18 maart 2015

Het begint misschien een beetje te vervelen: de laatste tijd start ik elk dagboek met: "nu zit ik in de trein van H°nefoss naar Voss...". Zo ook deze keer weer. Inmiddels heb ik een groot deel van de verplichte literatuur doorgenomen, maar ik ben bang, dat ik ook deze keer niet al mijn huiswerk gedaan zal hebben voor ik op college kom. Ik moet nog behoorlijk wat pagina's in het Zweeds doornemen en dat zal nog aardig wat tijd gaan kosten. Kijk er niet echt naar uit, misschien dat ik vanavond op de hotelkamer nog wat kan doen (ja, ja, geloof het zelf!).

Inmiddels heb ik weer een enerverende maand achter de rug. Een voorjaarsvakantie, twee sollicitatiegesprekken en een kaartweefcurcus. Nou ja, de voorjaarsvakantie kan ik nou niet echt enerverend noemen, aangezien ik niet veel uitgespookt heb. Ik had veel meer op mijn lijstje staan, maar daar is niets van gekomen. Ik merk dat ik halverwege zo'n week onrustig en gestressed word (wat natuurlijk absoluut niet de bedoeling is van een vakantie!), aangezien ik nog zoveel had willen en moeten doen. Ik leer het maar niet af!

foto 1:

Deze portemonnee, gemaakt van een melkpak, maken en verkopen we in de "Pengepungfabrikk" (portemonneefabriek) zie vorig dagboek

Wat wel heel enerverend was, waren de sollicitatiegesprekken, in ieder geval de eerste. Dat was het sollicitatiegesprek, waarover ik in mijn vorige dagboek vertelde. Op een dorpsschool in Skotselv. Ik had me er zeer op verheugd en had ook goede geluiden gehoord over deze school. Het gesprek op zich ging goed en ik denk, dat ze een goed beeld van mij hebben gekregen, maar hoe langer het gesprek duurde, hoe benauwder ik het kreeg. Ze legden sterk de nadruk  op een bepaalde manier van werken. In deze gemeente focust men erop dat leerlingen weten wat het leerdoel van de les is en dat de les afgerond wordt met dat leerdoel en of dat behaald is. Want er zou uit onderzoek gebleken zijn dat kinderen beter leren als ze weten wat het doel is. Ik weet het niet. Ik moet heel eerlijk zeggen, dat ik er niet helemaal het nut van inzie en er dus ook niet achter sta. In Skotselv moet je dit doen en dus voor elk uur moet er een leerdoel op het bord staan. Aangezien er in elke klas twee leerkrachten zijn, kun je het ook niet eens een keer vergeten, dan wordt je er wel aan herinnerd door je collega. Toen ik dit hoorde, kreeg ik steeds meer een negatief gevoel bij het gesprek en verliet ik de school met een naar gevoel. Eenmaal thuis kwamen de tranen. Tranen met tuiten! En waarom? Ten eerste, omdat ik me zeer had verheugd op dit gesprek en had gehoopt dat hier het vervolg van mijn schoolcarriere zou liggen. Ten tweede, omdat ik me door dit gesprek eens en temeer realiseer, wat mijn visie op goed onderwijs is, en dat die totaal niet past in het huidige schoolsysteem. En dan kun je twee dingen doen: je kunt je onderwerpen aan het huidige systeem met alles wat je moet doen en vreselijk ongelukkig worden, omdat dit tegen je gevoel ingaat. Of je kunt trouw blijven aan je gevoel/visie en besluiten het onderwijs uit te gaan of een andere vorm te vinden, waarbinnen je wel je visie kunt uitdragen en je veel voldoening vindt. Wat het wordt is nog niet helemaal duidelijk, wel heeft het een behoorlijke impact gehad op mij en heeft me behoorlijk aan het denken gezet. Ik heb nog niet gehoord of ik op deze school aan de slag kan, maar ik heb voor mezelf eigenlijk al besloten, dat ik de baan niet aanneem. Als mijn gevoel zo duidelijk is, kan ik daar niet aan voorbij gaan. Ik kan dan wel denken dat ik een baan dichterbij huis wil en op een kleinere school. Het is minstens zo belangrijk dat ik me happy voel en mijn ei kwijt kan. En dat gevoel heb ik hier absoluut niet gekregen. Ik denk dat als ik hier ga werken, ik binnen no-time overspannen ben.

foto 2:

kaartgeweven band

De dag na het gesprek vroeg een collega hoe het gegaan was, en natuurlijk kwamen ook toen de tranen. De directrice liep net langs en vroeg of het wel goed met me ging. Ik heb haar eerlijk verteld wat er aan de hand was en heb een goed gesprek met haar gehad. Ik realiseer me nu, dat ik het goed heb op de school waar ik ben. OK, hier zijn ook dingen waar ik tegenaan loop, maar ik kan volgens mij meer mijn gang gaan en er wordt meer gekeken naar wie ik ben als persoon. Ik heb de vrijheid om een storyline te doen en af en toe een week vrij te nemen om de accu op te laden. Ook heb ik de mogelijkheid gekregen om die studie te doen. Grethe (directrice) weet dat dat me interesseert en dat ik dat nodig heb naast mijn baan om het vol te kunnen houden.
Nee, dan bij het tweede sollicitatiegesprek (op Vikersundskole in Vikersund). Daar bleven ze er maar over doorvragen dat ik af en toe een paar dagen nodig heb om bij te tanken (ja, ik moest wat negatieve eigenschappen aangeven). Of ik dan niet gewoon wat minder kon doen? Hallo! Heb je wel door over en tegen wie je het hebt? Denk je niet dat ik dat geprobeerd heb? Het is al stukken beter dan voorheen, maar ik ben een persoon die zich voor de volle 200% geeft, die alles ziet en wil meemaken, die indrukken twee keer zo heftig binnen krijgt als een ander. Met andere woorden: als je een hoogsensitief persoon bent, kun je dat niet zomaar uitzetten. Ja, ik kan wat minder tijd besteden aan voorbereiden, maar dat wat ik binnen krijg en hoe ik erop reageer, daar kan ik weinig mee doen. Onrust in een klas, positieve en negatieve energie, ik ben er gewoon meer gevoelig voor en daar kan ik weinig aan doen. En ja, dan heb ik af en toe een aantal dagen rust nodig. Het is dan toch beter dat ik dat vooraf aangeef, dan dat ik wacht tot ik ziek word en ik misschien nog wel langer nodig heb om weer op school te komen. Lastig hoor, maar ik realiseer me steeds meer dat ik trouw moet blijven aan mezelf en aan mijn gevoelens. Zo zit ik in elkaar: take it or leave it!
Op zich was het tweede gesprek niet zo confronterend als het eerste, maar een echt goed gevoel had ik er niet bij. Ik was erg moe, misselijk en duizelig en was die dag thuisgebleven. Toch ging ik naar het gesprek. Achteraf denk ik dat ik het af had moeten zeggen aangezien ik niet voor de volle 100% geconcentreerd was en uiteindelijk veel dingen niet heb gezegd die wel belangrijk waren (zoals wat voor leerkracht ik ben etc.). Ze hebben geen goed beeld gekregen van mij en dat blijkt ook wel, aangezien ik net bericht heb gekregen dat ik het niet geworden ben. Ben ik teleurgesteld? Nee, helemaal niet. Ook hier had ik eigenlijk al besloten dat ik zou bedanken voor de eer. Ten eerste om bovenstaande reden (neem me zoals ik ben) en ten tweede omdat de school te dichtbij is (ja, Tebbenhoff, wat wil je nu eigenlijk?). Daarnaast is het ook een vrij grote school. Waarom heb je dan gesolliciteerd zul je je afvragen? Nou, hier in Noorwegen solliciteer je bij een gemeente. Ik heb dus bij de gemeente Modum, waar ook Vikersund toe behoort, gesolliciteerd. Op internet moest ik 3 scholen aangeven waar ik zou willen werken. Eigenlijk had ik maar twee scholen waar ik in ge´nteresseerd ben, maar ik moest er nog 1 kiezen. Dat werd dus Vikersund skole. En laat ik nou juist daar op gesprek uitgenodigd worden! Ach, ja, een stukje ervaring is nooit weg en het heeft me weer duidelijk laten zien wat ik wel en niet wil. Ik wil dus niet op dezelfde school werken als waar mijn buurjongetjes op zitten. Ik heb geen zin om 's middags en in het weekend bezoek te krijgen van leerlingen en hun ouders te ontmoeten in de supermarkt. Ik ben niet juf 24 uur per dag, 7 dagen in de week!
Ik had gehoopt dat Sysle skole en Buskerud skole (elk ca. 15 min. rijden bij ons vandaan) mij zouden uitnodigen, maar dat is nog niet gebeurd en de kans dat het nog gaat gebeuren is klein. We zien wel. Ik geloof dat ik al heb besloten dat ik gewoon bij Solberg skole blijf met volgend jaar een nieuwe klas. En zoals het er nu naar uitziet een eerste klas. Grethe wil mij graag in klas 1 (groep 3) hebben, omdat ze het idee heeft dat ik daar veel meer van mezelf kwijt kan en ik geloof dat ze daar helemaal gelijk in heeft! Wordt vervolgd. 

 

foto 3:

zelfde band als in foto 2, maar nu een ander patroon.

Het is inmiddels 1,5 week later (30 maart) en er is al weer van alles gebeurd. En dan voornamelijk op het sollicitatiefront. Afgelopen woensdag ben ik op sollicitatiegesprek nr. 3 geweest. Op Enger skole in ┼mot, ca. 10 min. rijden bij ons vandaan. Deze school had ik niet aangekruist. Ten eerste omdat ik dacht dat het een grote school was (blijken maar 180 leerlingen te hebben) en ten tweede (de belangrijkste reden) was dat ik nogal een slechte ervaring had met deze school. Vier jaar geleden ben ik bij alle scholen in Modum langs geweest om mijn CV af te leveren. Van te voren had ik gebeld of het goed was dat ik langskwam en bij de meeste scholen was dit geen probleem. Behalve bij deze school. De meneer die ik sprak was niet echt enthousiast, maar na wat aandringen mocht ik toch langskomen. Nou, ge´nteresseerd in mijn CV was hij absoluut niet en binnen twee minuten stond ik weer buiten. Ja, op zo'n school, met zo'n directeur wil ik niet werken! Maar nu werd ik dan toch gebeld. Door een mevrouw. Of ik zin had om langs te komen voor een gesprek. Moest ik even een nachtje over slapen, maar ik bedacht me dat ik niets te verliezen had, dus waarom niet. Twee dagen later zat ik daar. Op zich ook daar een goed gesprek gehad, maar ook hier werd ik er weer over doorgezaagd dat ik af en toe mijn accu op moet laden. Dan zou mijn collega er alleen voor staan en dat kon niet. Daar moest ik toch rekening mee houden. Eh, ja, maar wie houdt er dan rekening met mij? Ben ik dan zo ego´stisch? Men heeft toch ook niets aan mij als ik niet 100% ben? Daar wordt ik niet gelukkig van, mijn collega niet en ook de leerlingen niet. Is dat ego´stisch? En ze krijgen toch geld (het geld dat ik niet krijg omdat ik een paar dagen vrij neem) waar ze een invalkracht voor kunnen inhuren? Of willen ze liever dat je je ziekmeldt? Ik snap het niet. Wees blij dat een werknemer zichzelf zo goed kent en een pas op de plaats maakt voordat hij/zij ziek wordt en uiteindelijk misschien wel meerdere weken uit de roulatie is.
Maar goed, aan het eind van het gesprek werd duidelijk dat het om een invalbaan zou gaan, en dat is voor mij so wie so niet actueel. Ik ga niet een vaste baan opzeggen voor een invalbaan van een jaar. Ja, er zullen dan wel mensen met pensioen gaan, maar zekerheid dat je dan een vaste baan krijgt is er niet. Dus ook hier zal ik volgend jaar niet aan de slag gaan! Wel is Grethe (directrice Solberg skole) door deze school gebeld om informatie over mij te geven. Nadat ze uitgesproken was vroeg de directrice van Enger skole of wij overlegd hadden. Grethe had namelijk precies hetzelfde gezegd over mij als dat ik over mezelf verteld had! Dan kent Grethe me toch wel heel erg goed (en ik mezelf ook!), nog meer een bewijs dat ik het op Solberg skole erg goed heb.

foto 4:

Ook een band gemaakt met kaartweven.
De kaartjes hebben op het eind van plaats gewisseld (vlechteffect) 

En dan nog Skotselv. Daar had ik nog niets van gehoord. Tot afgelopen donderdag. Toen werd ik 's avonds gebeld door de directeur. Hij liet een berichtje achter: ze wilden me een baan aanbieden op Skotselv skole. Ja, dat zal je altijd zien! Wil je niet, krijg je het toch. Natuurlijk begon ik te twijfelen over wat ik eigenlijk al besloten had, dat ik de baan niet zou accepteren. 's Nachts er over gedroomd (ja, het zal ook niet) en mijn besluit stond vast. Toen moest ik het de directeur nog vertellen. Ik had ervoor kunnen kiezen om een leugentje om bestwil te vertellen (sorry, ik heb een andere baan aangeboden gekregen), maar vond dat ik dat niet kon doen. Nu moest ik sterk zijn en tonen waar ik voor sta. Ik bedankte de directeur voor zijn vertrouwen in mij, maar dat ik de baan niet kon aannemen. Ik had er over nagedacht, maar was tot de conclusie gekomen dat Skotselv skole op dit moment niet de juiste plek voor mij was. Het bleef even helemaal stil aan de andere kant van de lijn. Dit had hij niet verwacht, want ze vonden juist dat ik heel goed op hun school paste. Ik heb toen geprobeerd uit te leggen wat mijn gevoel was na afloop van het gesprek en dat ik bang was dat hun manier van werken mij in mijn vrijheid zou beperken en dat ik daar niet gelukkig van zou worden. Ik vond dat ik mijn gevoel niet kon negeren en dat ik nu eindelijk mijn intu´tie moest volgen. Of mijn besluit vast stond. Ja, absoluut. Uiteindelijk vroeg hij of hij nog een gesprek met me mocht hebben (sterk blijven, bij je besluit blijven, Tebbenhoff!!!). Hij wilde graag horen wat me afgeschrikt had, zodat ze het in volgende gesprekken anders konden doen. Ja, hoorde ik mezelf zeggen, dat wil ik best, maar ik blijf bij mijn besluit. YES, YES, YES!!! Ik heb voet bij stuk gehouden en me niet door mijn verstand laten leiden. Nee, ik heb mijn intu´tie gevolgd en duidelijk nee gezegd! Ik lijdt niet langer aan het "aardige-meisje-syndroom" (snill-pike-syndrom). Ik had het gevoel dat ik eindelijk (jee, hoe oud ben je eigenlijk?) mijn grenzen heb durven aangeven, een moeilijke situatie heb durven aangaan en voor mezelf heb gekozen. Ik voelde me (en voel me nog steeds) heel sterk.                                                   SUPERWOMAN!
Wat een zalig gevoel! Hoe lang het zal duren? Zo lang mogelijk hoop ik, en als ik twijfel lees ik gewoon dit dagboek weer, komt het gevoel vanzelf weer terug!
Misschien zullen jullie denken dat ik gek ben, maar dit is een hele overwinning op mezelf. Hier zal ik nog lang op teren.

foto 5

SUPERWOMAN!

Genoeg over mijn sollicitatieavonturen. Nu het weer. Daar raak je ook niet over uitgepraat! Waren we al een aantal weken in lentestemming (bloemetjes, vogeltjes, zonnetje, sneeuw gesmolten), afgelopen donderdag belandden we weer met een harde klap in de winter. Er was behoorlijk wat sneeuw voorspeld, maar we dachten dat het zo'n vaart niet zou lopen. Gelukkig hadden we de banden nog niet gewisseld (wat een aantal mensen al wel had gedaan), want toen we 's ochtends wakker werden, lag er een laag van ca. 15 cm! Natte, zware sneeuw. Eigenlijk een prachtig gezicht, maar niet echt welkom. En het bleef maar door sneeuwen tot aan de middag. Uiteindelijk is er zeker een halve meter sneeuw gevallen. Chaos op de wegen want de sneeuw was bijna niet weg te vegen, en chaos op het nationale vliegveld dat een tijdlang gesloten moest worden. Komt bijna niet voor, maar deze sneeuw was paksneeuw en slecht weg te krijgen. De rit 's ochtends naar school was niet aangenaam. Meestal doe ik 35 minuten over deze rit, donderdag had ik zeker 50 minuten nodig. Ja, we wachten nog maar even met de banden wisselen.
Inmiddels is er al weer aardig wat sneeuw weggesmolten en zijn de wegen weer goed begaanbaar. Gisteren zijn Henk en ik naar Zweden gereden om daar boodschappen te doen en onderweg was goed te zien hoeveel sneeuw er nog lag. We gaan trouwens zelden naar Zweden, terwijl de Noren dit regelmatig doen. Het is er inderdaad goedkoper, maar als je rekent wat je kwijt bent aan bezine/diesel en tijd, maakt het volgens mij niet zoveel meer uit. Maar leuk is het af en toe wel.

foto 6:

Een oud "liv" (lijfje) met "bringeduk" (moeilijk te vertalen, maar het is het vierkantje in het midden, met kraaltjes)

Voor het sluiten van de markt nog even over een cursus die ik begin maart gevolgd heb. Begin maart heb ik samen met nog twee dames een cursus kaartweven gevolgd bij Sonja Berlin. Zij is Zweedse en leeft van kaartweven. Ik heb al meerdere cursussen bij haar gevolgd en elke keer is het weer even leuk. Dit keer heb ik me bezig gehouden met IJslands dubbelweven. Weer even een andere techniek dan de vorige keren, een stuk lastiger, maar je kunt er mooie dingen mee maken. De vorige keren dacht ik elke keer:
"Nu ga ik me elke dag een kwartiertje hiermee bezig houden om het bij te houden". Nou, mooi niet dus. Het kwam in een doos te liggen om er bij een volgende cursus weer uit te komen. En dan was ik helemaal vergeten hoe ik het moest doen. Deze keer is het me in ieder geval gelukt om de eerste week na de cursus elke dag een stukje te weven. De laatste twee weken heb ik het wat laten verslonsen, maar ik hoop, nu ik paasvakantie heb elke dag wat te kunnen doen. Het staat in ieder geval op mijn "things to do" lijstje. Net als zoveel andere dingen waar ik gewoonlijk niet aan toe kom (website, mails beantwoorden, etc.). Voor deze vakantie staat ook gepland dat ik moet beginnen met leren voor mijn studie. Heb al wat gelezen (tijdens de treinreizen), maar echt ver ben ik nog niet. Dus dat heeft nu prioriteit nr. 1 (na de website dan.....).

Deze keer niet zoveel foto's van landschappen, maar het meest van de cursus kaartweven en ons bezoek aan de Bunad- og kleloftet (klederdrachtzolder) in Voss. Volgende keer wat meer afwisseling hoop ik.

Tot de volgende keer! Dan meer over de ontwikkelingen in de portemonnee fabriek.

 

foto 7:

Detail van een hoofddoek, behorende bij de klederdracht van Voss