Salsnes, 4 januari 2008

In deel drie van dagboek 12 schreef ik al even kort over ons nieuwe gezinslid Doerak. Vanaf begin augustus 2007 zijn we namelijk de trotse eigenaren van deze prachtige (jonge) kat! Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling om een kat aan te schaffen, maar dingen kunnen soms (vaak?) anders lopen dan je ze gepland hebt. Van huis uit ben ik aan (huis)katten gewend. Toen ik klein was hadden we drie katten thuis: Mies, Streepje en Snuffel. Later toen ik op kamers woonde wenste ik mij een kat, maar toen ik een relatie kreeg met Henk en hij allergisch bleek voor katten, moest ik kiezen. Of Henk in huis, of een kat. Nou, de keuze was niet zo moeilijk!
Geen kat dus, maar ik bleef het fantastische beesten vinden. Toen we van de zomer voor de zoveelste keer (zie dagboek 12 deel 2) de dozen op de låve (zolder van de schuur) doorsnuffelden op zoek naar papieren en andere spullen, zei Henk ineens: "Ik geloof dat we bezoek hebben." En ja, hoor, in een hoekje van de zolder zaten twee jonge katjes. Waarschijnlijk een maand (of twee) oud. De ene was wit met zwart en de andere zwart met wit. Zeer schichtig, maar wel erg nieuwsgierig! Ze wilden niet aangeraakt worden en sprintten weg als we ook maar binnen een straal van 5 meter kwamen.
De dagen erna waren we regelmatig in de schuur en telkens kwamen de katjes even toekijken. Na een paar dagen viel het ons op dat we moederkat nog nooit zagen en na nog twee dagen, vonden we dat de witte kat wel erg dichtbij durfde te komen en het leek wel alsof hij/zij wat trager dan voorheen was.
We besloten te kijken of de katjes honger hadden en sneden een plakje ham (ja, wie heeft er nou kattenvoer in huis als je geen kat hebt?) in stukjes. Het zwarte katje was er als de kippen bij. Durfden ze eerst niet dichtbij te komen, met een plakje ham in het verschiet, was ze niet meer bij me weg te slaan. De ham was binnen no time weg. De witte kat lag op een oude bank en liet zich zelfs aaien, maar de ham bleef liggen. 's Avonds nog een plakje ham en een bakje water gebracht, waarvan alleen het zwarte katje at.
De volgende dag troffen we het witte katje dood op de bank aan, met het zwarte katje er zielig naast, alsof ze haar broertje/zusje nog warm wilde houden.
Henk en ik hebben de witte kat begraven en hebben besloten door te gaan met het voeren van het zwarte katje. Het was duidelijk dat ze honger had en dat er iets met moederkat gebeurd was, waardoor ze haar jongen niet kon voeden. We waren nu begonnen met voeren, die verantwoordelijkheid hadden we op ons genomen, dus daar moesten we ook mee doorgaan (foto 1)

 

De weken erna hebben we de kat twee keer per dag eten gegeven. Ze (we ontdekten dat het een vrouwtje was) kreeg de naam Doerak, omdat ze zo ondeugend was. Ze begon steeds meer aan ons te wennen. Als ze at mochten we haar aaien en na verloop van tijd mochten we haar ook aaien als ze niet aan het eten was. Op een gegeven moment kwam ze na het eten zelfs bij mij op schoot zitten om aangehaald te worden. Wat een overwinning. Van vreemden moest (en moet) ze niets hebben. Synnøve, de dochter van Siv, kwam elke avond om Doerak eten te geven, maar Doerak vond het maar eng. Toen Synnøve speeltjes voor Doerak meenam werden ze iets betere vriendjes.
Henk en ik raakten steeds meer aan Doerak gehecht. Regelmatig namen we (na het werk) een kijkje om te zien of ze er nog wel was en om haar even te aaien.
Doerak begon zich ook steeds meer aan ons te hechten. Als we haar eten kwamen geven zat ze vaak al op ons te wachten bij een opening in de schuur. Ook als we weggingen keek ze ons vanaf die plek lange tijd na (foto 2).

 foto 2:

Doerak op de låve
(ons welkom hetend of ons uitzwaaiend)

Toen mijn ouders in september op bezoek waren ontdekten zij dat Doerak overdag (en misschien ook wel 's nachts) regelmatig een wandeltochtje buiten de låve maakte (zeker nadat mijn vader een loopplankje voor haar getimmerd had). Een dag liep ze zelfs achter hen aan mee naar huis. Ook tijdens een wandeling met mijn moeder naar het strandje (ca. 1,5 km) liep ze met ons mee. Prachtig!
Ondanks dat Doerak steeds meer bij ons begon te horen, besloten Henk en ik dat het wel een "låvekat" zou blijven. In verband met Henk zijn allergie kon ze gewoon niet in huis komen. Al vonden we wel dat als het in de winter erg koud zou worden, ze 's nachts in het halletje mocht slapen. Ja, ja...........
Toen ik op een dag uit mijn werk kwam en de deur opendeed, zat Doerak daar. "Ze liep gewoon achter ons aan", was het antwoord dat ik kreeg van mijn ouders en Henk toen ik ernaar vroeg. Diezelfde dag mocht ze van ons ook een kijkje nemen in de keuken, de woonkamer en boven, en dat beviel haar wel erg goed. Ook Henk beviel het goed. Hij merkt wel iets, maar wordt niet benauwd als Doerak in huis of in de buurt is. Als hij haar aanhaalt moet hij daarna niet met zijn handen in zijn ogen wrijven, dan gaat het mis. Maar verder gaat het goed! (foto 3)

 

foto 3:

"Onze" Doerak

september 2007

Maar we besloten wel dat we haar elke avond naar de låve zouden brengen waar ze zou slapen. Ja, ja..........
Toen ik Henk uit Trondheim moest ophalen (het vliegtuig had vertraging waardoor hij de vlucht naar Namsos miste) en wij om 2 uur 's nachts thuiskwamen, ging ik Doerak nog even snel eten geven op de låve. Gegeten heeft ze niet, ze kwam meteen achter me aan en het lukte ons niet haar buiten te sluiten. Dus vanaf die nacht slaapt en eet ze hier in huis en is het echt onze kat geworden.
Uiteindelijk is ze ook met ons/mij meegeweest om Henk naar Åmot te brengen. Eerst wilden we nog Synnøve vragen haar eten te geven, maar hoe dichter we bij de vertrekdatum kwamen, hoe zekerder we werden dat we haar mee wilden nemen. Een reismand gekocht en een halsbandje om haar op parkeerplaatsen uit te kunnen laten. Een paar keer met haar een proefrit gemaakt en dat ging prima. Het was nog wel even spannend hoe het zou gaan als we zolang in de auto zouden zitten, maar dat is hartstikke goed gegaan. Door de reismand op een rugzak te zetten, kon ze naar buiten kijken en dat was helemaal goed. We hebben geen "kind" aan haar gehad! Als we stopten op een parkeerplaats lieten we haar uit en hadden veel bekijks. Stopten we bij een restaurant of benzinestation om wat te eten, lieten we haar los in de auto, alwaar ook de kattenbak was en eten. Ze kon dan gewoon haar gang gaan. Ze vond het zalig om dan op het dashboard te gaan liggen en alles eens goed te bekijken (foto 4).

 foto 4:

Doerak op de uitkijk bij een benzinestation bij Lillehammer

Doerak is geen schootkat. Langzamerhand komt ze uit zichzelf bij me op schoot zitten, maar meestal duikt ze in een stoel. Het is wel een heel aanhankelijke kat en ze vindt het zalig om opgepakt en geaaid te worden. Ze likt dan mijn/onze handen en ook mijn gezicht krijgt regelmatig een gratis scrub-behandeling!
Doerak is een echte buitenkat. 's Ochtends als ik naar school ga, gaat ze naar buiten. Als ik thuiskom en haar roep, komt ze aangesprint, wil aangehaald worden en eten, en verdwijnt meestal daarna weer naar buiten. 's Avonds komt ze rond een uur of 8 (of soms later) weer binnen en gaat dan languit in een stoel liggen. Soms komt het voor dat ze niet komt als ik haar roep en dan moet ik (nu het vroeg donker is met zaklantaarn) richting de låve om haar te zoeken. Als ik haar echt niet kan vinden, dan is de laatste optie de oude trekker van Siv, waar ze ligt te slapen (foto 5).
Regelmatig komt ze aanlopen met een muis, die ze vol trots op het stoepje voor me neerlegt. Soms nog halflevend! Een echte jager. Prachtig.
De 8 weken dat ik thuis zat met een burn-out, heb ik veel aan Doerak gehad. Ik vond bij haar rust en kon uitgebreid met haar knuffelen. Ook kreeg ik een aardige spiegel voorgehouden door haar. Was ik kwaad of bang, was zij dat ook en moesten mijn benen, armen en soms ook hoofd het ontgelden. Zeer confronterend, maar een goede les.

foto 5:

De lievelingsplek van Doerak:
de oude trekker van Siv

Doerak hoort echt bij ons en we zouden niet meer zonder haar willen. Henk vond het moeilijk om afscheid van haar te nemen in Åmot. Foto's worden nu gemaild zodat hij op de hoogte blijft. Ook mijn ouders zijn erg met Doerak begaan. Ze krijgt zelfs kaarten en geld voor eten toegestuurd. Het lijkt wel alsof we een kind hebben. Ook wij zijn soms bezorgd over haar (als ze maar niet de weg overgaat....., zou ze last van ... hebben?). Inmiddels heeft ze haar eerste vaccinatie gehad..... Volgens mij voelde ik me hetzelfde als moeders wiens baby een spuit krijgt!
Het is prachtig om te zien hoe Doerak als een klein kind alles ontdekt. Plastic zakken, kleedjes op de vloer, bollen wol, alles heeft haar aandacht. De pincet, haarborstel en allerlei andere interessante voorwerpen op het plankje bij de wasbak, zijn voortdurend in de wasbak of op de grond terug te vinden. Eenmaal teruggelegd op het plankje liggen ze binnen twee seconden weer in de wasbak! Een erg leuk spelletje waar we beiden niet genoeg van kunnen krijgen!
Ze is helemaal gek van (stromend) water. De badkuip is dan ook erg interessant, maar de WC is nog het meest populair! Als ze de kans krijgt drinkt ze zelfs van het water uit de WC pot (foto 6). Ach, ja, we hebben allemaal zo onze eigenaardigheden.
 

foto 6:

Erg interessant zo'n WC-pot!

Doerak doet haar naam eer aan. Het is een ondeugende (en intelligente) kat. Ze snapt precies dat als ik aan de telefoon ben, ik niet zomaar naar haar toe kan komen. Zodra ik de hoorn in mijn hand heb, sprint ze naar de bank om daar vol overgave haar nagels aan te scherpen!

Ik zou nog wel uren door kunnen gaan met vertellen over Doerak (doen moeders dat ook niet over hun kind?), maar dat doe ik niet (nou, ja, op een verdekte manier eigenlijk wel...). Binnenkort krijgt Doerak een eigen site (binnen deze site) waarop al haar avonturen en foto's te bewonderen zijn. Ik ben nu nog in onderhandeling met Doerak over hoe de site eruit moet zien, maar over niet al te lange tijd kunnen jullie alles over haar lezen en zien.

Ik sluit af met een mooie foto van Doerak.

Ha det!

Groetjes van Andrea en kopje van Doerak