Vikersund, 3 februari 2014

Jippie! Na weken grauw weer en bijna elke dag behoorlijke ladingen sneeuw, hebben we vandaag voor het eerst de zon weer gezien! Wat kan je daar naar verlangen als je zoveel grijs weer gehad hebt. Ik houd enorm van sneeuw en winter, maar deze winter verloopt wel heel raar en ik weet niet of dit nou mijn favouriete winter is.
De herfst was prachtig en lang. Veel zon en lekkere temperaturen. Dit prachtige weer duurde voort in november en maakte dat deze meestal grijze, grauwe en donkere (en daardoor moeilijke) maand ineens veel makkelijker was en hij snel voorbij was. Voor het eerst sinds jaren wandelde ik fluitend en met behoorlijk wat energie november door. De  eerste sneeuw kwam pas in het midden van december. Een kleine laag, niet genoeg om op te langlaufen, maar wel genoeg om het landschap om te toveren in een plaatje. Toch hadden we geen witte kerst. Na een paar dagen met temperaturen boven nul was alle sneeuw alweer verdwenen voor het kerstavond werd. Een rare gewaarwording in een land waar je toch een witte kerst verwacht (en die we ook elk jaar gehad hebben sinds we in 2005 verhuisd zijn). Een voordeel van weinig tot geen sneeuw is wel dat het rijden een stuk makkelijker gaat als ook het wandelen. Maar een winter zonder sneeuw kan toch echt niet!

foto 1:

herfstkleuren in de bergen

Maar goed, dat wat we niet kregen in december, hebben we nu dubbel en dwars terug gekregen! Enorme hoeveelheden sneeuw en het hield maar niet op! (foto 2) De afgelopen weken zijn we meerdere keren per week zeer vroeg (5 uur!) opgestaan om eerst het pad van de garage naar de weg schoon te vegen. Onze buurman met sneeuwfrees zou het een stuk sneller doen, maar die heeft geen zin om om 5 uur al uit zijn bed te komen, dus dan gaan wij maar aan de slag. Met zijn tweeën zijn we zo'n 45 minuten bezig met sneeuwscheppen. Een heel karwei, maar we zien het als een goede training. Gelukkig is hier de sneeuw niet vochtig en daardoor heel licht, dus je schept het zo weg. Ik denk dat er intussen een meter gevallen is en dat zijn behoorlijke hoeveelheden.

foto 2:

Voedertafel met een wel heel hoog dak.....

Afgelopen weekend heb ik echter pas voor het eerst op de langlaufski's gestaan, aangezien er eerder (de sneeuw was veel te los) nog niet een løype (skisporen) met een trekker was ingereden. Zaterdag kon ik dan eindelijk op de lange latten. Een tocht van ongeveer een uur, waar ik deze keer 2 uur over deed. Het bleek dat de ronde 2 x zo lang geworden was! Nu zaten er ook wat heuveltjes in en dat was weer een leuke uitdaging. Ik vind het best eng, maar toch ook wel erg leuk om zo'n heuvel af te gaan. Inmiddels kan ik redelijk remmen, maar dat lukt niet altijd en dan krijg ik een behoorlijke vaart. Als ik heelhuids beneden aankom ben ik best wel trots op mezelf dat ik ook deze uitdaging weer overwonnen heb. Volgens mij liggen die Noren blauw als ze mij zo'n heuvel af zien gaan, voor hen is het "peanuts". Maar goed, als Nederlander die alleen maar vlakke bergen gewend is, is dit een hele operatie.
Gisteren was ik weer van plan om te gaan langlaufen (hetzelfde rondje), maar toen ik wakker werd hoorde ik dat het behoorlijk waaide, maar ook dat het van het dak drupte. Help! Hadden we eindelijk genoeg sneeuw om te kunnen langlaufen, werd het weer boven nul en smolt de sneeuw weg. Het ging in een razende vaart: toen ik vanochtend opstond was al zeker de helft van de sneeuw verdwenen! Ik hoop van harte dat dit niet het eind van de winter inluidt, want daar ben ik nog niet aan toe. Het zou toch erg zijn dat ik nu moet zeggen dat ik zaterdag voor het eerst en voor het laatst deze winter op de ski's heb gestaan. Dat kan echt niet! Maar voor de komende dagen voorspellen ze alleen maar zachter weer, dus de lente lijkt al in aankomst. OK, ik moet toegeven: de zon van vandaag was zalig en had al behoorlijk wat warmte. Maar het was fijner geweest als de zon had geschenen bij temperaturen onder nul. Helaas hebben we het niet voor het kiezen en moeten we het doen met wat we krijgen. Toch heb ik de weergoden gevraagd of de winter nog even mag voortduren. Antwoord heb ik nog niet gekregen.

 

foto 3:

Foto genomen tijdens langlauftocht in grijs en grauw weer.

Naast de overwinning van de heuveltjes in het langlaufparcours, heb ik de afgelopen periode nog een overwinning op mezelf behaald. Een nog veel grotere overwinning eigenlijk dan de heuveltjes. Ik heb namelijk 1,5 week geleden voor het eerst sinds jaren (waarschijnlijk is het zo'n 20 jaar geleden) weer geschaatst. Mijn lage Noren waren mee naar Noorwegen verhuisd en netjes met alle verhuizingen weer in een doos meegegaan, zonder dat ze ooit gebruikt werden. Ik ben sinds ik mijn arm brak in 2005, doodsbang om op ijs/gladheid te lopen en te vallen. Het schaatsen had ik maar steeds uitgesteld. Nu zouden we echter met de leerlingen naar de ijsbaan bij school en de kinderen vroegen of ik nu eindelijk eens de ijzers onder zou binden. Vorig jaar kon ik het nog afdoen met de smoes: "Mijn schaatsen moeten nog geslepen worden en daar heb ik nog geen tijd voor gehad.", maar deze keer moest het er toch echt van komen. Althans ik vond dat ik mijn schaatsen moest laten slijpen en moest proberen of ik nog durfde schaatsen, of dat ik mijn schaatsen voor eeuwig aan de wilgen moest hangen. Na schooltijd ben ik alleen de ijsbaan opgegaan en heb 5 minuten op de schaats gestaan. Een hele overwinning en het ging redelijk, al had ik na 5 minuten enorm last van mijn enkels! Oh, ja, dat was een van de nadelen van schaatsen....... De volgende dag ben ik weer gaan schaatsen, samen met vriendin Hege. Ook nu maar heel kort, maar ik voelde me redelijk zeker, al had ik het gevoel alsof ik als een enorme houten hark over het ijs schuifelde. Maar goed, ik voelde me zeker genoeg om de dag erna met de leerlingen op het ijs te staan, op schaatsen. En dat heb ik gedaan! Twee uur lang! Ik voelde mijn enkels wel, maar ik was zo blij dat ik nog op de schaatsen durfde en dat het hartstikke goed ging, dat ik die pijn niet gevoeld heb en dat ik eigenlijk ook de schaatsen niet meer uit wilde doen. Wie weet is er toch nog een carriere als schaatster voor me weggelegd........ De kinderen vonden het hartstikke leuk, al vonden ze mijn schaatsen wel heel erg raar. Hier zie je alleen maar ijshockeyschaatsen of kunstschaatsen. Ook moeten de kinderen (en dus ook de leerkrachten) een helm op als ze op het ijs staan. Ik zie er dan ook erg charmant uit op de foto, maar ik moet natuurlijk wel bewijs leveren dat ik geschaatst heb! (foto 4)

foto 4:

Op de schaatsen samen met Mariam

(met toestemming van de ouders/med tillatelse av foreldrene)

 

Inmiddels zijn we drie weken verder (27 februari), heb ik voorjaarsvakantie en is het bijna lente. Die winter die ik nog gehoopt had te krijgen is voorbij. Er ligt nog wat sneeuw, maar het meeste is al weggesmolten. Wie weet krijgen we in maart nog een staartje, maar veel zal het niet zijn. Het is zoals gezegd een vreemde winter (geweest). In dit deel van het land in verhouding kort en warm, in het westen van Noorwegen, waar het over het algemeen veel regent, is het erg droog geweest en waaide het hard. Vandaar ook al die branden van de afgelopen tijd, waarbij in 2 dorpen meerdere huizen in vlammen opgingen.
Nu ik vakantie heb moet ik toch echt mijn verhaal afmaken waar ik zo vol enthousiasme aan begonnen was. Het is misschien raar om nog te vertellen over dingen die een paar maanden geleden gebeurd zijn, maar toch wil ik ze jullie niet onthouden.

Zoals ik al eerder schreef hebben we een fantastische herfst gehad. Mooi weer en prettige temperaturen. Uitgelezen weer om te geocachen (met behulp van een GPS doosjes vinden die anderen verstopt hebben). Met mijn buurman had ik op een middag een wandeling gemaakt naar Hovlandsvarden, een uitkijkpost in de bergen (foto 5).

foto 5:

Hovlandsvarden, doel van een wandeling en hier in de buurt ligt een geocache.

Toen ik thuiskwam ontdekte ik dat vlak hierbij een cache verstopt lag. Ja, toen moest ik op nog zo'n zelfde mooie herfstdag nog een keer naar Hovlandsvarden! Nu kon ik het in mijn eigen tempo doen en ook wat foto's nemen. De eerste keer waren de foto's namelijk niet zo mooi geworden. En dat terwijl ik net die fotocursus achter de rug had! Gelukkig kreeg ik nog een tweede kans. En deze keer lukte het beter (foto 6).

foto 6:

Op weg naar Hovlandsvarden

Na afloop van deze tocht ben ik nog "even" doorgelopen naar de skischans, Vikersundbakken. De grootste skischans van de wereld en dat op maar 2,5 km bij ons vandaan! Inmiddels kun je met de stoeltjeslift naar het hoogste punt, maar de lift is maar beperkt open. Veel mensen maken er een sport van om via de trap naast de schans naar boven te lopen en dit in zo kort mogelijke tijd. Aangezien trappen en ik niet de beste vriendjes zijn, koos ik voor de weg (ook nog aardig stijl!) naar boven te gaan. Een hele klim, maar een prachtig uitzicht. Als je daar zo boven staat snap je niet dat er mensen zijn die hier vrijwillig naar beneden skieën en springen. Het wereldrecord van 246,5 meter is hier in 2011 gezet. Blij dat er mensen zijn die dit willen en durven, mij niet gezien! (foto 7 en 8). Maar als er een cache ligt moet je toch naar boven, gelukkig kun je dezelfde weg terugnemen en hoef je niet te springen!

 

foto 7: uitzicht vanaf het hoogste punt van
de Vikersundbakken

foto 8: de skischans (aan het mannetje
beneden in de bak is te zien hoe hoog
de schans is

 


Het geocachen werkt verslavend. Inmiddels heb ik ook een collega zo ver en af en toe cachen we samen. Ook zijn we samen naar een "event" geweest. Een bijeenkomst georganiseerd door een medecacher. Hier wisselen mensen die geocachen nieuwtjes en advies uit. Erg leuk. Een bonte verzameling mensen met dezelfde hobby (of zullen we zeggen "afwijking"?).
In de winter staat het geocachen op een wat lager pitje aangezien de sneeuw maakt dat niet alle caches te vinden of bereikbaar zijn. Gelukkig is de sneeuwperiode van zeer korte duur geweest en heb ik het cachen weer opgepakt. Morgen ga ik naar Kongsberg waar een grote wintermarkt georganiseerd wordt, en natuurlijk gaat de GPS mee. De caches (12 stuks) zijn inmiddels ingeladen. Ben benieuwd hoeveel ik er kan doen. Ook straks als ik in april naar Zwitserland en naar Engeland ga, gaat de GPS mee. Je komt zo op plaatsen waar je anders niet zou komen, en je hebt een doel voor je wandeling. Ook hier in de omgeving komen we op plekken waarvan we niet wisten dat ze bestonden (foto 9).
 

foto 9:

Verdens ende (het einde van de wereld). Ook hier ligt een cache!

 

 

Maar genoeg over geocachen (komt vast in volgende dagboeken wel weer aan de orde).
Afgelopen november had ik een week onbetaald verlof. Deze had ik aangevraagd omdat ik vaak in deze periode ziek word en mijn lichaam aangeeft dat ik even rust nodig heb (ja, ik spreek eindelijk dezelfde taal als mijn lichaam!). In plaats van ziek te zijn gun ik mezelf een week vrij om de accu weer op te laden en zo beter de drukke decemberperiode in te gaan. En het heeft geholpen! Ik ben nog niet verkouden/ziek geweest (even afkloppen......) en had in december veel meer energie dan anders over. Een goede zet dus, die ik volgend jaar ga herhalen. In die week niet veel bijzonders gedaan: wat gegeocached (oh, jee, daar was het alweer....), genoten van het mooie weer en lekker gelummeld. De week ervoor was ik een lang weekend in Nederland, in verband met een reunie van de PABO. Het was inmiddels alweer 10 jaar geleden dat we afgestudeerd waren, dus dat moest gevierd. Fijn dat er mensen zijn die hier het initiatief toe nemen! Na wat twijfelen of ik daar wel een ticket aan wilde besteden, besloot ik dat ik het toch erg leuk zou vinden om deze mensen met wie ik twee jaar intens opgetrokken ben, weer te ontmoeten en te horen hoe het met hen vergaan is. Of ze het onderwijs in gegaan zijn en of en hoe hun visie op onderwijs veranderd is. Het verbaasde me dat er toch nog zoveel mensen voor de klas staan, aangezien de situatie moeilijk was toen we afstudeerden. De meerderheid van ons zit in het onderwijs. Het was grappig om te horen hoe iedereen vol goede moed (leuke lessen maken, kritisch kijken naar de lesmethoden) begonnen was, maar dat de motivatie minder en minder wordt en eigenlijk iedereen slaafs de methodes volgt. Weg goede voornemens! En waardoor? Door alle administratieve rompslomp, waardoor er minder tijd overblijft om leuke lessen voor te bereiden. Jammer, jammer! Ik zag veel mensen die zich net als ik afvragen waar het heen moet met het onderwijs en zich afvragen of ze wel tot hun pensioen in het onderwijs werkzaam zullen blijven.
Het was al met al een goed besteed weekend waar ik absoluut geen spijt van heb dat ik er naartoe geweest ben.

foto 10:

Achter ons huis, een ochtend in november. Mist en zon.

 

Als laatste moet ik nog even vertellen over iets wat ik meemaakte in november/januari. Iets heel bijzonders in mijn ogen. Zoals de meeste van jullie weten, houd ik me bezig met het "alternatieve". Het klinkt misschien wat zweverig, maar ik heb het idee dat ik met beide benen op de grond sta. Noem het mijn religie. Het bepaalt mijn manier van zijn en denken. Er zijn in het circuit ook veel mensen die ik niet serieus neem en waarvan ik vind dat ze puur uit zijn om veel geld te verdienen, wat mijn inziens niet de manier is waarop je met je gave omgaat. OK, men moet ook in zijn onderhoud kunnen voorzien, maar om op een beurs 75 euro te vragen voor een reading of healing van 15 minuten, kan ik niet serieus nemen en vind ik geldklopperij. Zo! Dat is dan ook weer gezegd.
Maar goed, dat bijzondere dus. Ik was in november op de alternatieve beurs alwaar ik een lezing bijwoonde van prinses Märtha Louise (zus van de kroonprins van Noorwegen). Zij heeft een aantal jaren geleden een boek geschreven over engelen. In Noorwegen werd dit ontvangen met zowel scepsis als bewondering. De sceptici waren sceptisch, anderen bewonderden haar dat ze hier open voor uit durft te komen. Haar boek heb ik gedeeltelijk gelezen en vind het een duidelijke inleiding in de wereld tussen hemel en aarde. Omdat zij een lezing gaf ben ik naar de beurs gegaan. Daar heb ik haar ontmoet en even met haar zitten kletsen, o.a. over haar tijd in Nederland. Een mooie vrouw, zowel uiterlijk als innerlijk. Een lezing vol humor.
Märtha Louise heeft met een vriendin een "engelenschool" opgericht waar je o.a. healing kunt leren. Op de beurs was ook een stand van deze school en kon je een reading krijgen. Nee, geen 75 euro, maar 15 euro. Nog een behoorlijk bedrag, maar overkomelijk. Dat heb ik dus gedaan en kreeg een reading van een dame uit het westen van Noorwegen. Een leuke belevenis, maar verder stond ik er niet meer bij stil. Tot eind januari, toen wij op school een concert bijwoonden van een dame en heer met viool en gitaar. Terwijl ik zat te kijken en te luisteren dacht ik: "Deze vrouw heb ik eerder gezien, die ken ik!" Het duurde even voor ik door had waar ik haar van kende. Tijd om na afloop met haar te praten had ik niet, maar omdat mijn leerlingen naar haar toeliepen om haar te zeggen dat ze het concert zo mooi vonden, kon ik het haar snel melden. Toeval? Misschien, maar hiermee is het nog niet afgelopen. Ik googlede na schooltijd haar naam. Had de behoefte haar een mailtje te sturen. Normaal doe ik dat niet zo snel, maar deze keer was de drang om het te doen groot. Op internet vond ik haar adres. En wat blijkt? Ze woont in Åmot, 10 km van Vikersund. En ze woont in het huis dat wij als eerste hebben bekeken toen we in Åmot/Vikersund in 2010 naar huizen aan het kijken waren! Toeval of niet? Ik ben ervan overtuigd dat dit geen toeval is en dat ik hier iets mee moet. Of zij. In ieder geval hebben we al telefonisch contact gehad en maandag ga ik bij haar eten. Ze hoeft me in ieder geval niet te vertellen waar ze woont en hoe ik moet rijden....
Hoe dit verder gaat lezen jullie waarschijnlijk later!

Ha det!

Andrea

foto 11:

Af en toe ontmoet je rare wezens als je op zoek bent naar geocaches. Of zou het door de geocachbacterie komen dat je vreemde dingen ziet?