Vikersund, 9 augustus 2013

Het is toch wel erg: heb ik 7 weken de tijd om een nieuw verhaal te schrijven voor de site, moet het uiteindelijk nog even snel de laatste dag van de vakantie gebeuren. Hoe is het mogelijk?! Het heeft de hele tijd om mijn nog-te-doen-lijstje gestaan, maar er waren steeds andere dingen die voorgingen. Waaronder lekker in de zon zitten of in de tuin bezig zijn, net zoals Charlotte (zie foto 1). Regelmatig dacht ik het afgelopen half jaar: "Oh, dit moet ik even op de site zetten". Maar als ik dan thuis was was ik het alweer kwijt en ook had ik meestal geen tijd om met de website bezig te zijn.

foto 1:

Charlotte geniet ook van de bloementuin

We hebben een prachtige zomer gehad. Het kwam wat laat op gang, maar de maand juli is erg goed geweest. Veel zon en lekkere temperaturen. Hier is het gelukkig niet zo warm geweest als in Nederland, met temperaturen boven de 30 graden. En gelukkig koelt het hier 's avonds en 's nachts redelijk snel af, waardoor het ook aangenaam slapen was.
Het is nog steeds mooi weer, al hebben we de afgelopen twee weken ook wat regen en fikse onweersbuien gehad. Gelukkig maar, want de tuin en de bomen hadden het hard nodig! De tuin hebben we veel gespoten, maar de bomen in het bos o.a. hebben het zwaar te verduren gehad met al die zon en droogte. Heel veel berken zijn al aan het verkleuren en soms lijkt het wel herfst!
We hebben dus deze vakantie het vitamine D-peil weer behoorlijk omhoog kunnen brengen, nu maar hopen dat het genoeg is om de winter door te komen. De afgelopen winter was lang en koud, en doordat we daarvoor ook geen supergoede zomer hebben gehad, merkte ik dat mijn weerstand wel wat extra's kon gebruiken. Maar ja, als je in januari merkt dat je te weinig vitamine D hebt, dan is het eigenlijk al te laat. Een hoge dosis vitamine D en de zonnebank doen wel goed, maar helaas niet goed genoeg. Ik ben het afgelopen half jaar dan ook veel ziek geweest. Vaak verkouden en dat hield dan zo'n 4 weken aan, waardoor er dan uiteindelijk toch weer een penicilinekuur tegenaan moest. Voor de paasvakantie was ik weer snotverkouden en kreeg daarbij nog een oorontsteking. Toen de ontsteking voorbij was bleek ik doof aan mijn linkeroor. Niet echt handig als je leerkracht bent. Dodelijk vermoeiend, dus uiteindelijk ben ik tot bijna aan de zomervakantie half ziekgemeld geweest. De doofheid is nu zo'n beetje over, maar is er oorsuizen voor in de plaats gekomen. Ik ben inmiddels het circuit ingeweest, maar ze kunnen niets vinden. De bedrijfsarts raadde me een chiropractor aan om te kijken of het oorsuizen niet van te strakke spieren in mijn nek komt. Ik ben nu onder behandeling, maar dat ik nou vooruitgang merk? We zien wel weer waar dit eindigt. Volgens mij wil mijn lichaam mij iets vertellen, maar de vraag is of we wel dezelfde taal spreken en of ik het wel wil verstaan!

foto 2:

Gewoon mooi......

In mijn vorige dagboek schreef ik over mijn visie op onderwijs. Ik kreeg van meerdere mensen de tip om eens te gaan kijken op een Vrije School (hier Steinerskole geheten), misschien dat dat meer bij mij zou passen. Na wat info opgezocht te hebben kreeg ik meer en meer het gevoel dat dit type onderwijs dicht bij mijn visie komt. Om te kijken of dit echt iets voor mij zou zijn ben ik begin februari een dagje gaan kijken op een Steinerskole (op ongeveer 1,5 uur rijden bij mij vandaan). Ik mocht meelopen in klas 2 (groep 4). Tja, wat zal ik zeggen? Ik kwam in een klas waar de kinderen letterlijk (er was een klimwand in de klas), maar ook figuurlijk "høyt under taket" (hoog onder het plafond, zoals de Noren het uitdrukken) waren. De kinderen werden uitgedaagd om al hun zintuigen te gebruiken en ook fysiek bezig te zijn. Prachtig! Maar ik vond dat er ook weinig discipline was en er waren weinig grenzen. Ik vind het prima om kinderen vrij te laten, maar er zijn mijns inziens toch regels waar ze zich aan zullen moeten leren houden, zoals bijv. naar anderen luisteren, wachten tot iedereen klaar is met eten voor je opstaat, etc. Met andere woorden: respect tonen voor elkaar. Ik had gehoopt dat mijn bezoek aan deze school me zou laten zien dat Steinerskole helemaal mijn ding is, maar helaas. Misschien dat ik geen goed beeld gekregen heb van een Vrije School, maar zoals het in deze klas ging, zo zou ik het niet willen (ik zou me enorm gaan ergeren). Een beetje een teleurstelling, maar ik heb ook weer een veel beter inzicht gekregen in wat voor leerkracht ik wil zijn/ben en hoe ik onderwijs zie. Of ik ooit op een school terechtkom waar het helemaal is zoals ik het zou willen? Ben bang van niet, maar ik ga zeker op zoek naar het best haalbare!

Ik ga in ieder geval het komend schooljaar weer beginnen met douchen als ik thuiskom en me ongeveer een uur opsluiten op mijn kamer (mediteren) om tot rust te komen en wat meer energie over te houden voor andere dingen. Tevens heb ik met mijn directrice afgesproken dat ik dit schooljaar 4 weken onbetaald verlof op mag nemen, verdeeld over het schooljaar. Ik had eerst het idee om terug te gaan naar 80% (en zo 1 dag in de week vrij te zijn), maar dat bleek niet mogelijk. Dan moest ik terug naar 72% en dat gaat me net weer teveel kosten. Toen stelde ik voor dat ik 80% ging werken, een periode fulltime werk en dan als het ware overuren opneem en dus een aantal weken vrij had. Ook dat was toch wel erg moeilijk. Toen stelde zij voor dat ik gewoon fulltime werk, maar een 3 á 4 weken per jaar onbetaald verlof opneem. Een goede constructie! En eigenlijk veel beter dan 1 dag per week vrij. Ik merk nl. dat ik af en toe gewoon een aantal dagen nodig heb om de accu weer op te laden en zo door te kunnen tot de volgende vakantie. Zo is de periode van de herfstvakantie (begin oktober) tot de kerstvakantie erg lang (en druk!). Halverwege november is de batterij leeg en dan word ik verkouden. Een weekje vrij in deze periode zou maken dat ik weer wat bij kan komen en zo kan ik hopelijk ook voorkomen dat ik ziek word. Ook hoop ik zo wat meer energie te hebben om leuke projecten voor te bereiden. Het afgelopen schooljaar is daar weinig van terecht gekomen, behalve dan het kerstballenproject!

 

foto 3:

Tijdens de voorjaarsvakantie op de langlaufski's

Zoals ik al schreef hebben we dit jaar een lange, koude winter gehad, met veel sneeuw. De sneeuw is lang blijven liggen en de lente kwam pas erg laat (half april). Ik vind de winter altijd erg leuk, zeker als het zonnig is en je op de ski's kunt staan. Maar als het maart wordt, verlang ik toch ook erg naar de lente. We hebben deze winter regelmatig op de ski's gestaan en in de voorjaarsvakantie is Leida, een goede vriendin, op bezoek geweest en heb ik haar leren langlaufen. Ik kon ski's, schoenen en stokken van een collega lenen. 's Ochtends gingen we een stuk langlaufen (een vlak stuk weiland) en 's middags zaten we lekker op het platje in de zon. Kijk, dat is nou vakantie! Terug op school vroegen collega's of ik een weekje in het zuiden was geweest omdat ik zo bruin was. Nee, hoor, gewoon Costa del la Vikersund!

In een van de vorige dagboeken vertelde ik dat ik bij mijn voormalige juf, Alie in de klas geweest was. Afgelopen februari is Alie bij mij op bezoek geweest. Zij wilde graag eens kijken hoe wij het in Noorwegen op school allemaal doen. Erg leuk, want daardoor deed ik weer nieuwe ideeën op en kreeg ik nogmaals de bevestiging dat wij het in Noorwegen  zo slecht nog niet hebben. In Nederland is het nog meer toetsen en nog meer administratie dan hier. En waarvoor?
Toen ik vorig jaar bij haar op bezoek was had ik brieven bij me die mijn leerlingen geschreven hadden voor haar leerlingen. Inmiddels gaan er regelmatig envelloppes van en naar Nederland en worden er prachtige brieven geschreven en getekend (van beide kanten). Het is mooi om te zien hoe gemotiveerd de leerlingen zijn en blij als ze een brief krijgen. Het betekent wel dat ik de brieven allemaal moet vertalen (van het Noors naar het Nederlands en andersom), maar dat maakt me niet uit. Dit is puur leren, in de praktijk, beter kan toch niet?

  foto 4:

Andrea in Noorse klederdracht (zelf helemaal met de hand genaaid!)

foto genomen door Lies Tebbenhoff-van Weert

Ja, jullie zien het goed. Eindelijk is ie dan klaar: mijn Noorse (gereconstrueerde Nord-Trønder) klederdracht! Het heeft wel zo'n beetje 5 jaar geduurd voor die af was, maar als degene die je moet helpen en dingen moet uitleggen ruim 500 km verderop woont, is het niet altijd even gemakkelijk. En door de telefoon uitleg krijgen (in het Noors) is niet echt handig. Vandaar (+ dat ik ook niet zo heel ijverig was.....) dat het wat langer heeft geduurd dan strikt noodzakelijk. Eigenlijk had ik vorig jaar al deze klederdracht aan willen hebben tijdens 17. mai (Noorse nationale feestdag), maar toen was ie dus nog niet af. Maar dit jaar wel en vol trots heb ik hem dan ook gedragen. De hele klederdracht is met de hand genaaid, er is geen naaimachine aan te pas gekomen. Dan mag je toch wel een beetje trots zijn, of niet?
Nu mijn klederdracht af is heb ik tijd om een vikingjurk voor mezelf te maken, ook helemaal met de hand. In de zomervakantie was ik op een vikingmarkt in Gudvangen en vond het daar zo fantastisch dat ik vol enthousiasme aan een vikingjurk begonnen ben (was al geknipt, maar nog niet in elkaar gezet). Hij komt niet af voor ik weer naar school ga, maar ik ben al een heel eind. Hopelijk komt deze sneller af dan mijn klederdracht en kan ik heb volgend jaar op een vikingmarkt aan. Nu had ik een jurk van vriendin Ingrid geleend (foto 5). Meer over mijn reis naar Gudvangen kun je lezen in een reisverslag dat ik later ook op deze site zal publiceren.

foto 5:

Vikingvrouw Andrea

Ik heb het idee dat ik nu erg van de hak op de tak spring. Ik probeer zoveel mogelijk te vertellen wat ik/we het afgelopen half jaar hebben meegemaakt, maar ik ga van februari naar juli en dan weer terug. Ik hoop dat jullie het nog een beetje snappen.
Nog even terug naar de winter. Volgens mij heb ik in de vorige dagboeken nog niet verteld over de "badstue" (sauna) waar ik van oktober tot half mei elke vrijdag probeer heen te gaan. Het is een op hout gestookte sauna. Vroeger gebruikt door het hele dorp dat toen ca. 1 keer per week hier naartoe ging omdat ze geen douche hadden. Nu wordt deze sauna elke vrijdag vanaf 11 uur opgestookt zodat het er goed warm is als wij er om 6 uur binnenstappen. Eerst voor de vrouwen, vanaf half 8 voor de mannen. Bijna elke vrijdag zijn we met hetzelfde groepje vrouwen, ongeveer 6 stuks. Het is zalig, we ouwehoeren heel wat af en lossen alle wereldproblemen in één keer op. Als er nieuwe sneeuw ligt, rollen we ons hier lekker in om daarna nog een ronde in de sauna te gaan. Alie en mijn moeder hebben het ook meegemaakt, een hele belevenis en een fantastisch begin van het weekend, echt relaxen! En schatten van vrouwen die ook allemaal geïnteresseerd zijn in handwerken en van de natuur houden. Met één van hen, Hanne, zijn we in de voorjaarsvakantie ook meegeweest naar haar hut in de bergen, zonder stromend water en elektriciteit, en met een buiten wc! Prachtig! Dit is puur Noorwegen.
(En nee, hier geen foto van ons in de badstue! Jammer, hè?)

foto 6:

Krøderbanen

De zomervakantie heb ik, naast genieten van de zon en in de tuin bezig zijn, gebruikt om op te ruimen. De afgelopen jaren had ik al mijn zooi bij elke verhuizing weer in dozen gegooid met het idee dat het bij het uitpakken wel bekeken zou worden. Nou, mooi niet, alles werd weer netjes in de boekenkast gezet en bij een volgende verhuizing weer met evenveel enthousiasme in een doos gesmeten. Mensen die zeggen dat verhuizen zo lekker opruimt, hebben het niet helemaal bij het rechte eind. Ja, de eerste keer misschien nog wel, maar na tig keer verhuizen wordt alles in een doos gedaan in de hoop dat het bij aankomst in het nieuwe huis wel opgeruimd zal worden. Maar nu nam ik er eindelijk de tijd voor. Alles had inmiddels al een jaar op dezelfde plaats in de boekenkast gestaan, en nu werd het tijd om op te ruimen en de ordenen. Een heel karwei, maar zalig! Heel veel papier dat door de jaren heen verzameld was ("misschien kan ik dat nog een keer gebruiken voor......") is nu weggegooid. Zo had ik nog 3 multomappen vol met lesvoorbereidingsformulieren van de PABO. Dacht dat ik die lesideeen misschien nog wel een keer zou kunnen gebruiken. En wat heb ik er uiteindelijk mee gedaan? Helemaal niets! Dus, weg ermee. Ook twee laptops moesten leeggeruimd aangezien ik nu een nieuwe (snellere) heb. Ik ben heel blij dat ik hiervoor de tijd genomen heb, ik was meteen een stuk lichter! Nu is er weer ruimte voor andere dingen.

Verder hebben Henk en ik de vakantie gebruikt om wat dagjes weg te gaan. Zo hebben we een ritje gemaakt met de "Krøderbanen", een oude stoomtrein (foto 6). De trein rijdt tussen Krøderen en Vikersund, elke zondag in het hoogseizoen, meerdere keren per dag. Het wordt voornamelijk door vrijwilligers gerund. Een leuke belevenis.

foto 7:

Charlotte bewaakt het vogelhuisje

 

Ook ben ik in de zomervakantie een weekje naar Ierland geweest, samen met Inge. Inge ken ik nog van de middelbare school. Zij woont nu in Zwitserland. Vorig jaar heb ik haar bezocht en dit jaar zijn we samen op vakantie gegaan (zie eigen verslag). Erg leuk en lekker ontspannend.

Verder is de vakantie gebruikt om het terras te beitsen. Mijn vader heeft het geschuurd en samen met mij de eerste laag aangebracht. Laag 2 en 3 heb ik voor mijn rekening genomen. Een heidens karwei, maar het ziet er nu tenminste mooi uit. De jaren hiervoor hebben we elke zomer het terras ingesmeerd met terrasolie, maar echt mooi werd het er niet van. Nu hebben we er een kleurtje (bruin/rood) op zitten. Het was eerst even schrikken, want als je het aanbrengt (en in de pot) is het roze! Gelukkig trok het bij toen het opdroogde!
Mijn ouders zijn dit jaar twee keer geweest. Eerst in mei en toen nog een weekje in juli om op de katten te passen. Ik zat in Ierland en Henk ging naar Nederland en dan zouden de katten drie dagen alleen zijn. Niet gunstig, dus oppas geregeld. Mijn ouders blij en wij blij! Zo worden er veel klusjes verricht en de tuin wordt lekker bijgehouden. Mijn moeder neemt dan de bloementuin voor haar rekening en mijn vader heeft bijvoorbeeld in mei de moestuin ingezaaid. Het contact is intens als ze er zijn en dat is erg fijn.

Eerder heb ik al eens verteld over onze tweede kat, Maurits (foto 8). Vroeger Boris geheten. Hij is aan komen lopen en wij geven hem eten. Charlotte is niet echt van Maurits gecharmeerd, maar Maurits wel van Charlotte. En dat levert soms wat problemen op. We hebben daarom besloten dat Maurits alleen binnen komt als wij er zijn en 's nachts ook buiten bivakeert. We hebben een oude verhuisdoos buiten op de veranda staan met daar omheen isopor en in de doos liggen twee fleece-dekens. Hier slaapt Maurits 's nachts. Afgelopen winter toen het erg koud was hebben we hem wel binnen gehad, in een kamer. Maar dat wilde hij niet meer, dus nu is hij gewoon elke nacht buiten in zijn doos. Functioneert prima. Het lijkt er nu op dat Charlotte er iets meer aan gewend raakt dat hij af en toe binnen is en is ook niet meer zo bang. Hopelijk gaat het over een tijd zo goed dat Maurits ook de rest van de tijd in huis kan zijn. Maurits hoort helemaal bij ons en laat zich aanhalen en wil graag op schoot zitten. In mei zijn we met hem naar de dierenarts geweest om hem te laten inenten. De dierenarts bevestigde wat wij dachten, nl. dat Maurits ongeveer 10 jaar oud is. Je merkt het ook aan zijn gedrag: daar waar Charlotte geïnteresseerd is in alles wat vliegt en kruipt, laat dat Maurits compleet koud en snapt hij niet waar Charlotte allemaal mee bezig is.

foto 8:

Maurits ligt lekker te slapen in de stoel.

 

Het afgelopen half jaar (beter gezegd vanaf mei) ben ik ook veel bezig geweest met geocaching. Vrienden van ons (Geert en Joke) doen dit al een tijd en lieten ons er vorig jaar kennis mee maken. Ze waarschuwden wel dat we er aan verslaafd konden raken, maar we durfden het toch aan. Bij geocaching zoek je met behulp van een GPS naar een geocach (container) die op een bepaalde locatie verstopt is. Op de site www.geocaching.com kun je zien waar er bij jou in de buurt caches verborgen zijn en de coördinaten hiervan in je GPS downloaden. Als je de container gevonden hebt schrijf je je naam in het logboek en log je ook je bezoek weer op de site. Dit is gratis, je hebt dus alleen een GPS nodig. Over de hele wereld liggen er geocaches. In sommige doosjes zitten ook kleine dingetjes. Je kan iets uit de container meenemen, maar je moet er dan ook iets van gelijke of meer waarde voor in de plaats leggen. Ik vind het ontzettend leuk en ben er zo'n beetje aan verslaafd. Je komt soms op heel verrassende plekken waar je anders niet komt. Zo hebben we bijvoorbeeld een aantal leuke wandel/ski-gebieden hier in de buurt ontdekt. Je bent lekker in beweging en hebt een doel. Erg leuk! Tijdens mijn vakantie in Ierland hebben we ook een aantal caches gedaan. Je komt op plekken waar je als gewone toerist niet zou komen aangezien het niet in de boekjes staat. Maar mensen die daar lokaal bekend zijn en aan geocachen doen, leggen deze op heel bijzondere plekken neer omdat ze die kennen. Elke keer als ik nu ergens naar toe ga (bijvoorbeeld in september naar de klederdrachtcursus in Denemarken) kijk ik even of er wat caches in de buurt zijn of op de route liggen. Je weet nooit waar je uitkomt! Een leuke hobby vind ik.

 
 

Ra, ra, ra wie is dit? Achter de middelste camera zit ik! Het is een aantal dagen later en ik ben op fotocursus geweest. Al een aantal jaar ben ik in bezit van een digitale spiegelreflexcamera, waarvan ik alleen maar de groene knop (alles automatisch) gebruik. En zeg nou zelf: dan kun je toch beter een gewone camera hebben? Al die mogelijkheden van een spiegelreflexcamera en er dan helemaal niets mee doen! Na wat teleurstellende foto's van de vakantie in Ierland (zag er in het echt mooier uit, kleurrijker), heb ik besloten op cursus te gaan en meer uit mijn camera te halen. Ja, ik heb wel een handleiding, maar die lees ik niet en ik onthoud het ook niet. Ik moet het persoonlijk uitgelegd krijgen en meteen in praktijk brengen, wil het blijven hangen. Dus zodoende. De eerste dag hebben we voornamelijk theorie gehad en hebben we gefotografeerd met een macrolens (bloemetjes e.d. heel dichtbij). De tweede dag namen we plaats in een camouflagetent en hebben we dieren van dichtbij gefotografeerd. Erg leuk. De fotograaf en zijn vrouw wonen midden in het bos en hebben veel vogels en eekhoorntjes om zich heen. Voor de fotosessie werden ze gevoerd, zodat we zeker waren dat we iets zouden kunnen fotograferen. Super! Ik wilde hier wel de hele dag mee doorgaan! Maar na de lunch hadden we nog een sessie in de studio met een model. Niet mijn ding..... Leuk om gedaan te hebben, maar het is niet iets waar ik verder mee wil. Het fotograferen van dieren en bloemen e.d. past helemaal bij mij. Ook hebben we nog geleerd hoe we foto's bewerken. Hoop dat ik dat zo min mogelijk ga gebruiken! Al met al een geslaagde cursus waarin ik veel geleerd heb. En sinds de cursus heb ik de groene knop niet meer gebruikt! Hier onder nog wat foto's die ik tijdens de cursus genomen heb.

Tot de volgende keer!

Andrea

 

   

Hier nog een lucky shot!

 
   

En de laatste.....