. Toen ze de weg over wilde steken, kwam er net een auto aan rijden. Ik was vreselijk bang dat ze overreden zou worden, maar een eindje van de weg stopte ze en stak pas over toen de auto voorbij was. Een hele opluchting. En ik dacht meteen: "Ik hoef  in ieder geval niet bang te zijn dat ze overreden wordt door een auto, want ze is doodsbang voor auto's". Het was dan ook een enorme schok dat ze wel door een auto was aangereden.
Samen met Hanne heb ik haar begraven, in het weiland aan de rand van het bos. Samen met haar speelmuizen. Ja, ze moet toch iets hebben om mee te spelen in het (katten)hiernamaals!

 

De afgelopen week is als een roes voorbij gegaan. Ik heb het gevoel dat ik hele dagen heb lopen huilen. Voelde me compleet verlamd. Ik had geen zin in eten en mijn gedachten waren voortdurend bij haar. Het ging wel als ik op school was, maar als ik naar huis fietste kwamen de tranen als vanzelf weer tevoorschijn. Regelmatig loop ik even naar haar grafje toe om "bij haar te zijn". Ik had niet gedacht dat ik zo heftig zou reageren op het overlijden van een huisdier! Het voelde (en voelt nog steeds) zo onrechtvaardig. We waren nog niet klaar voor een afscheid. Ik wilde nog veel meer met Doerak beleven en van haar leren. Het was een fantastische kat die haar eigen weg ging. Een kat vol liefde die begreep hoe ik me voelde en me af en toe een spiegel voorhield.
De laatste tijd maakte ze me 's ochtends vroeg wakker door aan de slaapkamerdeur te krabben (en daarbij zielig te miauwen!). Ze vond dan dat ik lang genoeg geslapen had en dat het nu tijd was voor knuffelen!
Voor de voorjaarsvakantie zou ze gesteriliseerd worden. Ongeveer een week daarvoor was ze erg onrustig, krabde me en was erg bijterig. We vroegen ons af of ze voelde dat ze geopereerd zou worden. Uiteindelijk besloten we dat het toch wel erg leuk was om een keer jonge katjes te hebben, dus de operatie werd afgeblazen. Vanaf het moment dat we dat besloten hadden, zagen we weer de oude Doerak. Rustig en aanhalig! Ongelooflijk!

 

De kinderen op school waren erg blij dat we besloten hadden om haar jongen te laten krijgen en vonden dat ze er dan 6 moest krijgen. Voor elk kind in de klas n!
De leerlingen waren erg begaan met Doerak, ook al hadden de meesten haar nog nooit gezien. Ik heb er gebruik van gemaakt, door Doerak brieven aan de kinderen te laten schrijven, met daarin allerlei vragen. O.a. over hoe lang ze zwanger zou zijn, of het klopte dat de jongen blind geboren werden, hoe dat bij andere dieren zat. De kinderen wisten eigenlijk wel dat Doerak de brieven niet geschreven had, maar gingen helemaal in het spel op. Ze vonden informatie in boeken en schreven brieven terug. Aan het eind (een week voor de paasvakantie) werden de leerlingen uitgenodigd door Doerak om pannekoeken te komen eten, als dank voor wat ze Doerak allemaal geleerd hadden. Op het pannekoekenfeest was Doerak echter niet aanwezig. Mevrouw was al een aantal dagen niet thuisgekomen en hing waarschijnlijk de bloemetjes buiten. Ik kreeg dus al een voorproefje van hoe het was om zonder Doerak te moeten leven. Ik was vreselijk bezorgd en keek voortdurend naar buiten of ik haar toch niet zag. De onzekerheid van niet weten waar ze was, was vreselijk. Het ergste was wel dat ik die vrijdag naar Henk zou gaan en het was de bedoeling dat zij mee zou gaan. Ik zou een week weg zijn en de gedachte dat ze terug zou komen terwijl ik er niet was, was verschrikkkelijk. Ik wist dat ik het gewoon door moest laten gaan, maar het zat me niet lekker. Vrienden van me had ik bereid gevonden om de dag eten neer te zetten. Die vrijdagochtend riep ik haar zoals gewoonlijk, maar er kwam niets. Vlak voor ik naar school ging, keek ik (zonder al te veel hoop) nog even uit het keukenraam. Plotseling zag ik een zwarte vlek. Ik dacht dat het zeker de kat van de buren was, maar opende toch het raam en riep/floot. De zwarte vlek draaide zich in mijn richting en na nog een keer fluiten, sprintte het mijn kant op. Ze was terug! Helemaal uitgehongerd. De rest van de dag heeft ze in huis doorgebracht, bang als ik was dat ze weer verdwenen zou zijn als ik zou vertrekken. Ze wilde erg graag naar buiten, dus toen ik de auto aan het inpakken was heb ik haar aan een paal gebonden. Na 10 minuten ging ik kijken, lag de halsband netjes naast de paal, maar Doerak was verdwenen. Even sloeg de paniek toe, maar twee seconden later kwam ze vrolijk aanhuppelen. Hoezo, ze deed haar naam eer aan?

 

De reis naar Henk in mot genoten Doerak en ik van elkaars gezelschap. Doerak zat eerst in de reismand, maar halverwege de reis mocht ze (met de halsband aan de hoofdsteun van de achterbank gebonden) "los" in de auto rondlopen. Ze genoot met volle teugen en zat/lag de hele reis op de hoedenplank.
Bij Henk had ze het ook erg naar haar zin. Overdag sliep ze veel, maar 's avonds wilde ze naar buiten. Aan de riem liepen we dan een uur buiten, voordat wij vonden dat het genoeg was. Als het aan haar had gelegen waren we nog veel langer buiten gebleven!

 

 

Na de paasvakantie bleek dat ze zwanger was. Ze werd wat dikker en ze werd nog aanhankelijker. Ik verheugde me zeer op de jonge katjes, maar het heeft helaas niet zo mogen zijn. En dat maakt het misschien nog wel moeilijker om te accepteren dat ze er nu niet meer is.
Ik mis haar vreselijk en hoop nog steeds dat dit alleen maar een boze droom is waaruit ik zo ontwaak. En dan komt ze vrolijk aanhuppelen en gaan we verder met het leven waar we beiden zo van hielden. Helaas, ik weet beter......... Ze komt nooit meer terug. En dat is moeilijk te aanvaarden. Ze was mijn maatje en mijn spiegel. Ze zal altijd een deel van mijn leven zijn. Ik ben dankbaar dat ze in ons leven gekomen is, al was het maar kort (maar zeer krachtig!). Het niet meer voelen van haar onvoorwaardelijke liefde en het volle vertrouwen, doet pijn. Heel veel pijn.
Ik moet verder en dat gaat ook lukken. Doerak blijft een deel van ons en zal altijd in onze gedachten zijn.

 

Doerak

Vol herinneringen blijf ik achter
Het mocht niet zo zijn
Dat we meer tijd samen hadden
8 maanden vol liefde en wederzijds vertrouwen
Waarom zo kort?
Ik zal het nooit weten
Missen doe ik je met heel mijn hart
Je was een onvergetelijk deel van mijn leven

Dank je wel!

   
 

P.S. De bedoeling was een eigen website voor Doerak te maken. Na onderhandelingen met Doerak waren we het eens geworden over de lay-out en was ik begonnen met schrijven. Het was nog niet af en nu ze er niet meer is, vroeg ik me af of het nog zin had er verder mee te gaan. Voor mijn eigen verwerking en als hommage aan Doerak heb ik besloten de Doerak's website af te maken en hier te publiceren.