Vikersund, 31 december 2014

Zag de wereld er gisteren nog uit als een ansichtkaart met witte bergen en witte bomen (door een laagje sneeuw en heel veel rijp), vanochtend werd ik wakker van de druppels die van het dak af de goot in liepen. Het dooide! Hadden we eindelijk na een grijs, grauwe en natte november halverwege december een klein laagje sneeuw gekregen, was die bijna binnen een paar uur weer weg! We hadden even gevreesd dat we ook dit jaar een groene kerst tegemoet zouden gaan, gelukkig ging het een week voor de kerst licht sneeuwen en hadden we een witte kerst dit jaar.
Het weer is dit jaar erg apart geweest. We hebben een korte winter gehad, wel met aardig wat sneeuw, maar ik heb maar 1x op de langlaufski's gestaan. De lente kwam vroeg en was mooi en warm. Even waren we bang dat zodra we zomervakantie zouden krijgen, het weer om zou slaan en al het mooie weer voorbij zou zijn. Typisch als je vakantie hebt. Maar, nee, de eerste paar dagen van de zomervakantie waren grijs, grauw en koud, de rest van juli was warm. ERG WARM! Van alle Europese hoofdsteden had Oslo de hoogste temperatuur! Hoezo, Noorwegen is een koud land? Deze zomer in ieder geval niet. De temperaturen waren zo hoog dat we zelfs een groot deel van de dag binnen moesten zijn omdat het buiten te warm was. Meerdere dagen gaf de termometer rond de 30 ͦ C aan. Tja, we zullen niet klagen, maar 5 graden minder was ook wel aangenaam geweest.
Mijn ouders en mijn zusje met haar man waren hier in juli op bezoek, juist in die warme periode. Mijn ouders waren dit jaar namelijk 50 jaar getrouwd en dat hebben we hier in Vikersund gevierd. Ze wilden geen groot feest, maar vonden het wel fijn om met z'n zessen wat te gaan doen. Nou, wij hebben genoeg ruimte, er zijn hier mogelijkheden om dingen te ondernemen etc. Dus er werd besloten het hier te vieren. Mijn vader zou koken die dag (heeft hij ook de rest van de dagen gedaan..... Onze hartelijke dank!) en als vaders in de keuken staat wordt het iets Indonesisch. Maar goed, voor het zover was, hadden wij een verassing voor ze bedacht. De dag van tevoren had pappa al gezegd dat we niet moesten vergeten dat we nog een "groepsfoto" moesten maken (met de zelfontspanner). Ja, ja, dat komt wel goed, dachten we. Want wij hadden dat allang geregeld. De fotograaf waarbij ik een cursus had gevolgd was besteld en onder het mom van een stukje rijden, reden we via de landbouwschool waar Henk gewoond had (en mijn ouders hem een keer gebracht hadden), naar de fotograaf die midden in het bos woont. Hij en zijn vrouw reden met ons naar een riviertje met wat kleine watervalletjes. Daar werd een hele fotoreportage gemaakt. Een van de foto's hebben we op linnen laten printen en hangt nu bij mijn ouders (foto 1)

 

Erg leuk en een grote verrassing voor mijn ouders. Ik geloof dat we ze geen beter cadeau hadden kunnen geven. Wij hebben ook genoten. Daarna hebben we nog bij het riviertje wat gegeten en gedronken, waarna we naar huis reden om ons tegoed te doen aan de nasi goreng en saté met pindasaus. Pappa had het gemaakt, Henk was verantwoordelijk voor het grillen van de saté en dat ging hem goed af (foto 2). We konden lekker buiten in de schaduw eten, waar het gelukkig niet al te warm meer was. De rest van de week hebben we ons vermaakt met lekker relaxen, wat wandelen en wat caches zoeken. Ik geloof dat Lieske (zus) en Aldo (zwager) nu ook helemaal fan zijn van geocachen. Hi, hi, ik zei nog zo: "Pas op, je kunt er aan verslaafd raken!".

foto 2:

Henk is chef voor de saté.

Als laatste nog even over onze geliefde viervoeters: Charlotte en Maurits. Het gaat goed met ze, al zijn ze nog steeds geen goede vriendjes. Maurits wil graag contact met Charlotte, maar zij is daar niet van gediend. Nog steeds slaapt Maurits in zijn verhuisdoos met isopor en fleecedekens buiten, en is buiten als wij niet thuis zijn. Afgelopen winter hebben we wel eens geprobeerd om Maurits binnen te houden. Hij zit dan in een kamer, maar dat is geen populaire maatregel. Hij vindt het vreselijk om opgesloten te zijn en dat ondervonden we ook in mei. Toen moesten we met hem naar de dierenarts voor de jaarlijkse vaccinatie. Bleek dat hij wel heel vuile oren had en de dierenarts was bang dat het oormijt zou zijn. Maurits werd onder narcose gebracht en de oren werden schoongemaakt. Gelukkig bleek het geen oormijt, maar onduidelijk is wat het wel is. Maar goed, Maurits moest die nacht zijn roes uitslapen en mocht niet voor de ochtend naar buiten. Nou, dat hebben we geweten! De herinneringen staan nu nog als krassen in de vensterbank! Hij vloog ook meteen naar buiten toen de deur open ging. Even waren we bang dat hij niet meer terug zou komen, maar vrij snel daarna dook hij alweer op. Fijn, hij hoort nu echt bij ons. (foto 3)

 

foto 3:

Maurits ligt lekker te slapen in de tuin.

Met Charlotte gaat het ook goed. In de zomer is ze veel buiten en zien we haar bijna niet. In de winter is ze met geen stok naar buiten te krijgen. Te koud, te nat, teveel sneeuw. Het is een echte vechtersbaas en ze verdedigt haar terrein dapper. Vlak voor Henk eind juni naar Nederland ging wilde ze ineens niet meer naar buiten en vluchtte weg als de buitendeur ook maar open ging. We ontdekten dat ze aan beide achterpoten twee nagels kwijt was. Als we haar daar aanraakten, begon ze te grommen. De dierenarts zei dat dit wel vaker voorkwam en dat we maar weer contact op moesten nemen als ze mank ging lopen, want dan was het waarschijnlijk ontstoken. Na ongeveer een 1,5 week hebben we maar gebeld. Charlotte ging nog steeds niet naar buiten, had pijn en haar poten stonken naar zweetvoeten. Een ontsteking aan beide poten dus. Elke dag (8 dagen lang) moesten we nu de wonden schoonmaken en insmeren met zalf, alsmede haar een antibioticum in haar bek spuiten. Ja, ja, leuk karweitje, de tuinhandschoenen hebben we maar klaar gelegd! De eerste dagen dat Henk er was gingen wel. Henk hield haar vast, ik maakte schoon, smeerde zalf en spoot de vloeistof in haar bek. Ik zat meer in over de 5 dagen dat Henk niet aanwezig was en ik dit in mijn eentje zou moeten klaren. Ik zag er als bergen tegenop en droomde er zelfs 's nachts van. Hier had ik hulp bij nodig, dit kon ik niet alleen. En een kat vasthouden en dan de wond schoonmaken (wat pijn deed) etc. Nee, dat ging niet alleen. Een telefoontje naar de buurvrouw zorgde ervoor dat ik op hulp kon rekenen, al zag ik daar ook nog tegenop. Ik had met de buurvrouw afgesproken dat ik zou bellen als ik aan de slag ging. Maar dat bleek helemaal niet nodig! Charlotte lag in een stoel te dutten. Ze lag met haar poten zo dat ik erbij kon. Ik heb haar gevraagd of ik even haar poten mocht verzorgen en haar haar medicijn mocht toedienen. Ze maakte geen aanstalten om te vertrekken, dus ik haalde de benodigde spullen en ging aan de slag. En ze heeft geen kick gegeven en ik heb haar niet in de houtgreep hoeven nemen! Hoe het kan? Geen idee, maar het werkte en dat deed het de rest van de dagen ook! Buurvrouw afgebeld en de rest van de dagen geen zorgen gehad of ik het voor elkaar zou krijgen. De rest van de zomer heeft Charlotte lekker buiten doorgebracht al heeft het wat tijd gekost voor ze weer voor lange tijd naar buiten durfde.

foto 4:

Charlotte speelt verstoppertje tussen de matrassen.  

En daarmee ben ik aan het eind van dagboek 20 gekomen. Ja, ik had misschien nog wel meer kunnen schrijven en ben vast een aantal dingen vergeten. Ik denk dat als ik vaker zou schrijven het allemaal veel gedetailleerder zou zijn en niet de grote lijnen. Ik weet niet wat leuker is. Zelf zou ik het fijn vinden om jullie vaker op de hoogte te kunnen houden van mijn belevenissen en gevoelens. Het lukt nog steeds niet, de wil is er wel, de tijd en energie niet. We blijven hoop houden dat het ooit een dag gaat gebeuren en ik niet onze agenda langs hoef om te kijken wat ik het afgelopen jaar allemaal gedaan heb en wat ik jullie wil vertellen. Blijven duimen!

Ik sluit af met een foto die ik in augustus een keer nam. Geen idee meer waar, wel dat het een mooie foto werd (luckyshot).

Dank voor het lezen en tot een volgende keer!

Andrea