Salsnes, 23 december 2007 (deel 3)

Door het hele verhuisverhaal (deel 2) had ik nog niet verteld dat mijn ouders begin september een weekje op bezoek geweest zijn. Ze hadden helaas slecht weer, dus veel van de omgeving hebben ze niet gezien. Ze hebben ons geholpen met wat laatste klusjes (lampen ophangen bijvoorbeeld) en we zijn een dagje naar Bjerkem geweest. Een plaatsje/boerderij in de buurt bij Steinkjer waar Berit Bjerkem een tentoonstelling heeft over "bunader" (klederdrachten) die ze gereconstrueerd heeft (foto 1).

 

foto 1:

De gereconstrueerde
Nord-Trønderbunader

foto genomen door Lies Tebbenhoff

Maar ondanks het slechte weer en het feit dat Henk en ik aan het werk waren, hebben ze zich geloof ik goed vermaakt. Het was fijn dat ze er waren en dat ze konden zien waar we nu woonden. Ze zijn zelfs een ochtend op school geweest, bij mij in de klas. De kinderen vinden dat erg leuk, zeker omdat mijn ouders cadeautjes bij zich hadden! Vol trots lieten de kinderen zien hoe goed ze kunnen lezen, en toonden ze de "vulkaandans". Een "dans" (bewegen op muziek) die binnen de methode schrijfdans valt. Door grote bewegingen op muziek te maken, en deze later in het klein op papier wordt de fijne motoriek gestimuleerd. De kinderen vinden het prachtig en toonden het vol inzet aan mijn ouders.
Henk is met mijn ouders meegereden naar Åmot, toen zij weer naar Nederland reden. Hij is gaan kennismaken op school en heeft (samen met mijn ouders) het appartement bekeken. Twee dagen daarna is hij met het vliegtuig weer teruggekomen. Althans, gedeeltelijk. We hadden een vlucht geboekt van Oslo naar Trondheim en van Trondheim naar Namsos, met twee verschillende maatschappijen. Volgens ons zat er genoeg tijd tussen om over te stappen, maar op een vertraging van 3 uur (van Oslo naar Trondheim) hadden we niet gerekend! Uiteindelijk ben ik 's avonds nog naar Trondheim gereden (3,5 uur rijden heen en 3,5 uur rijden terug) om Henk op te halen. 's Nachts om 2 uur waren we weer terug. En de volgende ochtend ging om 6 uur fijn de wekker weer! Hoezo ik heb wallen onder mijn ogen?
Gelukkig hebben we van de reisverzekering zowel de autokosten als het vliegticket teruggekregen, maar voor een volgende keer weten we dat we het met een en dezelfde maatschappij boeken, zodat als er vertraging optreedt, ze verplicht zijn je op de plaats van bestemming te krijgen (of een overnachting voor je te betalen).

  foto 2:

Een "mooie" (droge) dag in Salsnes. De wolken voorspellen echter niet veel goeds.

foto genomen door
Lies Tebbenhoff

Na alle verhuis- en regelperikelen (beschreven in deel 2) neem ik aan dat jullie begrijpen dat mijn energie al voor het begin van het schooljaar tot een nulpunt gedaald was. Ik begon het schooljaar absoluut niet uitgerust en dat was een slechte start. Ik merkte dat ik minder flexibel was en veel minder geduld had dan vorig jaar. Mijn klas bestaat dit jaar uit 6 leerlingen. Drie eersteklassers die nog erg moeten wennen aan school. Daar moet je veel energie en tijd instoppen en als je dat eerste niet hebt, is dat erg vermoeiend. Daarbij kwamen nog allerlei irritaties op school (met collega's en leiding). Regelmatig heb ik tussen augustus en oktober aangegeven dat ik bang was dat ik het niet lang meer vol zou houden. Ook vond ik het moeilijk om elke ochtend weer mijn motor te starten en stond soms huilend op. Geen goed teken.
Toen ik uit Åmot terugkwam heb ik het nog een weekje geprobeerd, maar aan het eind van die week was het op. Ik heb me ziek gemeld (burn-out), want het ging gewoon niet meer. Zes jaar geleden heb ik ook met een burn-out thuisgezeten, die keer een half jaar, maar ik had het gevoel dat ik nu eerder stop gezegd had en dat het wat minder lang zou duren.
De eerste twee weken heb ik ontzettend veel en lang geslapen. Ik had het duidelijk nodig. Ook heb ik vreselijke huilbuien gehad, maar naarmate de tijd vorderde kon ik de dingen wat beter op een rijtje zetten en er meer afstand van nemen. Bij een mevrouw die aan massage en healing doet kon ik mijn verhaal kwijt. De eerste keer dat ik bij haar vandaan kwam was ik wel helemaal van slag, maar dat was duidelijk nodig om weer een stapje verder te komen.
De afgelopen week (voor de Kerst) ben ik weer volledig aan de slag gegaan en ik heb het idee dat ik weer (met wat meer energie) terug ben. Vraag me niet hoe ik het gedaan heb, want dat kan ik je niet vertellen, maar op een dag was het opeens goed. Ik heb me de afgelopen periode regelmatig afgevraagd of men mij niet gewoon een handleiding kon geven, met alle te volgen stappen. Maar die is er dus niet, je moet het allemaal zelf doen. Ik weet niet hoe, maar het is (weer) gelukt! Ik heb weer meer over mezelf geleerd. Meer afstand genomen, meer vertrouwen in mezelf en mijn kunnen gekregen en ik weet weer veel meer over wat ik nu wel en niet wil!
Ondanks dat ik "vrij" had de afgelopen weken, lukte het me niet om voor de website te schrijven. Nu pas heb ik zin en energie om het te doen. Tijdens mijn "ziekte" heb ik ook wel dingen voor school gedaan. Ik heb boekjes gemaakt voor geschiedenis en biologie. Dingen waar ik totaal niet aan toe kwam en die me behoorlijk op mijn nek zaten. Het is nog niet allemaal af, maar de last op mijn schouders is nu een stuk minder en dat maakt het makkelijker om na de kerstvakantie weer door te gaan.
Het eerste weekend dat ik ziekgemeld was, ben ik naar Trondheim geweest. Daar was in "Sverresborg" (museum) een tentoonstelling over poëziealbums. In april had er in een Noors tijdschrift een oproep gestaan, waarin men vroeg om albums op te sturen. Ik heb gebeld en gevraagd of ze ook Nederlandse wilden hebben. Ja, graag, was het antwoord. dus toen ik in de zomervakantie langs Trondheim reed, heb ik mijn drie poëziealbums afgeleverd. Nu werden ze, samen met een aantal Noorse, tentoongesteld. Grappig om je eigen albums in een museum te zien liggen! (foto 3)

foto 3:

O.a. mijn 3 poëziealbums tentoongesteld in Sverresborg in Trondheim

Verder heb ik mijn diepvriezer gevuld met elandenvlees. Een buurman belde me op met de vraag of ik wilde delen in een eland. Als er een eland aangereden wordt, wordt er door jagers gecheckt hoe het met de eland gaat. Als deze ernstig verwond is wordt hij/zij afgeschoten om hem/haar voor verder lijden te behoeden. Het vlees mogen de jagers houden. De buurman kon nu van een jager een halve eland kopen, die zij weer gingen delen met anderen. Nu heb ik dus o.a. meerdere kilo's (elanden)gehakt in de diepvries liggen. Een vriendin van me uit Lund heeft me geholpen het vlees te snijden en me verteld wat ik er mee kon doen. Had ik echt geen idee van!

Dit jaar had ik ook tijd om voor Halloween twee pompoenen uit te hollen en er gezichten in te snijden. Toen de kinderen langskwamen stonden deze bij de deur. De kinderen vonden het prachtig (en ik niet minder) (foto 4).

foto 4:

Uitgeholde pompoenen als Halloween versiering

Ik heb het idee dat ik nu eindelijk wat tot rust gekomen ben, en heb dingen kunnen doen die ik leuk vind en waar ik al een hele tijd geen tijd en energie voor had. Als ik (voor de herfstvakantie) uit school kwam, zakte ik op de bank neer, en deed de rest van de avond niets meer. Zo uitgeput was ik. Tijdens mijn ziekmelding heb ik veel kunnen slapen en heb me bezig gehouden met wat hobby's (behalve de website dan, een grote hobby, maar het lukte me gewoon niet om me daar toe te zetten).
Zo ben ik ook weer aan het breien geslagen. In de zomer was ik al begonnen met wat Noorse wantjes (voor kinderen), maar het truitje dat in de "pennen" zat kwam maar niet af. Een vriendin van me had in september een zoontje gekregen en daar wilde ik een echte Noorse trui voor breien. Maar dan wel een die hij nog aan kon! En het is gelukt! (foto 5).
Het is ontzettend leuk werk. Het voor- en achterpand wordt rondgebreid, dus zonder mouwsgaten. Aan het eind zigzag je (met de naaimachine) rond de mouwsgaten en knipt het open. Altijd weer even spannend, maar tot nu toe is het altijd goed gegaan. Daarna naai je de mouwen erin. Op deze manier heb je alleen bij de schouders (en mouwsgaten)een naad.
Ook ben ik inmiddels met een tweede truitje begonnen (weer voor een zwangere vriendin) en een trui voor mezelf. Dat laatste is wel wat meer werk, ik geloof dat ik toch liever kinder/babytruitjes brei!

 

foto 5:

Babytruitje en wantjes door mij gebreid.

Inmiddels nadert kerst al weer met rasse schreden (en als jullie dit lezen is het al weer voorbij) en de voorbereidingen zijn in volle gang. Hier in Salsnes houden de meeste mensen nog grote schoonmaak en worden er (minimaal) 7 soorten koekjes gebakken. Die schoonmaak laat ik graag aan mij voorbij gaan. Het huis was immers al in de zomer helemaal schoongemaakt, en ook koekjes bakken wilde ik dit jaar maar door de bakker in Namsos laten doen. Maar ach, kant-en-klaar "pepperkaker" (soort speculaas) deeg maakte dat ik toch aan het pepperkaker bakken sloeg. Daarna nog kokosmakronen gebakken en "brune pinner" (bruine pinnen)!

Al vanaf half november stond op school alles in het teken van de kerst. Veel oefenen voor de kerstafsluiting, Lucia, kerstworkshop, etc. Een erg chaotische tijd, waarvan ik gelukkig maar een deel heb meegemaakt. Ik ben toen ik ziekgemeld was wel regelmatig op school geweest, maar voelde ook dat het met een uurtje in de klas genoeg was. De weken voor kerst is er weinig structuur en dat merk je ook erg bij de kinderen. Ze zijn veel drukker dan anders. Elk jaar overleven we het weer, maar we kijken ook erg uit naar de kerstvakantie.

Begin december werden de lichtjes in de kerstboom bij Lund Kafé aangstoken. Het muziekkorps speelt dan kerstliedjes, terwijl de kinderen (samen met volwassenen) rond de kerstboom lopen (foto 6). Een leuke traditie. Na afloop kan er gløgg (alcoholvrije glühwein) gedronken worden en komt de Julenisse (kerstman) langs. Hij deelt dan zakjes snoep aan de kinderen uit.

foto 6:

Julegrantenning
(ontsteken van de lichtjes in de kerstboom)

Qua winter valt het dit jaar een beetje tegen. Tot begin november hebben we geen sneeuw gehad. Daarna een klein laagje, dus van langlaufen was geen sprake. Nu ligt er helemaal geen sneeuw, een witte kerst zullen we dit jaar ook wel niet krijgen. Het is jammer dat er geen sneeuw ligt, want het maakt het buiten een stuk lichter nu het zo vroeg donker wordt.
's Ochtends om 9 uur wordt het nu pas licht en 's middags om 2 uur begint het al weer donker te worden. Niet echt aantrekkelijk om na je werk nog een lekkere wandeling te maken. Het is niet zo dat ik er depressief van word dat het zo donker is, maar ik ben blij dat we nu weer de lichtere tijd tegemoet gaan.
Een voordeel van dat het zo vroeg donker wordt is dat je vaak niet door hebt dat het nog zo vroeg is. Je hebt dan nog zoveel tijd om dingen te doen. Ik heb in de winter echt het idee dat ik zeeën van tijd heb! Al heb ik soms ook het idee dat ik wel de hele dag zou kunnen slapen!
Inmiddels al weer meerdere malen het noorderlicht gezien. Wit/geel/lichtgroene flarden "mist" aan de hemel die continu van kleur en vorm veranderen. Intrigerend! Ik zou er uren naar kunnen kijken, ware het niet dat de temperatuur tijdens dit verschijnsel meestal onder nul ligt. Wollen ondergoed en een dikke wollen trui is geen overbodige luxe!

Wat ik jullie nog niet verteld heb is dat we (een soort van) gezinsuitbreiding hebben gehad, begin augustus. En ik ben er niet eens 9 maanden zwanger van geweest! Nee, we hebben sinds de zomer een kat met de naam Doerak. Over het hoe en wat zal ik een apart stukje schrijven, want dat verdient ze wel (en er is ook zoveel over haar te schrijven.....).

Ik sluit af met een foto van Øvergården, de boerderij waar ik nu woon, in wintersfeer.

God jul og godt nytt år! (Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar)

Andrea