10 juni 2015

De tijd gaat snel. Inmiddels is het alweer 2,5 maand geleden dat ik wat geplubliceerd heb. Het wordt dus weer eens tijd. Ook deze keer zit ik weer in de trein. Nu op de terugweg van Voss. Heb net examen gedaan. Hier in Noorwegen duurt zo'n examen 6 uur en bestaat uit veel schrijfwerk. Mijn hand doet nu pijn, zoveel schrijven met de hand ben ik niet meer gewend. Er wordt hier van je verwacht dat je de kennis die je hebt combineert en zo voor- en nadelen van bijv. bepaalde textiele stoffen kunt verwoorden. Het examen bestaat uit twee delen. Het eerste deel bestond uit 4 vragen waarvan je er twee moest kiezen. Op zich hartstikke mooi, want dan kun je dat kiezen waarvan je het meeste weet. Tja, probleempje: van 1 vraag wist ik helemaal niets, dus die werd gauw geschrapt (iets over weven en het typisch Noorse). Zo was er een vraag die ik meteen kon beantwoorden, dus geen probleem zul je zeggen. Maar ja, toen hielden we nog 2 vragen over, waarvan ik beide evenveel wist (of juist niet wist). En wat moet je dan kiezen? Uiteindelijk heb ik een van de twee gekozen en toen ik zag dat ik nog tijd over had, heb ik die andere vraag ook nog beantwoord. Dubbel zoveel kans, hopen dat het werkt! Het tweede deel was een opgave waarbij je je mening moest geven en de voors en tegens van een bewering kunt weergeven. Deze keer ging het over de Noorse klederdrachten en dat deze vaker in buitenland gemaakt worden. Tja, ja, daar is altijd wel wat over te schrijven. Tijdens het examen had ik het idee dat ik te weinig geblokt had, en dat ik veel meer "rijtjes" had moeten leren, maar gelukkig bleken de anderen precies dezelfde problemen te hebben. Ik had maandag en dinsdag vrij zodat ik kon leren. Ik had zelf het idee dat ik veel had kunnen doen, maar het blijft altijd een gok waar je de nadruk op legt en hoe je leert. Er is ook een aantal dingen dat me totaal niet interesseert, bijvoorbeeld alle kunststoffen, en dan wordt het ook heel moeilijk om dat door te nemen en te leren. Nog een aantal weken en dan krijgen we de uitslag. Ik denk wel dat ik geslaagd ben, maar ga er niet vanuit dat ik een heel hoog cijfer heb. We laten ons verrassen.

Maar wat is er de laatste 2,5 maand allemaal gebeurd. Veel! Ik heb het druk gehad, maar voornamelijk met leuke dingen. Ben nu wel erg aan vakantie toe, maar het is nog maar 1,5 week en dan is het schooljaar alweer voorbij. Ik kan niet wachten. Ik merk dat ik uitkijk naar een nieuwe klas, met nieuwe kinderen en een nieuwe uitdaging. Deze klas heb ik nu 4 jaar gehad en dat is meer dan genoeg. Zowel voor mij als voor de kinderen. Ik denkt dat het heel gezond is dat ze nu een andere leerkracht krijgen, die ze weer een nieuwe input kan geven en misschien meer uit ze kan halen dan dat ik dat kan. Op een gegeven moment roest je wat vast en ken je de kinderen te goed. Je verwacht dan ook niets meer van ze, omdat je het idee hebt dat je wel weet hoe ze het doen. Het lukt me niet meer een andere aanpak te verzinnen en ze nog meer te motiverern. Hier in Noorwegen is het vrij normaal om zo'n 4, zoniet 7 jaar met je klas mee te gaan. Veel te lang, mijns inziens (zeker 7 jaar!!!!). Ze zeggen hier dat het veilig en vertrouwd is voor de kinderen om elk jaar dezelfde leerkracht te hebben. Ja, maar wat als je niet met je leerkracht op kan schieten? Dan heb je een probleem, en dat 7 jaar lang! Hoezo motivatie en goed kunnen leren? Vergeet dat dan maar! Niet dat ik het idee heb dat er leerlingen zijn die niet met mij overweg kunnen, maar ik denk dat het goed is dat ze nu een andere leerkracht krijgen. Ik denk dat het goed is als kinderen zich leren aanpassen, misschien niet elk jaar, maar om de twee/drie jaar. Het is belangrijk dat kinderen merken dat mensen verschillend zijn en verschillend lesgeven, en dat ze zich hieraan leren aanpassen. Moeten ze later ook.
Ik merk dat ik nu erg uitkijk naar de laatste schooldag en de laatste dag met deze klas. De afgelopen 4 jaar zijn zeer intensief geweest door meerdere leerlingen met gedragsproblemen. Elke dag, zoniet elk uur was het een gevecht (niet fysiek) en er zijn maar weinig voorbereide lessen die verliepen zoals ik ze gepland had. De hele tijd moest ik flexibel zijn, dingen bedenken om de rust te behouden in de klas, en uiteindelijk gaat dat ten koste van de leerlingen die het wel goed doen en de regels volgen. Zeer frustrerend (en vermoeiend!). Kan wel stellen dat een deel van de grijze haren die ik er de afgelopen jaren heb bijgekregen door deze intensieve klas komt. Ik wist toen ik eraan begon dat het een uitdaging zou worden, maar zo'n uitdaging had ik niet verwacht. Ik weet natuurlijk niet wat me nu, na de zomervakantie te wachten staat, maar ik ben klaar voor een nieuwe uitdaging! Na de zomervakantie krijg ik een eerste klas en daar heb ik zin in. Ik voel me meer een middenbouwleerkracht dan een bovenbouwleerkracht. Ik kijk uit naar de gretigheid en motivatie van de eersteklassers, en om ze te leren lezen en schrijven. Morgen komen ze een uurtje op bezoek om de juf te ontmoeten en hun nieuwe klasgenootjes. Ben heel benieuwd. Het zal een hele omschakeling wezen, maar ik heb er zin in! Niet in het minst omdat ik ook ga samenwerken met twee andere collega's waarvan ik hoop dat ik veel nieuwe dingen leer.

foto 1:

Over de Hardangervidda (in april)

Zoals gezegd zit ik op dit moment in de trein van Voss naar HÝnefos. We rijden nu over de Hardangervidda. Een prachtige treinreis, maar op dit moment is het erg mistig, dus er is weinig van die schoonheid te zien. De afgelopen maanden heb ik deze reis 5x gemaakt. In het begin in het donker, maar vanaf april was het licht genoeg om te kunnen genieten van het fantastische landschap. Het is leuk om te zien hoe de sneeuw langzaam minder wordt, maar er ligt nog behoorlijk wat. Het is echt veel later dan anders. Ook zijn er nog maar weinig bomen waar blaadjes aanzitten hier op de hoogvlakte. Hier is het nog absoluut geen lente, laat staan zomer! Ben benieuwd hoe het eruit ziet als ik in september weer deze richting op ga.
Zowel in april als in mei was het prachtig weer, zowel op heen- als terugreis, en heb ik meerdere foto's gemaakt. Althans getracht te maken. Foto's nemen vanuit een rijdende trein is niet echt ideaal, je krijgt een deel "beweging" op de foto en ook staan er ineens boompjes in de weg. Ik zal een aantal foto's op de site zetten, zodat jullie kunnen zien waar ik elke treinreis weer van geniet. Eťn van de redenen dat ik de vorige keer en de keer daarvoor niet geschreven heb. Er was gewoon teveel te zien en van te genieten, en ook daar moet je tijd voor vrij maken.

foto 2:

Over de Hardangervidda (in mei)

 

De afgelopen twee maanden zijn omgevlogen en behoorlijk intens geweest. Vanaf de paasvakantie heb ik als beloning (en een soort afscheid) aan de klas, met elke leerling na schooltijd individueel iets gedaan. In het begin van het schooljaar hadden ze op een papiertje moeten schrijven wat ze graag met mij zouden willen doen als ze een middag met mij door zouden kunnen brengen. De meest prachtige voorstellen werden aan het papier toevertrouwd. Dingen die de kinderen mij graag zouden willen laten zien, samen met mij willen doen, dingen die zij belangrijk en leuk vonden om te doen. Van samen fietsen tot de hond uitlaten, van taart bakken tot geocachen, en van bowlen tot bioscoopbezoek. Elke week heb ik nu 1 Š 2 activiteiten gehad en het was/is fantastisch! Ja, ik ben er veel tijd mee kwijt, maar ik krijg er ook veel energie van. Alleen al die verwachtingsvolle koppies aan het begin van de week en die stralende ogen als je vertelt dat je je ook zeer verheugd op die middag samen. De activiteit die ze gekozen hebben zegt zoveel over henzelf, ze openen als het ware hun wereld voor mij en dat is prachtig. Ook krijg je een heel ander beeld van de kinderen en een intenser contact. Je leert ze op een andere manier kennen en hebt eindelijk alle aandacht voor ze. En ook ik doe dingen die ik anders niet doe. Zo heb ik bijvoorbeeld sinds jaren weer op een paard gezeten. Emilie Janine is gek op paardrijden en wilde graag dat ik een keer meeging. Tuurlijk, heb vroeger zelf ook paard gereden, dus dat was geen probleem. Maar ik had niet het idee dat ik zelf ook weer op een paard zou zitten! Het was weer even wennen en bij het opstijgen had ik toch echt een trapje nodig! Maar het was ontzettend leuk om weer eventjes op een paard te zitten en een rondje (in stap) te rijden.

foto 3: Andrea te paard, Emilie Janine ernaast

 

Met toestemming van de ouders
Med tillatelse av foreldrene

Ook hebben we de afgelopen tijd hard gewerkt om genoeg portemonnee's te maken om die te kunnen verkopen op de opening van de fabriek. De kinderen waren super gemotiveerd en het is prachtig om te zien hoe iedereen meehielp en alles zonder ruzie verliep. Op de avond van de opening hadden we het hele noodgebouw in gebruik. Het grootste klaslokaal werd gebruikt voor de officiŽle opening, een ander klaslokaal was het verkooppunt, mijn klaslokaal was de tentoonstelling en in het laatste klaslokaal werd er koffie en cake verkocht. Iedereen had een taak en deed zeer zijn best. We hadden de koning en de koningin uitgenodigd om de fabriek te openen, maar die lieten weten dat ze helaas niet konden. Dus mocht de burgemeester de fabriek openen. Hier in Noorwegen is de burgemeester een stuk toegankelijker dan die in Nederland. Een telefoontje naar de beste man, en de afspraak was geregeld! Ik blij, kinderen blij. Na de opening van de fabriek heeft de burgemeester ook nog eens 50 portemonnee's besteld! Een fantastische avond, mede dankzij de hulp van Henk en meerdere collega's. De lokale krant was er ook bij en schreef weer een leuk artikkel. Twee weken daarvoor waren ze ook al geweest, zodat ze rustig met de leerlingen konden praten en konden zien hoe alles in zijn werk ging. Toen stonden we op de voorpagina en hadden twee pagina's in de krant. En trots dat de leerlingen waren! Ook zijn we nog op bezoek geweest bij een bier/frisdrankfabriek in Drammen. De leerlingen vonden het prachtig. Van te voren hadden ze allerlei vragen bedacht en de man die ons rondleidde was helemaal onder de indruk. Nog nooit had hij zulke doordachte vragen gehad ("hebben jullie een keer van logo gewisseld? Waarom hebben jullie dat gedaan?") Mooi om te zien dat als leerlingen gemotiveerd zijn, alles een stuk makkelijker gaat en ze uiteindelijk veel meer leren. Ouders waren ook enthousiast en ik heb geen enkel negatief commentaar uit die hoek gehad. Een aantal ouders dacht helemaal mee en zo kregen alle kinderen visitekaartjes en naambadges. Ook kocht een moeder een rode loper voor de opening! 

foto 4:

Taart (Pavlova) bakken (en eten!) met Emily. En lekker dat die was!

 

Met toestemming van de ouders

Med tillatelse av foreldrene

De afgelopen twee maanden ben ik dus ook naar twee colleges geweest van mijn studie textielcultuur. De bijeenkomst in april startten we bij een breifabriek in de buurt van Bergen, Oleana. De fabriek maakt prachtige truien, met schitterende kleuren, maar ze zijn  absoluut niet goedkoop! Tijdens de rondleiding kregen we uitleg over het hoe en wat, en dan snap je ook iets meer waarom het zo duur moet zijn. De meeste "Noorse" truien worden in het buitenland (China) geproduceerd en dat maakt dat de truien in verhouding goedkoper zijn (al zijn ze nog duur naar Nederlandse maatstaven!). Een trui heb ik niet gekocht, maar wel een paar polswarmers en een sjaal. Omdat er wat foutjes inzaten (nog niet opgemerkt trouwens) waren ze goedkoper dan normaal.

 

foto 5:

De produkten van Oleana

Diezelfde avond hadden we een korte cursus in kaartweven. Voor mij niet echt interessant aangezien ik al meerdere cursussen gevolgd heb en ik mezelf toch wel gevorderd mag noemen. De rest van de groep had dit nog nooit gedaan, dus voor hen was het helemaal nieuw. Ik vind het ongelooflijk om te zien dat ik (als Nederlandse) veel meer technieken ken (en de meeste heb uitgeprobeerd) dan mijn medestudenten. Dit had ik niet verwacht. Je vraagt je misschien af of ik dan nog wel wat leer tijdens deze studie, maar een groot gedeelte van de theorie is nieuw voor mij. Ook is het me gelukt om elke keer als we wat practisch zouden leren en ik het al kon, toch nog iets nieuws te leren. Zo ook deze keer. Terwijl mijn medestudenten aan de slag gingen met wollen garen, nam ik de uitdaging aan om met (zijden) naaigaren te weven. Hetzelfde patroon als de rest, maar door het dunne garen werd het veel smaller. Het moeilijkste was wel om het naaigaren goed in de kaartjes te krijgen, maar het is gelukt en het resultaat mag er zijn! De foto is gemaakt met een macro, zodat het heel dichtbij komt. De band is in "werkelijkheid" 4 mm breed.

foto 6:

Bandje gemaakt met kaartweven en zijden naaigaren.  

De bijeenkomst erna was geheel gewijd aan het verven van garen en stof. We hebben toen zowel met natuurlijke (planten) als chemische verfstoffen gewerkt. Ik had veel zin in planteverven, maar aangezien ik dat al een keer gedaan had, koos ik voor het chemische verven. Na afloop van deze dagen wist ik meteen weer waarom ik liever verf met natuurlijke verfstoffen: de kleuren zijn veel natuurlijk en niet zo chemisch (ja, de naam zegt het al!). Kijk maar naar de foto's. Het garen is geverfd met natuurlijke kleurstoffen, de stukken stof met chemische. Mamma had vierkantjes stof, o.a. katoen, polyester, wol en zijde) voor mij aan elkaar genaaid, zodat ik ze in de verschillende (chemische) baden kon verven en zien wat het resultaat was. Van boven naar beneden: linnen, 99% wol + 1% polyacryl, 45% katoen + 55% linnen, katoen, zijde, polyester, viscose. Duidelijk is dus dat polyester slecht kleur opneemt.

foto 7: natuurlijk geverfde wol. Van links naar rechts: geverfd met berkebladeren, heide, heide + ijzersulfaat, heide + kopersulfaat, gagel, gagel + ijzersulfaat, takjes/naalden van de spar, berkeblaadjes + meekrap, meekrap, meekrap + ijzersulfaat, Cochenilleluis (1e en 2e bad), meekrap + Cochenilleluis.

 

foto 8:
Chemisch geverfde stof (rechts)

 

 

 

 

In mei zijn ook mijn ouders op bezoek geweest. Een collega van mij had ons uitgenodigd om bij haar langs te komen in de hut die ze aan het bouwen zijn. Als ik aan een hut denk, denk ik aan een klein huisje zonder electriciteit en stromend water. Maar nee, dit was een zeer moderne, luxe hut met zelfs TV en internetaansluiting. Het leek wel een gewoon huis. Leuk hoor en het had ook een prachtig uitzicht, maar het lag midden in een gebied waar meerdere hutten gebouwd worden en ik vraag me dan af hoe vrij je nog zit. Als ik ooit een hut koop hoeft die niet van alle gemakken voorzien te zijn, al zou stromend water en een WC/badkamer wel lekker zijn. Henk en ik vragen ons regelmatig af waar al die mensen het van doen. Wij doen iets fout, wij hebben geen geld over om zomaar even een hut te (laten) bouwen. Ook heb ik dan het gevoel dat ik er elke vakantie, zoniet elk weekend naartoe moet. Maar goed, ieder zijn heug en zijn meug. Wel leuk om de hut gezien te hebben. Het was op ca. 2 uur rijden bij ons vandaan, meer in de bergen, tegen de hoogvlakte aan. Bij ons was het al volop lente, daar lag er nog sneeuw.
Mamma en pappa hebben deze vakantie ook de treinreis naar Bergen gemaakt. Ik had ze al jaren lekker gemaakt en verteld over deze prachtige tocht, nu hebben ze ook gezien wat ik zie als ik naar Voss reis. Ze hebben genoten, al vonden ze het stuk van Voss naar Bergen niet bijzonder. En dat klopt! Op dat stuk zijn veel tunnels en het echt spectaculaire heb je al gehad. Gelukkig hadden ze zowel op de heenreis als de terugreis mooi weer, zodat ze goed van het uitzicht konden genieten (en veel foto's konden maken).

foto 9:

De nieuwste mode: one size, fits all!

(tijdens de ververij)

Afgelopen 17. mai (Noorse nationale feestdag) hebben we voor de eerste keer de (Noorse) vlag uit kunnen hangen. Al vanaf dat we in Vikersund wonen hebben we een mooie vlaggenmast, maar we hebben hem nog nooit gebruikt. Toen we net verhuisd waren, hebben de buren de vlaggenmast een keer geleend, maar bij het strijken van de vlag hebben ze de haakjes niet goed aan elkaar bevestigd, waardoor het ene haakje boven in de mast hing en de andere onderaan. En aangezien de mast behoorlijk hoog is, klim je er ook niet zomaar even in. Al meerdere keren hebben we het aangekaard bij de buren, aangezien wij vonden dat zij dat maar moesten regelen. Het werd elke keer beloofd, maar er kwam in al die jaren nooit wat van. Tot onze andere buurman, aan wie we het ook al enkele malen gezegd hadden en die familie is van..., in mei een hoogwerker kon lenen en de vlaggenmast "gerepareerd" heeft. Dus vol trots konden we op 17. mai de vlag heisen!

foto 10:

Buurman Nils op de hoogwerker

 

Nog 1,5 week en dan is het zomervakantie. Maar eerst nog morgen de nieuwe eersteklassers begroeten (en hun ouders). Zie er tegenop, maar heb er ook zin in. Voel dat ik niet helemaal goed voorbereid ben door het examen, maar het is maar een uurtje, dus dat komt wel goed. Daarna de laatste loodjes. In de laatste week de zomerafsluiting waar nog wat staat te gebeuren. Ik word regelmatig de klas uitgestuurd door de leerlingen omdat ze wat moeten bespreken en iets moeten oefenen, volgens mij. Ben erg benieuwd, maar ik krijg niets te horen of zien. De komende dagen zal ik ook moeten inpakken. Onze school is na de vakantie helemaal klaar. Een gedeeltelijk nieuw en een gedeeltelijk gerenoveerde school. De noodgebouwen waar we nu in zitten horen straks bij een andere school, dus alles moet eruit. Er zullen 3 verschillende dozen moeten komen: 1 met spullen die met mijn oude klas meegaan, 1 met spullen die ik meeneem naar mijn nieuwe klas, en 1 met spullen die weer naar ons kantoor gaan. Het zal even puzzelen worden en best vermoeiend, maar als het dan eenmaal vakantie is, is die ook zeer verdiend!

 

Ha det!

Andrea