Salsnes, 23 december 2007 (deel 1)

Met de kerstdagen (en een nieuw jaar) voor de deur, wordt het toch langzamerhand tijd om een nieuw dagboek, met oud nieuws misschien voor een aantal van jullie, op de site te zetten. Volgens mij schrijf ik elke keer dat ik al veel eerder van plan was om te schrijven, maar dat het er elke keer niet van kwam. Zo ook deze keer. Druk, druk, druk en daarnaast geen energie. Heel frustrerend, maar daar later meer over. Ik heb behoorlijk wat te vertellen, er is veel gebeurd sinds de laatste keer dat ik schreef. Ik denk dan ook dat het me niet lukt om alles in één keer te vertellen, dus het wordt deel 1 t/m zoveel.
Ben in ieder geval blij dat ik nu eindelijk op gang ben!

De vorige keer schreef ik over het langlaufen in Tolga en hoe ik aan het eind een beetje weemoedig was omdat de ski's nu opgeborgen werden tot het volgend jaar. Nou, dat laatste was niet helemaal waar. Ik wilde ze wel opbergen, maar toen ik ze schoonmaakte en weg wilde zetten, ontdekte ik dat er bij één ski een stukje afgebroken was. Ik had de ski's net iets meer dan een jaar en dat ik er nou zo onzorgvuldig mee omgesprongen was, kon ik ook niet bepaald zeggen. Of dat ik van die enorme smakken had gemaakt zodat de ski's daarvan kapot gegaan waren, was ook niet het geval. Wel een beetje snel dus zo'n schade. Ik terug naar de winkel, met de vraag of dit normaal was, en of het gerepareerd kon worden. Ik hoopte dat ze in de winkel ook vonden dat het wel erg snel was en dat ze het (gratis) zouden repareren.
De verkoper zei dat hij contact op zou nemen met de leverancier (Madshus) om te horen wat zij ervan vonden. Een week later kreeg ik bericht dat ze bij Madshus besloten hadden dat ik twee gloednieuwe ski's zou krijgen! Als dat geen service is!!! Ik heb de ski's nog niet kunnen uitproberen, maar het ziet er goed uit!

Het vorige dagboek sloot ik af met dat Henk op bezoek was. We zijn bij veel boekhoudkantoren in zowel Namsos als Steinkjer langsgeweest om zijn CV af te leveren. Uiteindelijk heeft het niets opgeleverd. Men vindt het leuk en goed dat je langskomt, maar het haalt niet zoveel uit (in ieder geval niet in ons geval). Uiteindelijk heeft Henk vlak voor de zomervakantie gesolliciteerd op de functie van "elevassistent" (leerlingassistent) bij ons op school. Deze baan heeft hij ook gekregen! Hij was de enige sollicitant! Het is een baantje van 9 uur per week. Niet echt veel en het verdiende ook niet veel, maar het was in ieder geval een begin.
Toen ik Henk begin mei terugbracht naar het vliegveld, kwamen we onderweg twee elanden tegen, en lukte het me eindelijk elanden op de foto te zetten! Meestal als ik elanden zie heb ik mijn camera niet bij me, en als ik mijn camera bij me heb, kom ik ze niet tegen! Misschien nu nog steeds wat onduidelijk, maar beter iets dan niets! (foto 1)

foto 1:

twee vrouwtjes elanden

De laatste weken voor de zomervakantie waren erg druk en rommelig. Rommelig omdat er nog veel feestdagen waren (17. mai, de nationale feestdag en pinksteren). De laatste weken kom je er ook vaak achter dat je nog niet alles gedaan hebt wat je zou moeten doen en dat levert nogal wat stress op. Daarnaast zijn er dagen die van te voren nog niet ingepland waren en die maken dat mijn programma weer helemaal op zijn kop stond.
Zo kregen we begin juni bezoek van een school uit Tunnsjø, een plaatsje in het binnenland van Noorwegen, vlak bij de Zweedse grens. Het ligt op dezelfde hoogte als Salsnes. We hebben een samenwerking met deze school. Wij gaan daar heen om te skiën en zij komen bij ons om de kust te ervaren.
Dit jaar kwamen ze dus twee dagen bij ons. Leuk maar vermoeiend, want je moet voor die twee dagen ook een heel programma in elkaar draaien. De kinderen vermaken zich met het zoeken naar schelpen en krabben, maar twee dagen lang en dat in de stromende regen is niet altijd even leuk. Het weer had bijna niet slechter kunnen zijn, en dat terwijl het de we(e)k(en) daarvoor uitzonderlijk mooi weer geweest was. Een alternatief plan was dan ook geen overbodige luxe, maar de hoeveelheid energie aan het eind van het jaar (bij alle leerkrachten) maakte dat het enthousiasme hiervoor niet groot was! We hebben het overleefd, maar het was wel erg vermoeiend.

Het mooie weer van de weken daarvoor begon rond Pinksteren (eind mei). Een vriendin uit Zwitserland, Inge, was op bezoek. Omdat ik wat vrije dagen had, zijn we richting het Poolcirkelcentrum, ten noorden van Mo i Rana gereden. Eerst een stuk langs de Kystriksveien (RV17, de kustweg). Officieel loopt die niet langs Salsnes, maar veel mensen rijden toch deze route. De Kystriksveien loopt vanaf Steinkjer naar Bodø, langs de kust en omvat zo'n 8 bootovertochten. Een prachtige, maar ook kostbare route! De eerste ferry die wij moesten nemen, gaat hier 15 km vandaan, van Lund naar Hofles. Omdat we vrij vroeg waren zijn we op die 15 km nog wat gestopt om foto's te maken en wat te wandelen. En toen kwamen we bij een stukje strand waar ik ook nog nooit geweest was (foto 2).

 foto 2:

Een strandje in de buurt bij Lund

Na de overtocht Lund - Hofles (1/2 uur) zijn we doorgereden naar de volgende overtocht: Holm - Vennesund. In een boekje dat elk jaar uitkomt over de Kystriksveien staan de tijden van de verschillende ferries alsmede het aantal kilometers tussen de havens. Zo kun je uitrekenen welke ferry je kunt nemen. Wij besloten na deze overtocht door te rijden naar Brønnøysund en daar van de Kystriksveien af te gaan en de RV 76 te nemen, naar de E6 toe. Omdat we ook nog wat wilden eten, zouden we vrij laat bij de volgende overtocht aankomen en dan was het nog maar de vraag of we een overnachtingsplaats zouden kunnen vinden. We besloten dus eerder de RV 17 te verlaten.
Bij Brønnøysund ligt een berg die "Torghatten" heet. Een berg die eruitziet als een hoed, met een gat erin. Het verhaal gaat dat de berg de versteende hoed is van een koning. Deze koning zag dat een man (verliefd op een vrouw, maar door haar afgewezen) met pijl en boog de vrouw wilde doden. De koning gooide zijn hoed in de lucht om de vrouw te redden. Net op het moment dat de pijl de hoed doorboorde, kwam de zon op en versteende alles. Vandaar "Torghatten". Je kunt naar het gat (dat 25 - 30 meter hoog is en 12 - 15 meter breed) lopen, maar wij hadden daar nu geen tijd voor.
De vorige keer dat ik de Kystriksveien reed (2003) heb ik het gat in de berg nooit ontdekt, maar deze keer zag ik het duidelijk toen we de RV 76 opreden (foto 3).
(ha, ha, ik zie nu dat het gat op de foto helemaal niet meer zichtbaar is! Maar het zit er wel degelijk in! Maar goed, toch een mooie foto.)

 

foto 3:

Torghatten (met gat, maar hier niet te zien)

De RV 76 is ongeveer 100 kilometer lang en verbindt de Kystriksveien met de E6. Deze weg had ik nog nooit gereden. Het is een prachtig stuk, met aardig wat hoogte verschillen. De zon begon ook steeds meer door te komen en dat gaf prachtige beelden. Na elke bocht weer een nieuw panorama. Fantastisch! Elke keer is het landschap weer anders. Op een gegeven moment rijd je zelfs weer langs een fjord (Tosenfjord)! En dat terwijl je eigenlijk naar het binnenland rijdt. Het leverde weer een mooie foto op (foto 4).

 foto 4:

Uitzicht over de Tosenfjord

Uiteindelijk zijn we via de E6 doorgereden naar Mosjøen alwaar we een onderkomen gezocht hebben. Eerst een "hytte" geprobeerd, maar uiteindelijk in een hotel beland.
De volgende ochtend was het weer wat minder geslaagd. Bewolkt en koud. De bergen rond Mosjøen waren regelmatig in wolken gehuld. We besloten wel door te rijden naar het Polarsirkelsenter. Ondanks het wat slechte weer was het wel een mooie rit. In plaats van de nieuwe tunnel onder de Korgfjell door, hebben we de oude weg genomen. Toen ik in 2003 naar de Vesterålen reed was die nieuwe tunnel er nog niet, dus ik wist hoe mooi het oude stuk over de Korgfjell was. Het weer van 4 jaar geleden deed niet onder voor het weer tijdens deze tocht. Op een gegeven moment begon het zelfs te sneeuwen!
Bij het Polarsirkelsenter hebben we eerst wat rondgelopen in het souvenierswinkeltje en wat gegeten. Daarna hebben we ons naar buiten gewaagd, om wat foto's te nemen. Het was droog, maar het was erg koud, dus we waren snel weer binnen.
De poolcirkel vind ik elke keer weer een belevenis. Vanaf de poolcirkel ga je het land van de midzomernachtzon en de "mørketid" (tijd van de donkerte) binnen. In de zomer gaat daar een aantal weken 's nachts de zon niet onder en in de winter komt de zon niet boven de horizon. Omdat ik vrij ver naar het noorden woon, is dit bij ons ook erg goed merkbaar. Inge vond het verbazingwekkend dat toen ze om half 3 's nachts wakker werd, het nog licht was!
Vanaf de poolcirkel weer richting het zuiden gereden. Het weer werd steeds beter. Steeds meer blauwe lucht, al was de temperatuur nog niet erg hoog.
Onderweg zijn we nog (net als op de heenweg) gestopt bij Laksfors. Een indrukwekkende waterval waar in het voorjaar de zalm naar boven zwemt (foto 5).

foto 5:

Laksfors

Na Laksfors zijn we nog een stukje doorgereden, tot we bij een camping kwamen in Grane waar we een "hytte" gehuurd hebben. Een hutje voor twee tot drie personen, met een keukenblokje en douche en toilet. Goed schoon en op een prachtige plek! Absoluut een aanrader voor mensen die langs de E6 een goede en redelijk goedkope overnachting zoeken.
Het weer was nu erg goed, onbewolkt, alleen de temperatuur was nog niet erg hoog.
De volgende dag zijn we in de stralende zon via de E6 terug naar huis gereden. Regelmatig gestopt om foto's te nemen. Het landschap is zo afwisselend dat je bijna niet kunt geloven dat het één en hetzelfde land is. Fascinerend! (foto 6)

foto 6:

Ergens op een parkeerplaats
langs de E6

De dagen erna werd het weer alleen maar mooier en warmer. Soms zelfs temperaturen tussen de 20 en 25 graden. Zalig!
De dag dat Inge weer terugvloog naar Zwitserland kreeg ik mijn volgende twee logées: Annemarij en Agaath. Zij waren al even onderweg. Vanaf Nederland waren ze op weg naar de Noordkaap (en daarna natuurlijk weer terug). De hele reis hebben ze prachtig weer gehad. Ook toen ze bij mij waren was het zomers. 's Avonds hebben we lekker buiten op de veranda gebarbequed. En als toetje (naast de banaan met chocola) een prachtige zonsondergang (foto 7). Ach, wat is de wereld toch mooi als het mooi weer is!

foto 7:

Zonsondergang bij Kvernvika

De volgende dag, nadat Agaath en Annemarij vertrokken waren, ben ik naar Kjellbotn gewandeld. Kjellbotn is een oude boerderij, die nu door de gemeente verhuurd wordt aan geïnteresseerden (voornamelijk mensen hier uit de gemeente, het meest schoolklassen). Wij zouden de donderdag en vrijdag erna met de hele school daar naartoe gaan, als schoolreisje (met dus een overnachting). Aangezien ik er nog nooit geweest was, leek het me verstandig om zelf de wandeling al een keer gemaakt te hebben, zodat ik de weg wist en ook wist wat ik kon verwachten.
Op een parkeerplaats boven op de berg de auto geparkeerd en via een tractorweg naar Kjellbotn gelopen. De heenweg was voornamelijk een afdaling, de terugweg was wat vermoeiender (klimmen). Uiteindelijk heb ik een andere weg terug genomen dan heen. Dit was een stuk mooier, maar ook wat stijler en moeilijker te lopen. Maar zeker de moeite waard. Op een gegeven moment heb je een prachtig uitzicht (foto 8).

foto 8:

Uitzicht op Salsvatnet vanaf Botnveien
(in het echt mooier dan op deze foto!)

De schoolreis naar Kjellbotn een paar dagen later was een groot succes. We hadden prachtig weer en dat maakt een groot verschil. Alle kinderen moesten zelf een slaapzak, kleren en wat eten meenemen. De rugzak moesten ze zelf dragen. Ik was benieuwd hoe dat zou gaan, maar er is geen enkele wanklank gevallen. De kinderen hebben zonder problemen hun rugzakken heen en terug gedragen! Ik had een rugzak van ongeveer 20 kilo. Na mijn hernia van vorig jaar vroeg ik me af of dat wel zou lukken, maar door wat ik geleerd heb bij de ruggenschool, heb ik totaal geen problemen gehad!
Bij Kjellbotn hebben we ons vermaakt met o.a. zwemmen en een waterpistolen gevecht. Als verrassing hadden we voor de kinderen waterpistooltjes gekocht. Uiteindelijk was het een gevecht van 1 (ik) tegen alle kinderen. Aan het eind was ik helemaal doorweekt! Gelukkig was het warm en droogden mijn kleren snel op (de kinderen hadden hun zwemkleding aan!). Toen we aan het eind vroegen wat ze het leukst hadden gevonden, noemden ze allemaal het waterpistolengevecht.
Een vermoeiende maar geslaagde schoolreis. 's Nachts natuurlijk weinig geslapen, maar dat weet je van tevoren. Daarna was het weekend en konden we lekker bijkomen.
Het is fantastisch om te zien dat je voor een schoolreis helemaal niet ver weg (met de bus) moet. Dichtbij huis is net zo leuk, of misschien nog wel leuker!

Vlak voor de zomervakantie heb ik ook nog twee keer deelgenomen aan een georganiseerde wandeling in de buurt van Namsos. De sport/wandelvereniging van Namsos zet elke twee jaar meerdere wandelingen uit. Bij een sportzaak koop je een kaart + beschrijving van de verschillende wandelingen. Als je bij het eindpunt van de wandeling aankomt, schrijf je je naam in een boek en stempel je af op een stempelkaart. Een leuke manier om in beweging te zijn en de omgeving te leren kennen.
Voor de vakantie organiseerde de sportvereniging 4 keer een wandeling onder begeleiding. Handig, want sommige paden waren moeilijk te vinden, en je hebt meteen een stok achter de deur. De eerste twee keer moest ik helaas verstek laten gaan, maar de laatste twee keer ben ik meegeweest. De ene wandeling was in de buurt van Namsos, naar het wrak van een vliegtuig uit de tweede wereldoorlog.
De andere wandeling was naar Vetterhusvatnet, een bergmeertje. De avond dat we zouden lopen was het schitterend weer. Wel erg warm, maar dat mocht de pret niet drukken. Het eerste stuk was erg stijl en ging in een gigantisch tempo. Dan merk je weer dat je geen Noor bent en je spieren niet gewend zijn aan tegen bergen oplopen. Terwijl ik hijgend (en langzamer) de berg beklim, hollen die Noren je voorbij, zonder ook maar een teken van vermoeidheid! Om jaloers op te worden. Hetzelfde geldt bergafwaarts. Ook dan ligt het tempo hoog, terwijl ik voorzichtig voetje voor voetje de berg afschuifel!
Ondanks dat het een vermoeiende tocht was, was het meer dan de moeite waard. Prachtige vergezichten en hele "velden" vol zonnedauw! (foto 9)

foto 9:

Soldogg (zonnedauw)

Na de laatste schooldag op 19 juni stond bij mij alles in het teken van verhuizen. Eerst moest ik zelf verhuizen van Kvernvika (6 km. ten noorden van Salsnes) terug naar Salsnes en toen stond er een verhuizing van Groningen naar Salsnes op de planning. Van een zomervakantie was uiteindelijk geen sprake. Daarover meer en over het hoe en waarom van de verhuizingen, in deel 2 van dagboek 12.

Ha det!

Andrea