Salsnes, 13 februari 2006


Ooit weleens iets "als sneeuw voor de zon" zien verdwijnen? Nou, hier in Noorwegen, of misschien beter gezegd hier in Salsnes, kun je dit beter veranderen in "als sneeuw voor de regen". Lag er afgelopen donderdag (9 februari) nog een laagje sneeuw (ca. 20 cm), in de nacht van vrijdag op zaterdag kwam de regen met bakken uit de hemel en nu is van het laagje sneeuw weinig meer over. Vannacht en vandaag heeft het gevroren en is het kleine laagje sneeuw veranderd in een laagje ijs. Ook al hoop ik van harte dat we nog een flink pak sneeuw krijgen voor de winter over is, toch hoop ik dat het niet nu komt: sneeuw op een laag ijs maakt dat het erg glad wordt. En aangezien ik nog steeds met veel voorzichtigheid loop, hoop ik dat het eerst goed gaat dooien en daarna weer gaat sneeuwen.
Het is trouwens opmerkelijk om te zien hoe al die Noren over het ijs "vliegen". Het lijkt wel alsof ze gewoon niet merken dat het glad is. Zo snel als ze op een gewone ondergrond lopen, zo snel lopen ze ook over sneeuw/ijs heen. Ze zijn het van kinds af aan al gewend. Ik vraag me af of ik er ooit aan gewend raak. Op dit moment loop ik al wel weer een stuk ontspannender dan toen ik net mijn arm gebroken had, maar zonder "brodder" (rubbers met spijkertjes eraan voor onder je schoenen) durf ik (nog) niet.
Ik was wel eens een aantal keer in de winter in Noorwegen geweest en had ook wel wat verschillend winterweer meegemaakt, maar pas als je hier woont maak je het volledig mee. Ik moet eerlijk bekennen dat het me soms flink tegenvalt en het het leven in Noorwegen een stuk zwaarder maakt dan in Nederland. Het is niet zo dat ik hierdoor terug wil naar Nederland, maar het zijn dingen die ik niet van tevoren had kunnen bedenken. Ik had een dik pak sneeuw verwacht en niet dit wisselvallige weer. Ja, ik weet het, ik zit aan de kust en dat maakt dat het weer beïnvloed wordt door de warme golfstroom. Maar toch.... ik zit toch een stuk noordelijker en had op een echte winter met sneeuw gehoopt. Maar goed, de winter is nog niet voorbij. Over twee weken hebben we "vinterferie" (wintervakantie), terwijl men in Nederland "voorjaarsvakantie" heeft. Ik verwacht dus nog wel wat.

Het dagelijkse leven wordt nog steeds gedomineerd door de kapotte brug en het bootje (foto 1) waarmee we over het meer gevaren worden.

foto 1:

het bootje over het meer, met op de achtergrond de (gele) school

 

Ik blijf het wel grappig vinden. Ik moet alleen wat nauwkeuriger dingen plannen, maar verder vind ik het wel relaxt. Ook moet ik steeds aan het liedje "schipper mag ik overvaren" denken. De situatie zal waarschijnlijk nog een week gaan duren. Komende week willen ze een tijdelijke brug over de oude brug heen bouwen, waar we zelfs met de auto overheen kunnen rijden. Naast de oude brug zal dan een nieuwe brug gebouwd worden, maar deze is waarschijnlijk niet eerder klaar dan in de herfst.

Zoals al gezegd lag er afgelopen donderdag een laagje sneeuw. Daarnaast was het zonnig, met af en toe een sneeuwbui. Wat zag de wereld er ineens een stuk mooier uit! En wat was ik in mijn element! Ik ontdekte dat ik een echt wintermens ben, maar dan moet het ook echt winter zijn, met een lekkere laag krakende sneeuw, temperaturen onder nul en een zonnetje. Dan houd ik het wel een tijdje vol! Gelukkig hadden we die donderdag een "utedag" (buitendag) gepland. Dat betekende dat we de eerste 3 uur gewoon les hadden en daarna met de hele (!) school (16 leerlingen en twee leerkrachten) naar buiten gingen. Omdat het zulk mooi weer was zijn we een stuk gaan lopen, de bossen in, en een klein beetje de berg op. Naar een plek waar de school vaker naartoe gaat en waar ze een soort schuilplaats gemaakt hadden. Het was een fantastische wandeling. Eerst langs de rand van het bos (foto 2), daarna door het bos met besneeuwde bomen, door een lekker laagje sneeuw met de zon op onze gezichten (foto 3).

foto 2:

Utedag

foto 3:

wandeling door het bos

In de rugzakken brandhout en een thermos met warm water. De kinderen vermaakten zich prima en daarmee de leerkrachten ook. Bij de plek in het bos aangekomen zijn de kinderen de berg gaan afglijden en hebben mijn collega Cathrine en ik een kampvuur gaan aanleggen. Toen het vuur goed brandde zijn wij (de kinderen en wij) "pølser" gaan grillen (foto 4) en hebben we warme chocolademelk gedronken. Heaven!! Wat is het toch leuk om hier juf te zijn. 

foto 4:

Juf aan het grillen en aan de warme chocolademelk

 

 

Het is grappig om te zien hoe goed de kinderen hier zich kunnen vermaken. In Nederland heb ik regelmatig meegemaakt dat de leerlingen al na een kwartier riepen: "hoe laat is het? Gaan we al naar huis? Wat gaan we nu doen? We vervelen ons zo." Hier waren de kinderen niet mee te krijgen en vroegen ze zelfs of we niet nog een uurtje konden blijven! Dit was me ook al opgevallen tijdens mijn stage op de Vesterålen twee jaar geleden, maar ook nu vond ik het weer fantastisch om te zien dat je als leerkracht weinig activiteiten hoeft te bedenken om de kinderen te vermaken; de kinderen vermaken zichzelf. Een heel relaxte situatie, waardoor je als leerkracht ook wat tijd hebt om chocolademelk te drinken, een worstje te grillen en van de omgeving te genieten (zie foto 5).

foto 5: 

in het bos langs Salsvatnet, met uitzicht op de bergen rond het meer.

Veel te vroeg moesten we al weer oppakken en weer terug naar school. Cathrine en ik vonden beiden dat we wel wat meer tijd hadden kunnen berekenen voor een "utedag", maar goed het is dan ook helemaal afhankelijk van het weer. De vorige "utedag" was ook 3 uur. Nou, die drie uur hebben erg lang geduurd, aangezien het pijpestelen regende en dan is het NIET leuk om buiten te zijn. Zeker niet als er een gat in je (nieuwe) laarzen zit!

Laarzen zijn een de dingen die ik hier aangeschaft heb (en ook erg hard nodig heb!!). Daarnaast is een "dress" ook geen overbodige luxe. Een "dress" is een soort dikke overall/skipak, dat je over je gewone kleren aantrekt. Het is winddicht en tot zekere hoogte waterdicht. Zeker als het koud is en waait is het zalig zo'n ding aan te hebben. Ook in het bootje over het meer is het zalig! De meeste leerkrachten (en vele anderen) hebben een "dress" voor als ze naar buiten gaan en omdat ik leerkracht in de eerste klas ben, krijg ik zelfs een vergoeding om een "dress" aan te schaffen. Tijdens de "utedag" afgelopen donderdag had ik hem ook aan, maar doordat er bijna geen wind was en de zon scheen was het bijna te warm.

Het is weer een aardig lang verhaal geworden en ik ga er langzamerhand een eind aan breien. De volgende keer meer over mijn belevenissen hier (al hoop ik niet dat het allemaal van die spectaculaire dingen zijn, het is toch ietwat vermoeiend!) en meer over de school waar ik werk. Zoals jullie misschien al opgevallen is heb ik geen foto's van de kinderen op de site staan. Dit in verband met het feit dat ouders toestemming moeten geven voor het plaatsen van foto's op een internetsite. Er is toestemming om de foto's op de website van de school te plaatsen, dus binnenkort zal ik een link maken naar die site, zodat jullie ook foto's van "mijn kids" kunnen zien. Laat ik nu afsluiten met een mooie foto, genomen tijdens de wandeling op de "utedag" (foto 6).

foto 6: uitzicht op het eiland Jøa en de zee

 

Tot de volgende keer!

Ha det!

Andrea