Vikersund, 3 oktober 2015

Deze keer niet vanuit een rijdende trein, maar gewoon thuis in mijn eigen kamer. Je zou zeggen dat ik een hele zomervakantie de tijd heb gehad om te schrijven, maar die zat dit jaar best heel vol. Nu moet het schrijven dan maar gebeuren op de laatste dag van de herfstvakantie. En er is behoorlijk wat te vertellen, dus of het me lukt om dit hele stuk in  één keer op te schrijven? Wie weet doe ik het in verschillende etappes.
Inmiddels is het dus herfst. Afgelopen week was er aan de bomen nog niet veel te zien, maar het lijkt wel of het ineens vandaag herfst geworden is en alle bomen aan het verkleuren zijn. Het is veel later dan normaal, maar dat komt waarschijnlijk door de wat koudere zomer en natte nazomer. De zomer is niet slecht geweest, maar na twee superzomers is een zomer met wat meer neerslag en wat lagere temperaturen een kleine desceptie. We hebben best een aantal dagen mooi weer gehad, maar ook best wat regen. Dat maakte ook dat het beitsen van het terras (en het eerst helemaal schoonmaken!) in meerdere etappes plaats moest vinden, aangezien het wat langer duurde voor het hout droog was (tussen de buien door).

foto 1:

Terras half schoongemaakt. Nu de andere helft nog!

Het beitsen van het terras was een van de klussen van de zomervakantie. Elk jaar hebben we wat aan het terras gedaan. De eerste twee jaar hebben we het met olie behandeld, de laatste jaren met terrasbeits. Maar het bladderde elk jaar weer af en elke zomer begon het werk opnieuw. Dit jaar ben ik met de afgebladderde beits naar de winkel gegaan voor advies. Bleek dat we de olie die we de eerste jaren gebruikt hadden er waarschijnlijk niet goed afgehaald hadden, waardoor de beits op het hout bleef liggen en er niet introk. Conclusie: eerst een grondige reiniging van het terras alvorens we konden beitsen. Wat een werk! Gelukkig maakte de hogedrukspuit het leven iets makkelijker, maar echt leuk werk was het niet. Maar het resultaat mocht er zijn! Het terras ziet er nu goed uit, de verf is goed ingetrokken en heeft een matte uitstraling (en niet glans zoals voorheen!). Nu maar hopen dat we niet volgend jaar weer moeten verven!
Door het weer waren we dus langer bezig met het terras dan gepland, maar door het weer konden we 's avonds (vanaf het terras) ook genieten van prachtige zonsondergangen (foto 2).

foto 2:

Zonsondergang in Vikersund

Nog even meer over het weer. Ook na de zomervakantie hield het wisselvallige weer aan. Soms prachtige dagen, dan weer een week grauw en grijs en veel regen. Begin september was het zelfs zo erg dat het centrum van Vikersund helemaal onder water stond. Het water forceerde een deur van de supermarkt en stroomde zo door de winkel naar buiten! En het bleef maar regenen. Ongelooflijk zoveel water als er naar beneden kwam. De rivieren en meren waren ook overvol en op meerdere plekken waren overstromingen. Ik heb me af en toe afgevraagd of en wanneer we de Ark van Noah zouden gaan bouwen. Op zo'n moment zijn we blij dat we wat hoger wonen en de kans op overstromingen wat minder is.
Gelukkig hebben we afgelopen week, in onze herfstvakantie, prachtig weer gehad. Bijna alle dagen zonnig en we hebben bijna elke dag in T-shirt en korte broek buiten gezeten. Echt genieten!
Vandaag hebben Henk en ik een boer in de buurt meegeholpen met aardappels rooien. Sinds het voorjaar doen we mee aan "andelsbruk". Samen met nog 10 anderen betalen we deze boer ieder 2000 kr. Zij kopen zaad en zaaien in. Wij helpen met het onkruid wieden en uiteindelijk de groentes oogsten. We kunnen naar de tuin toe als we groente nodig hebben en het zo meenemen. Ecologischer kun je het niet krijgen. We hebben ook nog onze eigen moestuin, waar dit jaar voornamelijk andijvie (niet te verkrijgen in Noorwegen), pompoen en courgette. Ook hebben we dit jaar een overvloed aan aardbeien gehad. Van een gedeelte hebben we lekker aardbeienjam gemaakt.
Maar goed, vandaag dus aardappels rooien. In Noorwegen werd vroeger de herfstvakantie de "aardappelrooivakantie" genoemd, omdat in die week iedereen mee moest helpen om de aardappels te rooien. Het was prachtig weer, dus het was zalig, al ben ik nu behoorlijk rozig en heb last van mijn rug. Hoelang ik nog zin heb om te schrijven weet ik niet, we zullen zien hoever we komen.

 

foto 3:

Uitzicht op Lihesten in Hyllestad vanaf Pixie haar veranda. Weer even "thuis".
 

De vorige keer dat ik schreef had ik net mijn examen gedaan voor Textielcultuur en moest ik nog 1,5 week aan het werk. Intense en intensieve dagen. Er moest nog veel ingepakt worden en waren er nog wat uitstapjes met de klas. Het eerste uitstapje was naar de bioscoop en pizza eten van het geld dat we verdiend hadden met de portemonneefabriek. De kinderen wilden eigenlijk al het geld geven aan goede doelen, maar toen ik voorstelde om een deel aan een goed doel te geven en de rest te besteden aan een uitstapje, vonden ze dat toch ook een goed idee. Wel hebben we nog geprobeerd of we niet een aantal oudere mensen mee konden nemen naar de bioscoop, zoals de leerlingen in een reclame op televisie hadden gezien. De bioscoop was helemaal voor en wilde de kaartjes sponseren, maar het bleek moeilijk te zijn om mensen te vinden die mee konden. De meeste mensen die in een bejaardentehuis zitten zijn te slecht om mee te gaan. De mensen die mee hadden gekund wonen nog thuis, maar ik had te kort tijd om dat allemaal te regelen, dus dat ging helaas niet door. Ondanks dat hebben we genoten van ons uitje. Daarnaast zijn we nog een dag naar de hut van een leerling geweest. Het weer was niet super, maar we hebben ons goed vermaakt. Het waterpistoolgevecht aan het eind van de dag was het hoogtepunt. En raad eens wie het meest nat was?
In de laatste week hadden we ook nog de zomerafsluiting. Dit keer buiten omdat we geen gymzaal hadden (verbouwing). Ik had al duidelijk aangegeven dat we niet voor entertainement zouden zorgen, maar drie leerlingen hadden een lied voor me gemaakt. Vandaar dat ik regelmatig de klas uitgestuurd werd: het moest geoefend worden en de andere leerlingen moesten weten waar zij moesten staan. Het was erg mooi, driestemmig, een soort rap. Tranen met tuiten! Ook kreeg ik een boek waarin iedere leerling wat geschreven had en een foto geplakt had. Goud waard! De twee andere cadeau's die ik van de ouders kreeg (een vaas en een kaarsenstandaard) waren ook mooi, maar het meest blij was ik met het boek. Dat zal ik nooit wegdoen.
Tranen met tuiten was het ook op de laatste schooldag. Je weet dat het eraan zit te komen, en het was ook absoluut wat ik wilde, maar toch was het moeilijk. Je hebt toch 4 jaar lang intens met deze kinderen opgetrokken en dan moet je ze los laten. En zij jou! Ik kom ze gelukkig nog elke dag tegen en krijg regelmatig een dikke omhelzing van ze. Echt missen doe ik ze niet, het is goed zo. Een nieuwe leerkracht voor hen die weer andere dingen in ze bovenhaald en ze op een andere manier kan stimuleren/motiveren, en ik een nieuwe klas die ik helemaal kan vormen zoals ik dat wil.

foto 4:

Kvernsteinsmarkt in Hyllestad. Mijn tent en waren.  

De laatste schooldag stond in het teken van afscheid nemen, maar ook van meteen vakantie vieren. Dezelfde dag heb ik de auto ingepakt en ben naar Hyllestad afgereisd. Daar vond op zaterdag de Kvernsteinsmarkt plaats en ik had met vriendin Pixie afgesproken dat we daar met onze (nieuwe) vikingtenten zouden staan. Zodoende. Daarna ben ik nog een aantal dagen gebleven. Ze hadden me namelijk gevraagd of ik niet mee kon helpen bij een handwerkcursus die ze in het Kvernsteinspark zouden geven. Of ik de kinderen niet kon leren kaartweven en dergelijke. Hartstikke leuk! Er was 1 meisje dat het kaartweven meteen doorhad en die heel enthousiast was. Haar heb ik ook geleerd hoe ze een kaartweef op moet zetten. Kind en moeder helemaal blij. En ik ook. Zulke dingen geeft energie en dat had ik hard nodig na dit schooljaar. Ik merkte ook dat zo'n cursus geven meteen aan het begin van de vakantie niet echt gunstig was en dat mijn geduld niet optimaal was. Het was beter geweest als ik eerst een weekje bij kon komen en dan die cursus had gegeven, maar goed, dat was nou eenmaal zo. Dat weekje om te "landen" nam ik dus maar toen ik weer terug was van Hyllestad. Maar één weekje werd twee weekjes en het duurde lang voordat ik deze zomer een beetje kon relaxen. Had misschien net iets teveel gepland en er moesten ook wat dingen gedaan worden (terras beitsen!) wat langer tijd nam dan gepland. Eigenlijk pas de laatste twee weken heb ik een beetje kunnen ontspannen, toen ik met vriendin Inge op reis was in Noord-Noorwegen. Daarover later meer. Toch heb ik veel dingen gedaan die ik leuk vond, maar het kwam snel na elkaar waardoor het idee van tot rust komen en dingen doen die op mijn lijstje stonden niet overeenkwamen met de werkelijkheid. Ik werd wat gestressed van mijn lijstje en de dingen die wilde/moest doen en die maar niet af kwamen. Maar al met al wel een fijne vakantie gehad en veel gedaan en gezien.

foto 5:

Op weg terug naar huis: Uitzicht op de Fjærlandsfjord.

Eén van de leuke dingen die ik deze zomer gepland had, was de Vikingmarkt in Gudvangen. Gudvangen ligt aan de Nærøyfjord, de smalste fjord van Noorwegen en die op de werelderfgoedlijst van Unesco staat. Twee jaar geleden was ik daar ook een paar dagen geweest, dit jaar wilde ik wat langer. Niet alle dagen, maar 4 van de 6. Woensdag daar naartoe rijden en zondag na het sluiten van de markt weer naar huis. Als je in 1x doorrijdt doe je er ongeveer 5 uur over. Maar ja, als je Andrea heet, aan geocaching doet en de hele dag de tijd hebt, doe je er veel langer over! Elke keer als ik deze kant op rijd zijn er wel weer nieuwe caches bijgekomen en die moeten natuurlijk gevonden en gelogd worden. Zo ook deze keer. Ook had ik deze keer besloten om via de Aurlandsfjellet te rijden, een bergpas tussen Lærdal en Aurland. Je kunt ook de tunnel nemen die 25 km lang is, maar de route over de bergen is mooier (als het weer goed is). De vorige keer lagen de bergen in de mist, deze keer leek het er beter uit te zien. Niet volop zon, maar in ieder geval niet in de mist rijden. Maar af en toe wel tussen muren van sneeuw! Dit jaar is de sneeuw in de bergen lang blijven liggen en veel boeren konden pas laat in de zomer hun schapen en koeien de bergen in brengen alwaar ze "overzomeren". Het was duidelijk te zien: zoveel sneeuw had ik op deze route in juli nog niet gezien (foto 6).

foto 6:

Over Aurlandsfjellet

Op een gegeven moment plingelde er iets in de auto en na even zoeken ontdekte ik dat er op het dashboard stond: "possibly icy roads". Was de temperatuur buiten ineens maar 3 graden! Even was ik bang dat ik misschien problemen zou krijgen op mijn zomerbanden, maar gelukkig viel het mee. Heelhuids ben ik weer beneden aangekomen.
Boven op de berg lag ook een cache. Ik was bang dat ik deze niet zou kunnen vinden door alle sneeuw, maar uiteindelijk na wat graafwerk werd het doosje tevoorschijn getoverd! Wel een natte broek (zat op mijn knieën om de cache te vinden) en koude handen aan overgehouden, maar de cache is gevonden en gelogd. Als eerste in 2015!
Ook aan het eind van de weg, voordat je de echte afdaling gaat beginnen, ligt een cache. Op een zeer druk bezocht en toeristisch punt. Voordat je naar de fjord afdaalt (of voordat je de bergen in rijdt als je van de andere kant afkomt) is een plateau van plexiglas gebouwd. Je hebt hier een prachtig uitzicht over Aurland en de fjord (foto 7 en 8), maar je moet geen last hebben van hoogtevrees!

foto 7:

Uitzicht op Aurland, richting Flåm

foto 8:

Uitzicht op de Aurlandsfjord

 

 

Gudvangen ligt fantastisch tussn hoge bergen en aan de fjord. Een prachtplek, maar voornamelijk in de zomer en als het mooi weer is. Twee jaar geleden was het alle dagen mooi weer en dan is het bijna te warm om in Gudvangen te zijn. Dit jaar heeft het alle dagen, behalve 1 dag, geregend en was het koud. Op de dag dat het mooi weer was, was het 's ochtends nog behoorlijk fris, omdat de zon pas rond half 11 over de bergen heen komt. En om ca. 6 uur verdwijnt die al weer. En dat in de zomer! Niet dat het dan donker is, maar de temperatuur zakt dan wel meteen. Eén nacht was het zelfs maar 3 graden! Maar als echte moderne viking overnachtte ik in een hotel, dus van de kou heb ik niet echt last gehad. Anderen hebben in mijn tent geslapen. Ik ben van plan om volgend jaar een aantal dagen in de tent te slapen en de laatste dagen (om weer wat warm te worden en alles droog te krijgen) in een hotel. Ja, je bent moderne Viking of niet! Ik was dit jaar erg blij dat ik een hotelkamer had. Zeker nadat ik op de enige zonnige dag in de fjord gezwommen had. Normaliter word je lekker warm van een koude duik, maar dit water was ZOOOOOOOO koud dat ik de rest van de avond niet meer warm werd. Een lekkere warme douche, een warme chocolademelk en een warm bed boden uitkomst.
De dagen in Gudvangen vlogen voorbij, terwijl ik naar mijn idee, zeer weinig deed. Liep zelf wat over de markt en heb wat dingen aangeschaft. Op de vikingmarkt komen ook veel toeristen langs en dat is altijd erg leuk. Ik weet niet hoeveel foto's van mij gemaakt zijn door (voornamelijk) Aziatische toeristen, maar het zijn er heel wat! Eén van hen was zo lief en bood aan (met handen en voeten) een foto van mij te maken (met mijn toestel). Zie foto 9. Ook toen we een duik namen in de fjord waren we een grote bezienswaardigheid en werden we veel gefotografeerd, zowel tijdens het zwemmen als erna. Ook wilden mensen me aanraken om te voelen hoe koud het water was. Hi, hi!

foto 9:

Als Viking bij de Nærøyfjord.

 

Het was eigenlijk de bedoeling om wat dingen te verkopen in Gudvangen, maar doordat ik weinig tijd gehad heb om te produceren, had ik niet veel bij me (en heb dus ook niet veel verkocht). Wel heb ik veel leuke mensen ontmoet en meerdere mensen naaldbinden en kaarweven uitgelegd. En dat vind ik minstens zo belangrijk: het instandhouden van deze oude technieken. Er waren ook veel Nederlandse toeristen. Velen waren zeer geïnteresseerd in de verschillende technieken waarvan de meesten nog nooit gehoord hadden. Eén mevrouw was zo geïnteresseerd dat ze meteen bij een andere stand een naald kocht en kaartjes. Ze kwam terug en heeft nog een poos bij me gezeten om het naaldbinden te leren en uitleg te krijgen over hoe ze met de kaartjes moet weven. Ben erg benieuwd of het gelukt is! Zulke momenten vind ik net zo belangrijk (zo niet belangrijker) dan het verkopen van mijn spullen. Hier krijg ik energie van: mensen blij, ik blij. Al met al een geslaagde vikingmarkt (al duim ik dat het weer volgend jaar toch echt wat beter is!).

In augustus ben ik naar nog een Vikingmarkt geweest, in Hemnes. Ten oosten van Oslo, op zo'n twee uur rijden bij ons vandaan. De markt begon op vrijdagavond en duurde tot en met zondag. Aangezien ik net weer op school begonnen was, en er nog veel voorbereid moest worden, ben ik op vrijdagmiddag heengereden en op zaterdagmiddag weer teruggegaan. Hier was het niet mogelijk om een moderne viking te zijn aangezien er geen hotel in de omgeving te bekennen is, dus werd het deze keer een (moderne) tent. Ik ben niet zo'n kampeerder, dus het was ook al weer heel wat jaartjes geleden dat ik in een tent en slaapzak geslapen had. En wat ik me niet gerealiseerd had, was dat ook slaapzakken (net als kleren) krimpen in de kast. Was de slaapzak vroeger nog redelijk ruim, nu zat die toch wat dichter om mij heen. En het probleem waar ik altijd (zowel vroeger als nu, dus het heeft niets met omvang te maken) mee kamp is: als ik me omdraai, draai ik me dan om IN mijn slaapzak, of draai ik me om MET mijn slaapzak? Snap je het probleem? Ook deze ene nacht heb ik het goede antwoord nog niet gevonden. Beide opties hebben voors en tegens, de goede oplossing heb ik nog niet gevonden. Hoor graag andere/betere voorstellen, zodat ik misschien in het vervolg wat beter slaap. Al heb ik me wel voorgenomen dat als ik in mijn vikingtent slaap, ik dan gewoon lekker een dekbed meeneem en veel wollen dekens. En dan maar hopen dat ik het niet koud krijg!
Het weer in Hemnes was gelukkig wel heel mooi. Zaterdagochtend nog een duik genomen in een meertje. Gelukkig was het water niet zo koud als in Gudvangen. Het aantal bezoekers op de markt viel wat tegen, maar ook hier weer leuke mensen ontmoet en technieken kunnen uitleggen.

foto 10:

Uitzicht op Tromsø

 

Na Gudvangen kregen we bezoek van een goede vriendin met man en kinderen. Altijd leuk met bezoek uit Nederland. De voorraad koffie wordt weer bijgevuld en we hebben de kans te laten zien hoe mooi we wonen. Het weer was mooi, dus we hebben wat gecached en zijn naar de skischans gereden. Altijd weer imposant om daar boven te staan en te bedenken dat mensen daar vrijwillig naar beneden sjeesen.

Na het bezoek was het inpakken geblazen, want toen begonnen de laatste twee weken van de zomervakantie, die in Noord-Noorwegen doorgebracht zouden worden. Samen met mijn goede vriendin Inge uit Zwitserland. Beiden waren we nog nooit in Noord-Noorwegen geweest. Van Oslo met het vliegtuig naar Tromsø en toen met een huurauto naar het vakantiehuisje. Het huisje had ik via internet geboekt, en dan is het altijd maar de gok wat je krijgt. We hoefden geen zeer luxe huis, maar er moesten wel 2 slaapkamers in zitten. Dit huisje lag op ca. 80 km van Tromsø en had een redelijk gunstige prijs. Op de foto's zag de inrichting er wat gedateerd uit, maar op zich niet slecht. Nou, die foto's bleken dus wel van een aantal jaren geleden te zijn! Toen we aankwamen zagen we al aan de buitenkant dat we ook binnen niet al te veel mochten verwachten. Het huisje kon aan de buitenkant wel een likje verf gebruiken! Binnen was alles oud en had nog wel een opknapbeurt nodig. Wel was er van alles aan apparatuur, maar soms was het kapot of vies. Om toegang tot internet te hebben, moesten we buiten op het terras zitten, binnen was de verbinding te slecht. Het huisje lag verder op een prachtige plek en de mensen die het verhuurden waren zeer vriendelijk, maar ik zou me dood schamen als ik zo'n huisje zou verhuren. We hebben het er verder prima gehad, niet in het minst omdat we het als uitvalsbasis gebruikten. Hadden we er hele dagen moeten doorbrengen was het wat anders geweest.

foto 11:

In de buurt bij het huisje in Lakselvbukt.

 

De eerste week hebben we in de buurt bij Tromsø doorgebracht. Vanuit ons huisje maakten we tochten met de auto, waarbij we ons lieten leiden door het weer. We reden de kant op waar het weer het mooist was. Ook hebben we een halve dag in Tromsø doorgebracht alwaar een ritje met de kabelbaan een absolute noodzaak was. Het uitzicht was prachtig! (foto 10).
Naast dat we ons lieten leiden door het weer, hebben we ons ook meerdere malen laten leiden door geocaches. Deze worden vaak verstopt door de lokale bevolking op plekken die prachtig zijn en niet in reisbrochures beschreven staan. Zo zijn we op dezelfde dag dat we naar Tromsø zijn geweest, doorgereden richting Kvaløya. Daar was een cache langs de weg, bij een parkeerplaats. Makkelijk dacht ik nog. Grapje! De cache was vanaf de parkeerplaats nog zo'n 300 meter lopen, maar dan wel de berg op! Best steil en het was behoorlijk zweten, maar de cache werd gevonden en het uitzicht was fantastisch! (foto 12).

foto 12:

Uitzicht op Vengsøya vanuit een cache.

 

Een andere cache die we op een andere dag wilden doen, lag ook op een parkeerplaats langs de weg. Het klinkt raar, maar sommige parkeerplaatsen zijn echt plaatjes. Zo ook deze. De cache vonden we niet, omdat de GPS de cache op de een of andere manier niet ingeladen had, maar volgens mij hebben we de parkeerplaats wel gevonden. Het uitzicht was fantastisch. We hadden dan ook schitterend weer die dag. We hadden vanaf de parkeerplaats uitzicht op de Lyngsalpen. Inge en ik hadden beiden het idee dat het landschap in Noord-Noorwegen vlak zou zijn en dat het er overal als een hoogvlakte uit zou zien. Nou, mooi niet dus. Al vanuit het vliegtuig zagen we dat Tromsø omringd werd door hoge spitse bergen met nog sneeuw erop. Eigenlijk hebben we in de tijd dat we in de buurt van Tromsø waren alleen maar dit soort bergen gezien. Pas toen we naar Hammerfest reden vanuit Alta zagen we het landschap dat we verwacht hadden te zien. De Lyngsalpen zagen we vanuit ons huisje, want die lagen er pal achter. Vanaf de andere kant hebben we ze meerdere malen gezien, vanaf dezelfde parkeerplaats, omdat we er meerdere keren langsreden. Veel foto's gemaakt van telkens hetzelfde motief. Maar het blijft mooi! (foto 13).

foto 13:

Lyngsalpene

 

Ook toen we naar Skjervøy gingen, reden we hierlangs. We hadden die dag echt fantastisch weer, bijna te warm! Wat ons elke keer opviel als we aan het rondrijden waren, was dat er zo weinig mogelijkheden waren om ergens iets te eten. Nu we naar Skjervøy reden dachten we dat we daar toch wel wat te eten konden krijgen. Skjervøy is een wat grotere plaats (nog zeer klein voor Nederlandse begrippen), maar ook hier niet echt goede mogelijkheden om warm te eten. Wel konden we een broodje kopen, en ze hadden zelfs glutenvrij brood! En dat was dan ook meteen onze tweede verbazing: bijna overal waar we kwamen om iets te eten hadden ze of glutenvrij brood of in ieder geval glutenvrije gerechten.
Op de terugweg van Skjervøy riep ik telkens dat ik deze vakantie nog wel een duik in een fjord wilde nemen. Elke keer als we een strandje zagen was het of niet te bereiken, of was het niet mogelijk ongezien je te verkleden. Ik zag mijn kansen al verkeken, tot we bij een strandje langsreden waar al een familie aan het pootje baden was. Redelijk te bereiken en ook een plek waar ik ongezien mijn badpak aan kon trekken. Inge bleef op een veilige afstand toekijken. De duik in de fjord duurde niet lang, het water was behoorlijk koud! Maar niet zo koud als in Gudvangen. Lekker verfrissend! (foto 14)

foto 14:

duik in de fjord. Brrrrr!

 

Na een weekje in de buurt bij Tromsø te hebben doorgebracht, zijn we naar Alta gereden. De dag dat we reden, regende het pijpestelen en was het behoorlijk mistig. De rit zou erg mooi moeten zijn, maar wij hebben er weinig van meegekregen, helaas. Gelukkig zouden we dezelfde weg rijden als we de laatste dag weer naar Tromsø zouden gaan, dus we hadden nog een kans. In Alta zijn we ook ongeveer een week geweest. Vanuit ons huisje (meer een klein appartementje op een camping), maakte we weer allerlei tochtjes. Het weer was helaas niet zo goed als in Tromsø. De eerste dag dat we in Alta waren regende het, en dus besloten we die dag niet een tocht te maken, maar naar het museum in Alta te gaan. Alta staat bekend om zijn "helleristninger" (rotstekeningen). En dat moest natuurlijk bekeken worden! Veel en goede uitleg in het museum en toen naar buiten om de rotstekeningen te aanschouwen. Het zijn er ontzettend veel en waarschijnlijk liggen er nog veel meer verborgen in datzelfde gebied (foto 15). Erg indrukwekkend.

foto 15:

Een van de vele rotstekeningen in Alta

 

Omdat we nu in het land van de Samen waren, wilde ik ook graag een bezoekje brengen aan Kautokeino en/of Karasjok. In Karasjok zit het Samenparlement en is een park waar je uitleg krijgt over hun leefwijze toen en nu, en hun tradities. De reis naar Kautokeino en Karasjok was saai. Het landschap is eentonig en er zijn die dag weinig foto's gemaakt. In Kautokeino was weinig te beleven, op een zilversmid na. Daar hebben we dan ook een tijd doorgebracht. In Karasjok aangekomen bleek het Sapmi park gesloten te zijn, terwijl de openingstijden anders aangaven. Heel jammer, want ik had me er erg op verheugd wat meer te weten te komen over de Samen. Uiteindelijk heb ik op de laatste dag van ons verblijf in Alta een bezoek gebracht aan Samen die vlak bij de camping een klein museumpje hadden. Een rondleiding met veel uitleg over de traditionele (leren) kleding en een bliksemcursus in lasso gooien. Ik heb genoten!
Het enige lichtpuntje tijdens onze tocht naar Kautokeino en Karasjok was een klein cafeetje/restaurantje langs de weg. Vlak in de buurt was een cache, dus een mooie reden om te stoppen en een kop koffie te drinken. Aan de buitenkant zag het er was merkwaardig uit, maar toen we binnenkwamen werden we overladen met liefde en aandacht. De dames die bedienden waren allervriendelijkst en voor mij werd speciaal iets glutenvrij's in elkaar gedraaid. Het bleek een plek te zijn die het hele jaar open is en wordt gerund door een jong echtpaar. Het bleek dat de man dat voorjaar was verdronken en dat de vrouw er nu alleen voor stond. Een aantal dames uit de buurt bij Oslo die er geregeld verbleven, waren nu een weekje langs gekomen om deze vrouw te helpen. Om veel eten te maken voor in de vriezer, zodat zij het wat makkelijker had. Een prachtig initiatief, en een fantastische plek om te zijn! Absoluut een aanrader.
Wat we op onze reis ook regelmatig zijn tegengekomen, zijn rendieren. Ja, hoe kan het ook anders. Meerdere malen moesten we stoppen voor een aantal rendieren dat midden op de weg stond. En aan de kant gaan? Ze leken helemaal niet bang voor auto's. Pas als je de auto uitstapte renden ze weg. Veel foto's van ze gemaakt, niet alle zijn gelukt. Hier een foto van een kudde die we zagen toen ze een strand overstaken (foto 16).

foto 16:

Rendieren op het strand.

 

Ook in de buurt bij Alta hebben we meerdere caches gezocht (en gevonden). De meesten op prachtige plekken met mooie uitzichten, sommigen als eindpunt van een lekkere wandeling. Een van de caches lag bij een riviertje dat uit de grond naar boven komt. Een pittige wandeling naar boven, maar een gelogde cache en een mooie belevenis rijker.
Een van de laatste dagen zijn we naar Hammerfest gereden. Een behoorlijke rit, maar absoluut de moeite waard. Op het eerste stuk na Alta reden we eindelijk door het landschap dat we verwacht hadden veel te zien hier in het noorden: vlak en met weinig begroeiing, een hoogvlakte (foto 17). De rest van de rit was ook prachtig. We hadde mooi weer. Ook hier weer veel rendieren. In Hammerfest een aantal caches gezocht en daardoor ook weer mooie plekken gezien. Een van de caches was boven op een berg. We konden er heenrijden dachten we, maar dat bleek helaas maar gedeeltelijk waar. Daar waar je de auto kon parkeren was een restaurant, maar ook dat was weer niet geopend. Vanaf de parkeerplaats zou het nog maar zo'n 300 meter naar de cache zijn. Maar dan wel de berg op! Een hele tippel, maar de cache is gevonden en het uitzicht was prachtig (foto 18).

foto 17:

Eindelijk het vlakke landschap dat we in Noord-Noorwegen verwacht hadden te zien.

 

De reis naar Noord-Noorwegen was prachtig en ik wil zeker nog een keer terug. Dan voornamelijk naar de omgeving van Tromsø en het eiland Senja. Willen jullie meer foto's zien van mijn vakantie in Noord-Noorwegen klik hier.
Na 14 dagen ging het vliegtuig vanaf Tromsø weer terug naar Oslo en daarmee was ook de zomervakantie afgelopen. Weer veel gedaan, gezien en beleefd, maar ook een wat volle vakantie. Het voornemen voor volgend jaar is een minder drukke vakantie, maar of dat gaat lukken?

Hoe het begin van het schooljaar geweest is en hoe het mijn met nieuwe klas gaat kunnen jullie de volgende keer lezen. Voor nu is het even genoeg.

Oh, ja, mijn examen heb ik gehaald: een B (zeg maar een 9). Niet slecht al zeg ik het zelf, had niet zo'n hoog cijfer verwacht.

Tot de volgende keer!

Andrea

foto 18:

Uitzicht op de zee bij Hammerfest.