5 februari 2006

Eindelijk, eindelijk zullen jullie wel denken. En gelijk hebben jullie! Het heeft wel heel lang geduurd voordat ik een teken van leven op deze website geef. Het was de bedoeling om begin, uiterlijk half september een soort nieuwsbrieven op mijn website te zetten, maar het heeft niet zo mogen zijn. Druk, druk, druk zullen we maar zeggen. Daarnaast is er zoveel waar ik over wil vertellen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Dus stelde ik het schrijven steeds maar uit. De laatste tijd krijg ik steeds minder mailtjes, een hint voor mij dat ik ook nu eindelijk eens iets van me moest laten horen!

Allereerst moet ik jullie bedanken voor alle mailtjes, telefoontjes en kaarten/brieven die ik van jullie heb gekregen. Hartverwarmend, het is fijn te weten dat jullie met me meeleven! Ik zal proberen jullie mailtjes binnenkort (zei ik dat niet ook in mijn algemene mail) te beantwoorden. Tot die tijd zullen jullie het met deze "dagboekbrieven" moeten doen.

Sinds mijn mailtje met kerstkaart is er inmiddels weer veel gebeurd. Het gips is inmiddels van mijn arm af. Een bevrijding, want nu kan ik tenminste mijn arm/hand weer gebruiken. Wel zijn de spieren nog allemaal erg stijf en doet het bewegen nog behoorlijk wat pijn. Ik loop nu dan ook bij de fysiotherapeut om het geheel een beetje op te rekken.

Vanaf het eind van de kerstvakantie tot afgelopen vrijdag, ben ik "aktief ziekgemeld". Dat betekent dat ik zelf kan bepalen wanneer ik op mijn werk (school dus) kom en wat ik doe. Er was een invalkracht die mijn werk kon doen. Eigenlijk erg prettig om toch wat ontlast te worden. Voor de vakantie hadden we weinig echt les door al het oefenen voor de kerstafsluiting, maar na de kerstvakantie begon het echte werk weer. Ik merkte dat ik toch moeite had met bepaalde dingen en dat ik mijn arm te veel belastte. Na een bezoek aan mijn huisarts kreeg ik zonder problemen een brief mee als bewijs van mijn aktieve ziekmelding. Twee weken geleden heb ik nog een keer een bezoekje aan de huisarts afgelegd om de ziekmelding met 2 weken te verlengen. Vanaf volgende week is het weer "gewoon". Ik ga ervan uit dat het gaat lukken, al is mijn arm nog niet helemaal de oude.

Zoals ik al aan het begin zei, is er zoveel te vertellen dat ik gewoon niet weet waar ik moest beginnen. Maar deze week is er weer iets gebeurd waar ik wel mee MOET beginnen. Vonden jullie al dat ik in Salsnes nogal geïsoleerd woon, sinds donderdagavond (2 februari 2006) woon ik nóg geïsoleerder! Maar voor ik jullie vertel hoe en wat, eerst even wat over Salsnes (om de rest beter te kunnen begrijpen).

Salsnes is een dorpje met ca. 150 inwoners in de gemeente Fosnes. Het ligt aan het een na diepste meer van Noorwegen, Salsvatnet. Dit meer mondt uit in een rivier die weer in de zee uitmondt. De rivier deelt het dorp als het ware in tweeën. Een brug verbindt de twee delen van Salsnes met elkaar. De school staat aan de ene kant (aan de kant van Namsos) en ik woon (en vele anderen met mij) aan de andere kant van de brug (zie mijn huisje op foto 1).

foto 1:

Kårhuset op Vestgården, vanaf augustus 2006 mijn thuis (al is het wel een beetje klein, de helft is maar huis, de rest is houtschuur.

 

De afgelopen weken, en eigenlijk al sinds ik hier in augustus gekomen ben, is het hier in Nord-Trøndelag (de provincie waar Salnes in ligt) extreem (slecht) weer geweest. Zo'n drie weken geleden hebben we bijna 5 dagen zware storm (uit het oosten) gehad, bij temperaturen van ca. -10 °C. Vreselijk koud en in mijn huisje was het ook bijna niet warm te krijgen! Het was ongelooflijk vermoeiend om jezelf warm te krijgen en te houden. Na de storm is het gaan regenen en was het zelfs warmer hier dan in Nederland! Het beetje sneeuw dat er nog lag, is weggeregend. Eigenlijk heeft het bijna continue geregend. Niet erg goed voor je humeur. Ik wist niet dat het weer zo'n invloed op me kon hebben! Ik was gewoon depressief en had veel zin om naar een heel warm land te verhuizen. Maar ja, toen ik zag dat er in Athene een dikke laag sneeuw gevallen was, wist ik niet meer waar het nou het warmste was! Maar goed, door de regen en het milde weer is ook de sneeuw op de bergen gesmolten. Het water in de meren en rivieren in Nord-Trøndelag kwam erg hoog te staan en er was sprake van "50-års oversvømmelser", oftewel overstromingen die de laatste 50 jaar niet zo erg geweest waren. Huizen in o.a. Overhalla en Flatanger (dorpen in de buurt van Namsos) stonden onder water en wegen waren afgesloten. Op de televisie zag ik zelfs een heel huis dat door de stroming van een rivier werd meegenomen, alsof het een huis van luciferhoutjes was! Ook een brug bezweek, terwijl er een auto opreed. Je beseft dan ineens (weer) wat een kracht water kan hebben.
In Salsnes stond het water in het meer erg hoog en wat schuren bij de school stonden onder water (zie foto 2).

foto 2:

een van de schuren aan het meer Salsnesvatnet onder water

 

Verder hadden we weinig last ..... dachten we.......
Tot afgelopen donderdagavond. Ik was 's avonds naar Namsos geweest voor een zangcursus (erg leuk, by the way, maar daarover een andere keer meer). Ik was blij toen ik bij Salsnes kwam: bijna thuis na een autorit van 40 km over een gladde weg. Tot ik de bocht nam die richting de brug gaat. Auto's en een vrachtwagen met paniekverlichting. Ik schrok.. er zou toch geen ongeluk gebeurd zijn? De vrachtwagenchauffeur maande me te stoppen en toen ik eindelijk het knopje gevonden had om het raampje (electrisch) naar beneden te doen, vertelde hij me dat de brug op instorten stond/staat en dat ik er niet over mocht! Het was even daarvoor ontdekt door iemand die ineens het gevoel kreeg dat hij moest stoppen voor hij de brug overging. Toen hij uit de auto gestapt was hoorde hij het metaal van de brug kraken en zag hij dat er een hele knik in de brug zat (foto 3).

foto 3:

de geknikte/geknakte brug over Moelva

Hij heeft meteen iemand aan de overkant van de brug gebeld om aan de andere kant het verkeer tegen te houden. Ik weet niet of er een God bestaat, maar er moet iets geweest zijn die deze man de ingeving heeft gegeven om te stoppen. Wie weet wat er anders gebeurd zou zijn... Zeker als je bedenkt dat er even daarna een grote vrachtwagen de brug over zou rijden.....
En ja, daar sta je dan. Met je auto, je boodschappen en zonder schoon ondergoed. En je kan niet naar huis. Meteen dacht ik: "heb ik weer!" en "volgens mij gaat niemand dit geloven als ik dit vertel!" 
Doordat het dorp zo klein is, iedereen elkaar kent en SMS-en hier de belangrijkste vorm van communicatie is, wist binnen no time het hele dorp het en kwamen veel mensen een kijkje nemen. Zo ook een collega van de "barnehage" (kleuterschool), die aan deze kant (ook nu wel de goede kant van Salsnes genoemd, maar dat is natuurlijk maar hoe je het bekijkt) woont en die spontaan aanbood dat ik wel bij haar mocht overnachten. Een aanbod dat ik graag aannam. Er was wel sprake dat iemand met een bootje mensen het meer over zou gaan brengen, maar zover was het nog niet en ik moest de volgende dag toch ook weer aan het werk, dus wat voor zin had het. Ik zou dan de dag daarna weer met het bootje over moeten.
Even hierna belde mijn collega van school al op, die zich ook afvroeg waar ik was. Nou, aan de (voor mij) verkeerde kant van de brug. Ook zij bood aan dat ik wel bij haar kon overnachten. Het deed me erg goed dat mensen zo met je meeleven en ook met je meedenken. Zij wist dat ik op cursus was en bedacht zich, gezien het tijdstip, dat ik ook wel eens niet de brug over gekomen zou kunnen zijn. Fantastisch! Het deed me weer beseffen waarom ik naar Noorwegen wilde verhuizen.

Na een korte nacht ben ik de volgende dag naar school gegaan. De kinderen hadden die dag al vrij omdat er vloerbedekking in ons lokaal gelegd zou worden en ze dan niet op school zouden kunnen zijn. Een geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen. Zelf heb ik op school de weekplanningen geschreven en alles wat ik voor maandag moest voorbereiden, gedaan. Maar toch met een raar en opgewonden gevoel. Wat je allemaal niet meemaakt als je naar Noorwegen verhuist! Eerst een gebroken arm, dan een gebroken brug..... Ik heb de afgelopen dagen dan ook het idee gehad dat ze (wie het dan ook mogen zijn), me gewoon aan het testen zijn. Eens kijken hoe stressbestendig die Tebbenhoff eigenlijk is. Nou, het blijkt dat ik, vind ik, aardig stressbestendig ben. Ik raak niet in paniek als er weer wat gebeurt en vind het zelfs zeer vermakelijk!! Het is dan ook vreselijk grappig om te zien hoe nu iedereen met een bootje naar de overkant gebracht wordt, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is! Ook hebben we dikke discussies over wat nou de goede kant en de slechte kant van Salsnes is. Mijn auto staat bijvoorbeeld als ik thuis ben aan de verkeerde kant, maar als ik naar Namsos moet, staat hij aan de goede kant. Snappen jullie het nog een beetje?
Het is verder mooi om te zien hoe iedereen elkaar helpt. Zo leent men elkaar zijn auto en zo kun je 1 man bellen als je overgezet wil worden. Deze man heeft een motorbootje waarmee hij je naar de overkant brengt. Gratis en voor niks!! Toen ik hem vroeg of hij er voor betaald wordt, antwoordde hij: "als ik er nu niet voor betaald word, dan word ik er zeker voor betaald als ik in de hemel kom".

Vrijdag heb ik, nadat ik op school klaar was, nog even wat foto's gemaakt van de brug. Op de foto's (foto 4 en 5) hieronder kun je zien wat er gebeurd is. Een van de pilaren van de brug is gekanteld, waarschijnlijk doordat het water de grond onder de pilaar weggespoeld heeft, of omdat stenen stukken beton van de pilaar weggeslagen hebben. Doordat de pilaar gekanteld is, is de metalen balk waar de brug op rust, naar beneden gezakt.

foto 4:

de brug over Moelva met op de voorgrond de kolkende rivier en op de achtergrond het meer Salnesvatnet

foto 5:

De brug over een kolkende Moelva. De gekantelde pilaar is duidelijk te zien.

Na de fotosessie hebben ik en mijn 5 plasticzakken met boodschappen het bootje naar de overkant genomen. Het was inmiddels harder gaan waaien en dat maakte de tocht er niet echt aangenamer op, maar wel een stuk spannender!
's Avonds is het nog harder gaan waaien en is het ook behoorlijk gaan vriezen. Vrienden van mij (oud-cursisten die al 10 jaar in Zuid-Noorwegen wonen) zouden mij vrijdag komen bezoeken en een weekend blijven. Ik moest hen bellen en verzoeken om 1 nacht in Namsos te overnachten, aangezien het niet verantwoord was om de oversteek te maken. Grote golven, veel wind en het water vroor door de lage temperatuur (-10 °C) meteen op de boot en aan de motor vast.
Vanaf gisteren is er een veerdienst ingesteld tussen de dorpen Lund en Ølhammern. Zo kun je met de auto de andere kant van het dorp bereiken. Mijn vrienden hebben daar gebruik van gemaakt om bij mij te komen en vanochtend weer om bij mij weg te komen. Anderen in het dorp hebben de veerdienst gebruikt om de auto aan de andere kant van de brug te krijgen, zodat ze morgen bijv. naar hun werk in Namsos kunnen. Ik had het geluk dat mijn auto al aan de andere kant staat. Ik woon niet zo ver van school (en van de "veerdienst") dus ik heb eigenlijk geen auto aan deze kant nodig.
Er zal de komende dagen gekeken worden hoe het er voor staat met de brug en hoe lang reparatie gaat duren. Er wordt al gezegd dat het nog wel een aantal maanden zal gaan duren. Het water moet eerst behoorlijk zakken voordat er ook maar iets gerepareerd kan worden. Vanmorgen ben ik nog naar het "rampgebied" geweest. Het water is al aanzienlijk gezakt, maar is nog niet op het normale niveau (zie foto 6)

foto 6:

Zo hoog stond het water....
Nu is het weer wat gezakt.

De gemeente hoopt dat er een tijdelijke voetgangersbrug geplaatst kan worden, zodat we niet afhankelijk zijn van een bootje. En van het weer, want als het te hard waait kunnen we niet over. We kunnen dan niet aan het werk, en de kinderen kunnen niet naar school. Zo kijkend naar het weerbericht, waar voor de komende dagen weer veel wind en regen (en temperaturen boven nul) voorspeld wordt, zou dat laatste nog wel eens het geval kunnen worden. Maar hopen dat die tijdelijke brug snel geplaatst wordt! Als je het dus hebt over geïsoleerd wonen......
Maar goed, we kunnen er niet veel aan doen en we zullen flexibel moeten zijn. Ik hoop dat het weer tenminste een beetje normaal wordt. Het gaat hier heel erg op en neer. Van koud en veel wind, naar temperaturen boven nul en regen (en wind). Ik snak naar een dik pak sneeuw en een lekkere langlauftocht! Ik hoop dat ik dat deze winter nog mee mag maken. De mensen hier zeggen dat het dit jaar erg extreem is en dat ze dit nog nooit hebben meegemaakt. Laten we hopen dat de weergoden ons binnenkort beter gezind zijn. Al moet ik wel zeggen dat het feit dat het ineens ging vriezen en het hoge en daarna lagere water mooie plaatjes oplevert
(zie foto 7).

foto 7:

een heleboel ijs langs Salsvatnet

Nou, dan zijn jullie weer een  beetje op de hoogte van mijn (spannende) leventje hier in Noorwegen. Hopelijk binnenkort meer nieuws!

Ha det! (doei)

Andrea

 

Dagboek 1 (05-02-2006)
Nieuwsbrief 20-12-2005
Wat vooraf ging