Vikersund 31 oktober 2012

Geloof het of niet, maar het is hier nu volop winter! Ik vind het altijd weer ongelooflijk. Je gaat slapen terwijl het buiten een herfstlandschap is, en je wordt wakker in een winterlandschap! Fantastisch! Zaterdagnacht heeft het behoorlijk gesneeuwd en de dag erna lag er zo'n 5 - 10 cm sneeuw. Ik ben gek op de winter en sneeuw, maar dit was toch wel heel vroeg. De sneeuwschep stond nog in de schuur en ook de moestuin was nog niet geheel winterklaar: stamppot rauwe andijvie kunnen we nu wel vergeten...... Gelukkig zaten de winterbanden al wel onder de auto! Een van onze buurmannen was nog niet zo slim geweest (al was er al meerdere dagen aangeraden je banden te wisselen, omdat de winter in aankomst was) en wilde met zijn auto naar de benzinepomp rijden om daar zijn banden te wisselen. Nou, dat ging dus mooi niet door! Hij kwam op zomerbanden het hellinkje bij ons huis van geen meter op!
Gisteren was ik thuis (ik heb een luchtweginfectie) en ben in prachtig winterweer een wandeling gaan maken. De wereld is zo prachtig als er sneeuw ligt en de zon schijnt. Echt genieten (foto 1 en 2)

 foto 1: Gamle Kirkevei in de sneeuw

Ik geniet trouwens van alle seizoenen. We hebben hier echt 4 seizoenen, al zijn de lente en de herfst kort maar hevig. De afgelopen zomer was wat wisselvallig, maar echt slecht hebben we het niet gehad. Het voordeel van hier in het oosten wonen is dat het wat meer een landklimaat is en het weer wat stabieler is. Al vinden ze dat ze in het westen ook erg stabiel weer hebben: stabiel instabiel weer!
Na een lange winter kijken we altijd erg uit naar de lente. Zodra ik de eerste "hestehov" (klein hoefblad) zie, weet ik dat de lente in aankomst is. En zeker als ik de eerste kwikstaart zie die weer terug is van zijn lange vakantie in het zuiden, is de lente niet ver meer weg. Ook al ben ik dol op de winter met al zijn sneeuw en kou, zo rond eind februari begint het toch te kriebelen en wordt het tijd voor een nieuw jaargetijde. Meestal duurt het dan nog wel even, maar de dagen worden al weer langer en de zon krijgt meer kracht en dan krijg je dat wintersportgevoel, waardoor het nog even uit te houden is met de winter.

Foto 2: nu al winter in Vikersund (maar wel met prachtig,  zonnig weer)

De herfst was dit jaar prachtig. De kleuren zijn erg intens en het lijkt wel alsof bij alle bomen tegelijkertijd hun bladeren verkleuren. Fantastische oranje, gele, rode en bruine bladeren, die fel afsteken bij de groene naaldbomen. Elk jaar weer ben ik onder de indruk van deze kleurenpracht en kan me niet beheersen om bladeren in alle mogelijke kleuren te verzamelen en te drogen. Als ik tijd heb (en dat heb ik héééééél vaak.....) dan maak ik een soort schilderijtjes (gezichten) met deze gedroogde bladeren. Vorig jaar heb ik dit met mijn klas gedaan en dat was een groot succes. Er kwamen prachtige zelfportretten tevoorschijn, alsmede de rest van de familie!
Elk jaar denk ik weer: "Ik moet nu ophouden, ik heb genoeg bladeren", maar als ik weer al die kleuren zie, lukt het me niet om die bladeren te laten liggen. Ik zie ook helemaal voor me hoe ik ze wil gebruiken (wat ik dan weer kwijt ben als ik ze eindelijk toch een keer ga gebruiken). Het is net als wanneer ik in een breiwinkel loop: al die kleuren, ik moet wat kopen. Ach ja, iedere gek zijn gebrek.
Een ander gebrek dat ik heb, is dat ik niet kan stoppen met foto's maken van al die mooie kleuren en van alle spinnenwebben met dauwdruppels. Inmiddels heb ik een macro lens voor mijn camera en daarmee kan ik bijvoorbeeld bloemen nog meer in detail fotograferen. Zo ook de spinnenwebben die dit jaar een grote aantrekkingskracht hadden (foto 3 en 4). Als ik dat zie, moet ik gewoon naar buiten, het liefst meteen en eventueel zelfs in mijn pyjama, want je weet maar nooit wanneer ze weer weg zijn!

 

foto 3: dauwdruppels in een spinnenweb

Inmiddels is het alweer een week later (7 november) en zit ik nog steeds/weer thuis met een luchtweginfectie. Ik ben vorige week 3 dagen naar school geweest, maar afgelopen maandag lukte het gewoon niet. Ik zit erg vol, ben benauwd en heb het gevoel dat het vast zit op mijn borst. Van de huisarts heb ik rust voorgeschreven gekregen, dus tot eind deze week zit ik thuis. De afgelopen dagen heb ik weinig gedaan. Veel geslapen en wat op de bank gehangen. Ook heb ik een aantal kerstballen zitten breien. Ik heb het idee opgevat om er 24 te breien en die te gebruiken als adventskalender. Er is gelukkig een plan B, want ik twijfel op dit moment sterk of ik ze allemaal wel af krijg......
Ik merk sinds vandaag dat het wat beter gaat, mijn stem klinkt beter en ik ben minder benauwd. Ondanks dat ik zelf het idee had morgen (donderdag) weer aan de slag te gaan, blijf ik op doktersadvies toch maar thuis. Kan ik mooi deze site bijwerken en kerstballen breien.

foto 4: nogmaals dauwdruppels aan een spinnenweb, nu in de zon

Het afgelopen jaar was weer een jaar vol belevenissen, maar ook met een stuk rust. We hoefden niet meer elke vakantie naar een ander huis, en dit was de eerste zomervakantie sinds mijn vertrek naar Noorwegen in 2005 dat we noch een verhuizing hadden, noch een vakantie doorbrachten in een van onze "vakantiehuizen". Alle spullen op 1 plek, geen gereis meer en dat brengt een stuk rust. Het schooljaar 2011/2012 was zwaar. Een ongestructureerde klas, met een aantal ongeleide projectielen, waar ik de lijnen en grenzen mocht aanbrengen. Zeer vermoeiend en de zomervakantie kwam dan ook geen dag te vroeg. Helemaal op was ik en het duurde dan ook een aantal weken voor ik "geland" was en niet meer aan school of aan leerlingen dacht. Thuis, in ons mooie huis, kon ik tot rust komen en daarnaast bracht ik twee weken door bij Inge in Zwitserland. Ik ken Inge al vanaf de middelbare school en ondanks dat we zo'n eind uit elkaar wonen hebben we nog steeds een supergoed contact. Inge heeft ons inmiddels al 3 keer in Noorwegen bezocht, dus nu was het tijd voor een tegenbezoek. Inge woont ten zuiden van Zürich, aan de Zürichsee. We hadden van tevoren niets gepland, behalve een bezoek aan Lausanne waar een correspondentievriend met zijn gezin woont, en een dagje Bern, alwaar ik een zeer interessante ontmoeting had met Elisabeth Bond, een medium/spirituele leraar. Ondanks dat we niet veel gepland hadden, hebben we wel elke dag wat gedaan. Veel gewandeld, dagje Zürich (met een fantastische boekhandel met spirituele boeken), middagje aan het strand, en een bezoekje aan een grote stenenwinkel. Stenen in allerlei soorten en maten. Fantastisch, maar levensgevaarlijk voor je portemonnee!! Ik ben er zelfs twee keer geweest en telkens ontdekte ik weer meer! Gelukkig kun je ook per internet bestellen ☺. Verder hebben we lekker op het balkon gezeten, zitten lezen en breien. Ik ben helemaal tot rust gekomen, ik moest niets en dat was echt wat ik nodig had.

foto 5: vanuit de kabelbaan

Een van de laatste dagen zijn we in de bergen gaan wandelen (foto 5 en 6). Heel anders dan in Noorwegen, waar je eerst zelf de berg op moet klimmen (maar de bergen zijn hier dan ook niet zo hoog). In de Alpen gaan er overal kabelbanen/gondelbanen naar boven en kun je boven wandelen (of weer naar beneden). Wij hebben een bloemenwandeling op een van de alpenweiden gedaan. Veel verschillende bloemen met zeer intense kleuren. Daarna ben ik (in 2 uur) naar beneden gewandeld. Onderweg nog wat koeien tegengekomen (foto 7). Een mooie wandeling, maar niet erg vriendelijk voor mijn knieën. Aan het eind kon ik mijn rechterknie bijna niet meer buigen, maar de dagen erna had ik er gelukkig geen last meer van. Toch nog een redelijke conditie!

foto 6:

boven op de alpenweide

Deze vakantie had ik heel hard nodig. Ik had eindelijk tijd voor mezelf, deed dingen die ik leuk vind en waar ik anders nooit aan toe kom en kwam helemaal tot rust. Het maakte ook meteen dat ik erg opzag tegen het weer aan het werk gaan. OK, ik had nog meerdere weken vakantie, maar het eind (of begin?) kwam wel steeds dichterbij. Deze weken van rust en tot mezelf komen deden me realiseren dat dat iets is wat ik erg nodig heb. En dat ik dat in het dagelijks leven niet genoeg krijg. Ik zeg altijd gekscherend dat mijn "werkjaar" loopt van het eind van de zomervakantie tot aan het begin van de volgende zomervakantie. In de vakanties tussendoor, de weekenden en na schooltijd ben je als leerkracht altijd wel ergens mee bezig en heb je geen vrij. Of je bent aan het voorbereiden, nakijken, of zoals deze herfstvakantie oudergesprekken aan het voorbereiden (die in Noorwegen een half uur per leerling duren i.p.v. 10 minuten zoals in Nederland). Ik heb het gevoel dat ik continue bezig ben en daardoor niet aan mezelf toekom. Het ligt misschien ook aan mezelf, ik geef me voor de volle 100 % (als het geen 200 is), leg mijn hele ziel en zaligheid in het lesgeven, geef veel van mezelf. Wil al mijn leerlingen zien en serieus nemen, en dat vergt heel wat. Het afgelopen schooljaar is zwaar geweest en als ik thuiskwam was ik helemaal leeg. Had daardoor geen zin/puf meer om dingen te doen die ik leuk vond.

foto 7: ontmoeting met de Milka-koe?
 

En nu na zo'n vakantie zag ik er tegenop om weer zo'n jaar tegemoet te gaan en eigenlijk aan mezelf voorbij te lopen. Dit moest toch ook anders kunnen?
Al jaren interesseer ik me voor de spirituele/alternatieve kant van het leven, maar ook daar had ik de laatste jaren geen tijd meer voor. Tijdens de zomervakantie heb ik me voorgenomen om per dag wat meer tijd voor mezelf vrij te maken. Inmiddels douche ik als ik thuiskom uit school om zo alle (negatieve) energie weg te spoelen en 's avonds sluit ik me ca. 1 uur in mijn kamer op om o.a. te mediteren. En het heeft effect. Ik heb 's avonds (en de dag erna) wat meer energie, kom aan iets meer dingen toe en slaap 's nachts beter omdat ik niet meer zo bezig ben met alles wat er die dag gebeurd is, of met alles wat ik nog moet doen. Een goede start!
Ook in de klas gaat het een stuk beter. De leerlingen zijn aan mijn manier van lesgeven gewend, weten waar mijn grenzen liggen en hoe ik dingen wil hebben. Het is rustiger en dat maakt dat ik meer toekom aan lesgeven. Heeft al het harde werken van vorig jaar toch effect gehad. Zalig!

Na mijn vakantie in Zwitserland hebben we lekker genoten van het mooie weer, hebben meerdere keren vrienden op bezoek gehad, en zijn druk geweest in de moestuin. Lekker genieten!

Zoals ik al schreef heb ik veel zitten breien in de vakantie. Ten eerste heb ik sokken zitten breien, maar ik ben ook met iets nieuws begonnen: poppen breien. Eerst was ik nog wat sceptisch, maar toen een collega voor de zomervakantie met een zelfgebreide pop aan kwam zetten was ik om. Het leek me een leuk cadeautje voor het dochtertje van mijn correspondentievriend in Zwitserland. Dus toog ik aan het breien. Het resultaat was Lucy (foto 8). Trots op het resultaat toonde ik Lucy aan de mevrouw in de breiwinkel. Vol ontzetting zei ze dat ik Lucy toch echt niet weggeven kon, haar moest ik houden! En eigenlijk had ik dat gevoel ook, maar vond het ook wel wat kinderachtig van mezelf. Mijn verstand zei me dat ik de pop weg moest geven, mijn gevoel zei wat anders. Na uitgerekend te hebben dat ik binnen 2 weken een nieuwe pop moest breien, en ik dat misschien ook nog wel zou redden, besloot ik Lucy te houden. In Zwitserland maakte ik pop nummer 2 af (foto 9).  Nina, het dochtertje van correspondentievriend David, was er erg blij mee en haar eigen pop moest plaats maken in het poppenbedje voor deze pop, die volgens mij Andrea gedoopt is.

foto 8: Lucy                                                                               foto 9: pop nr. 2

 

 

Naast poppen breien ben ik druk bezig geweest met "naaldbinden". Een oude techniek die veel gebruikt werd in de tijd van de Vikingen. Voordat breien naar Europa kwam, werden wanten, sokken, mutsen en truien gemaakt met behulp van naaldbinden. Alles wat je nodig hebt is een naald van hout of been en wol. Je duim bepaalt hoe groot de steken worden, aangezien de steken waar je mee werkt om je duim zitten (foto 10).

foto 10:

naaldbinden

 

Omdat niet alle duimen even groot zijn, is het erg moeilijk om patronen te volgen, aangezien het aantal steken meestal niet overeenkomt met het aantal steken dat ik nodig heb. In het begin was het erg uitproberen, maar nu heb ik een "Andrea-patroon" voor een muts (foto 11). Ook heb ik al een paar wanten gemaakt en 1 sok.
Deze techniek heb ik geleerd toen ik nog in Hyllestad in het Kvernsteinspark (zie vorig dagboek) werkte en ik de leerlingen handwerktechnieken uit de Vikingtijd moest leren. Ik ben nu helemaal verslaafd aan deze techniek en vind het belangrijk deze aan anderen te leren, zodat hij niet verloren gaat. Het mooie van deze techniek is dat je geen steken kunt laten vallen en als je aan de draad trekt je het werk ook niet uithaalt. Ideaal!
Ik zou hier graag meer mee bezig zijn, maar heb hier de tijd (nog) niet voor. Ik zou me bijvoorbeeld kunnen voorstellen om een klein (internet)winkeltje te hebben en zo mijn spullen (brei-, snij- en naaldbindwerk) te verkopen en eventueel cursussen te organiseren. Wie weet, het is altijd goed om dromen te hebben......

foto 11:

3 zelfgeproduceerde, naaldgebonden mutsen

 
foto 11 a:
met dank aan Henk

Met Henk en Charlotte gaat het ook goed. Henk is dit jaar even eens geen klassenleraar meer, en dat bevalt hem prima. Net als ik, loopt hij er ook tegenaan dat leerlingen niet meer weten wat werken is, ze slecht tegen tegenslagen/kritiek kunnen, ze geen respect tonen en gewoon hun eigen gang gaan (met daarbij ouders die ze de hand boven het hoofd houden). OK, er zijn ook andere leerlingen, maar wij vinden het toch steeds meer toenemen. Het zal wel een teken van deze tijd zijn, maar leuk is anders. Af en toe schudden we beiden ons hoofd en vragen ons af waar het heen gaat met deze wereld. Als deze kinderen ons pensioen moeten gaan verdienen, moeten wij zeker doorwerken totdat we 80 zijn! Wij hebben het gevoel dat wij als leerkracht steeds meer de rol van opvoeder opgedrongen krijgen. De meeste ouders hier in Noorwegen werken beiden fulltime en ik vraag me af of dit gunstig is. Ik zeg niet dat de vrouw thuis moet blijven voor de kinderen, het kan een co-productie zijn, maar ik (als leerkracht) zie niet het voordeel van kinderen 5 dagen in de week naar de voorschoolse en buitenschoolse opvang sturen. Hier in Noorwegen maken de meeste kinderen langere "werkdagen" dan hun ouders, of ze zijn vanaf half 2 (tot ca. 5 uur) alleen thuis. Als ouders dan thuiskomen moet er eten gekookt worden en nog huiswerk gedaan worden. En dan krijgen wij van ouders het commentaar dat de leerlingen het huiswerk niet af hebben omdat ze zo laat thuis waren en er 's avonds ook nog allerlei activiteiten waren (al dan niet voor de kinderen, maar meestal van de ouders......). Ja, daar heb ik dan geen boodschap aan, zij hebben voor die kinderen gekozen, niet ik. Andere prioriteiten stellen misschien?
Excuus voor deze tirade, zou nog wel even door kunnen gaan, maar ben dan bang dat er lezers afhaken.
We maken er het beste van en genieten van het wonen in Noorwegen en ons mooie huis, wel wetende dat we het goed hebben.

Als laatste dan nog even over Charlotte (foto 12). Ze maakt het goed. In de zomer was ze elke dag uren buiten en kwam regelmatig met een muis of een vogel thuis. Nu het wat slechter weer is, is ze niet zo vaak meer buiten te vinden. Een echte seizoenswerker, zoals de dierenarts zei.  In april is Charlotte door een andere kat gebeten en heeft een ontsteking opgelopen. Met een drain en een kraag was het ineens een heel zielig hoopje kat, maar ze heeft het allemaal goed doorstaan. Sindsdien is ze een stuk aanhankelijker geworden en gaat ook niet zomaar een gevecht meer aan. Ze is graag bij ons en zit het liefst midden op de laptop!

foto 12:

Charlotte op een mooie lentedag

 

 

Naast Charlotte hebben we nog een kat, Boris. Boris is vorig jaar aan komen lopen. We geven hem eten, maar hij komt verder niet echt binnen. We hebben buiten een verhuisdoos met isopor bekleed staan en daar brengt hij de nachten door. Charlotte en Boris gedogen elkaar, maar niet zo dat ze in 1 huis kunnen wonen. Boris wil graag de baas zijn en Charlotte vindt dat niet leuk. We willen Charlotte niet kwijt, dus Boris moet buiten blijven. Nu het wat kouder wordt, mag Boris binnen eten, maar daarna verdwijnt hij weer naar buiten. Boris is erg dankbaar en laat zich steeds vaker aaien. Ik vind het soms erg moeilijk om Boris weer buiten de deur te zetten, zeker als het koud is buiten. We hebben vorig jaar geprobeerd de eigenaar te achterhalen, maar dat heeft niets opgeleverd. We zijn begonnen met voeren en gaan daar ook mee door. Als je er eenmaal mee begint blijven ze terugkomen, dus dat weten we voor een volgende keer. Wie weet worden Boris en Charlotte ooit nog vriendjes en zijn we straks de trotse eigenaren van twee katten (foto 13).

foto 13:

Boris en Charlotte samen op de veranda

 

 

 

Ik heb het afgelopen jaar nog veel meer gedaan, zoals een weekje cursus in Denemarken, een paar dagen Nederland, alwaar ik een bezoekje bracht aan de klas van mijn voormalige juf Alie. Henk en ik hebben gelanglauft op een weiland hier in de buurt. Henk heeft een nieuwe auto gekocht. Ik probeer twee dagen in de week te zwemmen voordat ik naar mijn werk ga. Ach, ja, teveel om nu op te noemen. Ik zou graag vaker willen schrijven en mijn gedachten/gevoelens met jullie delen, maar het blijft meestal bij het idee. Misschien dat ik de site wat om ga gooien, waardoor het makkelijker wordt om af en toe een kort berichtje achter te laten. Ik ga daar nog even op zitten broeien. Tot die tijd zullen jullie het moeten doen met deze dagboeken.

Bedankt voor het lezen en tot mails/bels/schrijfs!

Andrea