Dale i Sunnfjord , oktober 2009

Na meer dan 1,5 jaar "radiostilte" eindelijk weer een teken van leven van mijn kant. Okay, ik heb dan nog wel over Doerak geschreven en een hele website over haar gemaakt, maar over mijn/onze avonturen is al een tijdje niets meer verschenen. Na de dood van Doerak had ik even totaal geen zin meer om te schrijven. Het heeft er behoorlijk ingehakt, iets dat ik totaal niet verwacht had!
Daarna zijn er weer veel spannende dingen gebeurd, waardoor het schrijven voor de site in het gedrang kwam. Dagboek 12 (deel 2) sloot ik af met dat ik hoopte dat we in de zomer van 2008 geen verhuizing meer zouden hebben. En dat was ook echt de bedoeling! Henk had een vaste baan in Åmot en ik zou nog een jaartje in Salsnes blijven wonen. In de paasvakantie (2008) zijn Henk en ik wel wat gaan rondrijden in de buurt van Åmot en uiteindelijk zag ik mezelf daar ook wel wonen (niet in Åmot zelf, maar bijvoorbeeld in Prestfoss).
Twee weken later echter belt Henk mij op met de mededeling dat hij waarschijnlijk vanaf augustus geen baan meer heeft op school omdat er te weinig leerlingen zijn. Hij kan wachten totdat hij ergens anders in de provincie een baan aangeboden krijgt of hij kan gaan solliciteren. Hij besluit dat laatste te doen. In juni 2008 krijgt hij een (inval)baan aangeboden op een MBO-opleiding in Dale i Sunnfjord, ca. 150 km ten noorden van Bergen en 50 km ten westen van Førde. Weer een heel ander deel van Noorwegen, het fjordengebied. Daar ging onze verhuisloze zomervakantie!
Na een zonnige zomervakantie in Salsnes en twee weken Vesterålen met een vriendin (hopelijk daarover later nog een uitgebreid verslag) togen we eind juli/begin augustus 2008 met een bus en een personenauto vanuit Salsnes naar Åmot gereden om Henk zijn spullen op te halen en deze naar Dale te verhuizen (foto 1).

foto 1:
Met een busje van 16 kuub van Salsnes via Åmot naar Dale i Sunnfjord.

Een prachtige rit waar we twee dagen over gedaan hebben. Het laatste stuk was een grote uitdaging: de wegen hier in het fjordengebied (Vestlandet) zijn niet de meest brede wegen! Beter gezegd, ze zijn erg smal en vaak is er maar plaats voor 1 auto. Elkaar passeren doe je bij uitwijkmogelijkheden die er om de zoveel meter zijn. Een bus tegenkomen is geen pretje en goed achteruit kunnen rijden geen overbodige luxe! We hebben ons regelmatig afgevraagd (en doen dat nog bijna dagelijks) hoe het in hemelsnaam in deze moderne tijd mogelijk is dat er nog zulke wegen bestaan!
Maar goed, zonder kleerscheuren bij Jon Helle aangekomen. Jon is de directeur van de school waar Henk ging werken en hij had een kelderetage te huur. Niet heel groot, maar prima voor 1 persoon. Bij een temperatuur van zo'n 25 graden de spullen uitgeladen. En meteen gezegd dat dit toch voorlopig echt de laatste verhuizing is! Hoe fout konden we het hebben................
Voor de zomervakantie had ik via Jon Helle op een advertentie voor leerkracht gereageerd in Dale. Niet dat ik meteen wilde verhuizen, maar ik wilde het gewoon proberen. Ik heb de baan niet gekregen, maar kreeg wel een brief waarin gezegd werd dat ze op een andere school in de gemeente Fjaler ook nog leerkrachten nodig hadden en dat de directeur contact met mij op zou nemen als hij terug was van vakantie. Daarnaast had ik tijdens de vakantie naar de Vesterålen een echtpaar ontmoet waarvan de man op een school in Førde werkte. Toen ik hem vertelde over Dale, zei hij meteen dat ik mijn CV maar naar hem moest mailen, dat ik langs moest komen als ik Henk ging verhuizen en dat hij ook mijn naam zou noemen bij andere scholen. Eh, eigenlijk was ik helemaal niet van plan om meteen van baan te wisselen, maar dit was toch allemaal wel heel "toevallig". Maar als er nou een goed aanbod kwam, dan zou het misschien een optie zijn...... Onze toekomst lag duidelijk niet in Salsnes, maar dit was nou ook niet helemaal de planning.
Na een dag afspraken te hebben gemaakt en bij twee gemeentes te zijn langsgeweest, kreeg ik van Jon Helle het aanbod van een 50% baan op dezelfde school als Henk. Leuk, maar 50% was niet genoeg. De dag erna zou ik bij nog 3 scholen langs, en als ik daar nou ook 50% zou krijgen, was ik om.
De volgende dag togen we naar Hyllestad, een gemeente 45 km ten zuiden van Dale (foto 2).

foto 2:

Uitzicht op Dale i Sunnfjord

Drie man sterk zat op ons te wachten. Het leek wel een sollicitatiegesprek en dat terwijl ik alleen maar mijn CV af kwam leveren! En na 5 minuten kreeg ik zelfs het aanbod van een fulltime invalbaan voor een jaar! Help! Dit ging me echt allemaal even veel te snel! En of ik ook niet de volgende week, als het nieuwe schooljaar begon, kon beginnen. Nou, dat kon ik niet beloven. Eerst moest ik maar eens contact opnemen met de gemeente Fosnes, waar Salsnes onder valt. Of ik niet een jaar onbetaald verlof op kon nemen. In Noorwegen heb je de kans om na 3 (bij sommige gemeentes 5) jaar in een vaste baan een jaar onbetaald verlof op te nemen. Je kunt dan eens wat anders proberen (of ergens anders) en iemand anders heeft de kans een jaar ervaring op te doen in jouw baan. Geen slechte regeling, dus daar wilde ik graag gebruik van maken. De bovenschoolse directeur werd er wel even door verrast, maar zag geen reden om mijn verzoek niet in te willigen, als zou het niet meteen de week daarna in kunnen gaan. Eerst moesten ze een invalkracht voor mij vinden. We kwamen overeen dat het dan zo'n beetje na de herfstvakantie zou worden. In Hyllestad hadden ze gehoopt dat ik eerder zou kunnen beginnen, maar ze snapten het wel.
Toen Henk en ik even later bij de benzinepomp in Hyllestad stopten om even wat te eten ging mijn mobiel. De bovenschoolse directeur van Fosnes. Ze hadden al een invalkracht voor mij gevonden! Mijn collega Cathrine had ook een jaar verlof opgenomen in verband met adoptie van een kindje (ouderschapsverlof) en naar aanleiding daarvan hadden ze een sollicitatieronde gehad. Daar waren meerdere kandidaten voor geweest en nu hadden ze meteen na mijn telefoontje contact met een ervan opgenomen en gevraagd of hij nog geïnteresseerd was. Ja, dus, en hij kon ook meteen de week daarna beginnen. Hartstikke mooi, maar ook HELP! Ineens moest er van alles geregeld worden, andere afspraken en aanbod voor een baan afzeggen en weer een soort verhuizing regelen! De bus die we gehuurd hadden moest terug naar Salsnes, ik moest mijn auto ophalen, alsmede allerlei spullen die ik de eerste periode nodig zou hebben (kleren, boeken, etc.). Dan zagen we in de herfstvakantie wel weer verder.
In twee dagen (weer een prachtige rit over o.a. de Strynefjell) naar Salsnes gereden. Daar het hele huis doorgegaan om uit te zoeken wat ik nu mee moest nemen en wat ik in de herfstvakantie mee zou nemen. Stress, stress, stress! Daar tussendoor nog afscheid nemen van wat mensen, dingen voor het huis regelen etc. Aangezien Henk en ik nu beiden een invalbaan hadden en we niet zeker wisten waar we het jaar daarna uit zouden hangen, hadden we maar besloten het huis in Salsnes een jaar aan te houden. Degene die het verhuurden vonden dat gelukkig geen probleem. Fijn, want ik zou niet geweten hebben hoe we in twee dagen alles hadden moeten inpakken en moeten verhuizen naar Dale (waar we al helemaal geen plek hadden om alles te stallen)! Met weemoed nam ik afscheid van het huis in Salsnes en van de grote moestuin die ik had aangelegd (foto 3).

 

foto 3:

"Mien toentje" (mijn tuintje) in Salsnes, met bieten, wortelen, sla, radijs, tuinbonen, courgette, aardbeien, kruiden en 1 struik boerenkool.

Als ik van tevoren geweten dat we nauwelijks groenten uit eigen tuin zouden eten (omdat er 800 km tussen zat), was ik er nooit aan begonnen. Al het werk voor niets! Of had het ermee te maken dat ik het afscheid nemen van deze plek en dit huis toch wel erg moeilijk vond? Ik wist heel goed dat dit de goede beslissing was, dat we nu na 3 jaar weer bij elkaar zouden wonen en dat in Salsnes niet onze toekomst lag. Maar het was ook de plek waar ik mijn eerste ervaring als juf opgedaan had, waar ik nu een prachtig huis had om in te wonen, op een mooie plek in Noorwegen.
Een moeilijk moment, maar de juiste beslissing. Inmiddels hebben zowel Henk als ik een vaste baan op de scholen waar we vorig jaar gestart zijn. Nu weten we (zo ongeveer) waar we onze toekomst op kunnen bouwen. We zijn nu op zoek naar een plek om te wonen. Het liefst tussen Dale en Hyllestad, zodat we beiden een stuk moeten rijden. De huizen/boerderijtjes liggen niet voor het oprapen, maar we hebben geen haast. We zijn ervan overtuigd dat er binnen een jaar of twee er een huis/boerderij opduikt waar we kunnen wonen. Tot die tijd wonen we in een appartement in het centrum van Dale. Ja, we zijn inmiddels weer verhuisd! De zoveelste verhuizing, de tel zijn we langzamerhand een beetje kwijt, maar als we ooit zonder werk komen te zitten is het beginnen van een verhuisbedrijf absoluut een optie! We hebben nu zoveel ervaring, we draaien onze hand er niet meer voor om! (of we het nou ook echt leuk vinden........). De kelderetage bij Jon was te klein voor twee personen. We zaten teveel op elkaars lip, ik merkte dat ik niet tot rust kwam en uiteindelijk 's nachts niet meer sliep. Ik had (eigen) ruimte nodig. Dus zijn we op zoek gegaan naar andere huisvesting. Bij de ferrykade wonen we nu in een appartement. Veel ruimte en een prachtig uitzicht op de fjord, maar het is niet helemaal het beeld van wat je bij een woning in Noorwegen zou hebben (foto 4).

foto 4:

Het appartementencomplex waar we nu wonen. Wij wonen aan de achterkant, met uitzicht op de fjord. En zie je die rode auto? Mooi hè, die is van mij!

Het huis in Salsnes houden we voorlopig nog aan, als vakantiehuis. We hebben geen plek voor al onze spullen in Dale en het is zalig om in de vakanties te kunnen genieten van de rust en de ruimte van Salsnes. In de zomer- en herfstvakantie rijden we met de auto naar Salsnes, in de kerst- en paasvakantie nemen we het vliegtuig. De kans op gladde wegen is dan het grootst en we willen geen risico lopen. Terwijl ik dit schrijf, is het herfstvakantie en zitten we in Salsnes. Met spijkerbanden onder de auto en 10 cm sneeuw op de Strynefjell zijn we hierheen gereden. De winter ligt op de loer en laat zich af en toe even zien. Wel heel vroeg, maar het heeft ook wel weer zijn charmes. Vorig jaar reden we rond dezelfde tijd deze route, maar toen was er van sneeuw nog nauwelijks sprake. Wel was de natuur gehuld in prachtige herfstkleuren. De kleuren vind ik hier intenser dan in Nederland. Misschien omdat de periode van verkleuring korter is en meer bomen tegelijkertijd verkleuren. Ik weet het niet, ik weet wel dat het prachtig is!
Ik sluit af met een foto van deze kleurenpracht. Ik hoop snel (schreef ik dat de vorige keer ook niet?) weer te schrijven over de school waar ik nu werk en de dingen waar ik nu mee bezig ben (klederdracht naaien, wanten breien etc.)

Ha det!

Andrea