Vikersund, december 2010

Volgens mij start ik elk dagboek met te vertellen dat ik maar geen tijd heb gehad om te schrijven en dat het zo'n 1,5 jaar geleden is dat ik voor het laatst geschreven heb. Zo ook deze keer. Hopeloos. Ik denk er regelmatig aan, maar de tijd om er rustig voor te gaan zitten (het lukt niet even in een uurtje) heb ik niet of gun ik mezelf niet. Ik maak lange dagen op school en kom vaak niet eerder thuis dan half 7 (na ca. 1 uur rijden). Ik duik neer op de bank, doe de televisie aan en daar blijf ik dan meestal zitten tot ik naar bed ga. Af en toe nog met een breiwerkje, maar zelfs dat is soms nog te veel. Elke week neem ik me voor de komende week toch echt vroeger naar huis te gaan, maar meestal blijft het bij loze beloftes. Misschien een goed voornemen voor 2011? Samen met al die andere goede voornemens? Vaker voor website schrijven, mijn mails meteen beantwoorden, iedereen op tijd een kaart sturen of bellen met hun verjaardag, minder snoepen..... Oef, ik word al moe als ik aan al die voornemens denk. Het beste voornemen voor 2011? Me niet laten leiden door alles wat ik nog van mezelf MOET doen!

Maar goed, laat ik jullie eens op de hoogte brengen van mijn/ons wel en wee in Noorwegen. Zoals jullie al hebben gezien staat er boven dit dagboek geen "Salsnes" en geen "Dale i Sunnfjord". Nee, we zitten op dit moment in Vikersund, een dorp tussen Hønefoss en Drammen (ten noordwesten van Oslo). En ja, we hebben weer een verhuizing achter de rug! Ik weet niet of jullie bijgehouden hebben de hoeveelste verhuizing dit is, ik ben de tel kwijt. In mijn vorige dagboek schreef ik nog: "Inmiddels hebben zowel Henk als ik een vaste baan op de scholen waar we vorig jaar gestart zijn. Nu weten we (zo ongeveer) waar we onze toekomst op kunnen bouwen. We zijn nu op zoek naar een plek om te wonen." Nou, dus niet. We waren wel op zoek naar een plek om te wonen en dachten ook echt dat in Dale onze toekomst zou liggen, maar niets bleek minder waar.

In maart 2010 kreeg Henk te horen dat er waarschijnlijk dit schooljaar nog wel een baan voor hem op de school in Dale was, maar dat het het jaar daarna moeilijk zou worden. Omdat dit komende schooljaar een combinatie zou worden van lessen economie en het begeleiden van een aantal leerlingen met (gedrags)problemen, alsmede het vooruitzicht van geen baan volgend schooljaar, besloot Henk te gaan solliciteren. Met de instelling "lukt het niet dit schooljaar een andere baan te vinden, dan heb ik altijd nog een jaar een baan in Dale en dan heb ik een heel jaar om op andere banen te solliciteren", verstuurde hij meerdere brieven. Zo ook naar de MBO-opleiding in Åmot waar hij 3 jaar geleden zijn Noorwegen-carrière begonnen was. Zij zouden weer een afdeling Toerisme krijgen en zochten mensen.
Eind juni (we waren op vakantie in Nederland) kreeg Henk bericht dat hij was aangenomen. Fijn, maar ook HELP!!! Want "waar?", "wanneer?" en "hoe?" waren de eerste vragen die door mijn hoofd schoten en daar de rest van de zomervakantie zo'n beetje bleven hangen (tot alle vragen beantwoord waren). Met andere woorden: hoezo 8 weken zomervakantie?
Eenmaal terug in Noorwegen togen we zoals gepland naar Salsnes (ca. 250 km ten noorden van Trondheim) alwaar we nog steeds een huis (boerderij) huurden en dat sinds augustus 2008 als vakantiehuis diende. Een paar dagen later reden we weer richting het zuiden, naar Åmot, op zoek naar een huis/boerderijtje/appartement. De boerderij die we op het oog hadden, was inmiddels verkocht, maar we hadden nog wat andere projecten op ons lijstje staan. Onze droom is/was een klein boerderijtje, met ruimte voor wat dieren en een moestuin. Deze droom hebben we na ons eerste bezoek aan Åmot (even) in de koelkast gezet. Op dit moment is dat niet haalbaar. Ten eerste zijn er weinig boerderijtjes te koop (de Noren willen het in de familie houden, gebruiken het als vakantiehuis of het vervalt door gebrek aan onderhoud, maar verkopen? .....). Ten tweede zijn de boerderijtjes die te koop staan behoorlijk aan de prijs en moet er nog veel opknapwerk aan gebeuren. Met het oog op de komende (spoed) verhuizing was dat niet ideaal, we moesten iets vinden waar we (of beter gezegd Henk) gelijk in zou kunnen trekken. Geen boerderijtje dus, maar een huis in een woonwijk.
Uiteindelijk togen we voor de tweede keer naar Åmot. Dit keer met het vliegtuig en een huurauto. In twee dagen bekeken we 7 woningen. Aan het eind van dag 1 waren we ietwat wanhopig en kregen spontaan de slappe lach toen we aan alle projecten die we bezocht hadden terugdachten. Bij elk huis dat we bekeken hadden was wel wat. Of er was een vochtprobleem, of de benedenetage moest nog worden opgeknapt, etc. etc. Elke keer als we hoorden "hier is alles opgeknapt, maar ......." was het beter dat we elkaar niet aankeken en niet in lachen uit te barsten. We vroegen ons af of wij nou zulke hoge eisen stelden, of dat de Noren weinig eisen stellen.
De tweede dag was hetzelfde als de eerste. Er zaten wel wat aardige huizen bij, maar het was het telkens net niet. Het laatste huis dat we bezochten was een nieuwbouwhuis in Vikersund (op 10 km van Åmot), dat nog maar net klaar was. Wel in een wijkje en met een bouwplaats (waar nog een huis gebouwd zou worden in de loop van de herfst) vrij direct naast ons. Ik was behoorlijk sceptisch, maar dat verdween op het moment dat we het huis binnenstapten. Een prachthuis! (foto 1)

foto 1:

Ons huis in wintertooi.

Helemaal nieuw. Naast een grote keuken en woonkamer zijn er drie slaapkamers, twee badkamers (waarvan 1 met bubbelbad!), een kantoor, wasruimte en twee opslagruimtes. En een dubbele garage, maar die stond er nog niet. We waren verkocht! De volgende dag hebben we een bod uitgebracht en aan het eind van de middag kregen we bericht dat het van ons was. Henk inmiddels bij de bank in Namsos langs (ik lag plat met een voedselvergiftiging). Toen moest de rest geregeld worden. Terwijl Henk in Nederland nog wat bankzaken ging regelen, reed ik vanuit Salsnes naar Dale i Sunnfjord om daar Henk zijn spullen in te pakken. We hadden besloten dat ik nog een jaar in Dale/Hyllestad zou blijven. Er waren geen vacatures in de buurt van Vikersund en ik had geen zin om invalwerk te doen (een uurtje hier en een uurtje daar). Daarnaast wist ik ook dat ik ook niet de energie zou hebben na deze zomervakantie om op een nieuwe school met nieuwe routines, leerlingen en collega's te starten. Dan zou je me na een aantal weken kunnen opvegen.

Vanuit Dale i Sunnfjord weer terug naar Salsnes, waar we vol goede (?) moed begonnen met inpakken. Ook al is het een prachtig huis op een fantastische plek, 3 huizen hebben/huren is toch echt iets teveel van het goede. Aan het tijdperk "Salsnes" is daarmee een einde gekomen. Ik ben blij dat ik daar de mogelijkheid heb gehad om ervaring op te doen en daar heb mogen wonen. Een toekomst was daar helaas voor ons niet weggelegd. Maar Salsnes zal altijd een warm plekje in mijn hart houden. Met tranen in mijn ogen zag ik begin augustus de verhuiswagen vanuit Salsnes vertrekken, wel wetend dat het goed is zo, maar dat gevoel............
Henk reed de volgende dag de verhuiswagen richting Vikersund achterna, ik vertrok een dag later (na de meeste ramen gewassen te hebben) richting Dale, aangezien die week ook de vakantie al weer voorbij was. Henk heeft, gedeeltelijk samen met mijn ouders, het huis ingericht. In de vakanties ben ik in Vikersund en af en toe ga ik een weekend daarheen. Met het vliegtuig, de trein en de auto ben ik dan ongeveer 5 uur onderweg. Dichterbij dan Salsnes in ieder geval. Het is nog niet helemaal mijn huis, maar ik voel me er wel erg thuis. Nog niet helemaal de ruimte om me heen die ik zou wensen, maar het ligt ook niet helemaal ingesloten in een woonwijk. Het huis ligt aan een onverharde weg, halverwege een berg. Weinig verkeer en lekker rustig. Als van de zomer nog wat bomen gekapt worden zullen we ook een prachtig uitzicht over Vikersund hebben, met in de verte de bergen van Norefjell (skigebied). Nu hebben we al mooie doorkijkjes (foto 2)

Foto 2:

Uitzicht vanaf de weg langs ons huis in Vikersund

En ook al ligt Vikersund mijns inziens wat dicht bij Oslo en is het landschap niet zo ruig als in Dale i Sunnfjord, het heeft ook zo zijn voordelen om hier te wonen. Het ligt  centraler voor wat betreft het vliegveld (makkelijker voor familie en vrienden uit Nederland om ons te bezoeken, hint, hint.....), de wegen zijn hier een stuk breder dan in Vestlandet (West-Noorwegen), het weer is stabieler (meer een landklimaat, weinig invloed van de zee) en ze gebruiken hier het Bokmål als schrijftaal en niet het Nynorsk (ik leg een andere keer wel uit wat het verschil is, maar mijn kennis van het Bokmål is heel wat beter dan van het Nynorsk, dus voor mij gunstig).
De bedoeling is dat ik in de zomer van 2011 naar Vikersund verhuis. Jippie, weer een verhuizing!! Hopelijk heb ik dan ook een baan. Wat ik doe als ik geen baan heb? Ook gewoon verhuizen, denk ik, een jaar van elkaar leven is genoeg. Ik ben het ook zat dat een deel van mijn spullen op de ene plek staat en het andere deel op de andere plek. En net als je het nodig hebt staat het juist op die andere plek! Ik ben het kamperen na 5½ jaar een beetje moe. Duimen dus voor die baan voor mij!

En dat was dus het verhaal van onze zoveelste verhuizing. Er volgt er nog minimaal 1 en dat is dan hopelijk voorlopig de laatste. Kijk er nu al naar uit!
Nu kan ik nog een hele hoop meer vertellen van alles wat ik de afgelopen tijd heb meegemaakt en gedaan. Zo kan ik vertellen over de klederdracht die ik aan het naaien ben, over de klederdrachtreis die ik aan het organiseren ben, over de fotosessie die ik gedaan heb voor het blad "Bunadmagasinet" (klederdrachttijdschrift), over het naaldbinden en kaartweven waar ik mee gestart ben en over het molensteenproject bij ons op school. Doe ik lekker niet. Dat komt een volgende keer (hopelijk vrij snel). Maar ik ga nog wel even schrijven over de nieuwe auto die ik in de herfstvakantie gekocht heb (foto 3). Althans, de bank is ¾ eigenaar en ik ¼. De vorige auto was inmiddels afbetaald en ik er kreeg nog behoorlijk wat voor. Daarnaast had Mitsubishi net een nieuw type op de markt gebracht die Henk en ik in de zomer getest hebben (oh, ja, dat hebben we ook nog even in de zomervakantie gedaan). Ik ben erg blij met de nieuwe auto, hij ligt stevig op de weg en dat is zeker in de winter zeer belangrijk.

 

foto 3:

De nieuwe Mitsubishi ASX (met trotse eigenaar)

Als laatste moet ik jullie voorstellen aan ons nieuwe gezinslid Charlotte (foto 4). Charlotte is een nu 10 maanden oude kat die we in oktober bij een opvanghuis van de dierenbescherming opgehaald hebben. Na Doerak wilden we graag weer een kat, maar in Dale mochten we van de verhuurders geen huisdier hebben, dus moesten we even wachten. Nu we een eigen huis hebben was dat het eerste dat we besloten hebben, een kat moest er komen. Op de website van de dierenbescherming staan alle huisdieren die een nieuw thuis nodig hebben en zo hebben we Charlotte gevonden. Charlotte woont bij Henk en ze zijn echte maatjes. Ik voel me soms een indringer als ik zie hoe Charlotte naar Henk toe trekt en heb volledig vertrouwt. Gisteren hebben we haar laten steriliseren, een hele onderneming, niet zozeer voor het beest zelf als wel voor de baasjes! Mevrouw had gisteren een minne dag, vandaag is ze weer helemaal bij haar positieven. Vanmorgen moesten we haar een vloeistof (pijnstiller) in haar mond spuiten. We dachten dat dat een project op zich zou worden, maar ze heeft het gewoon opgelikt! Niets houtgreep of krabben! Charlotte is een heel andere kat dan Doerak, maar even ondeugend en lief. Elke ochtend word ik gebeld door Henk en het eerste dat ik hoor is het gespin van Charlotte! We zijn zeer blij met haar.

foto 4:

Aangenaam kennis te maken: Charlotte is de naam

Ook al hebben jullie nu ook winter in Nederland, toch wil ik afsluiten met een winterfoto uit Vikersund. Het is hier de afgelopen tijd behoorlijk koud (-20 overdag!) en zonnig geweest en dat levert prachtige plaatjes op. "Thuis" in Dale is het vandaag 5 graden boven nul en sneeuwt/regent het. Morgen ga ik weer die kant op, ben benieuwd wat voor troep ik aantref en hoe het rijden wordt. Spannend!

Ik wens jullie allemaal een goede oud- en nieuw en een goed en gezond 2011! Wanneer ik weer schrijf? Ik beloof niets, maar ik hoop heel snel.