In de trein ergens tussen Voss en Hnefoss, 10 april 2017

Al meer dan een jaar niets van me laten horen. Een jaar dat voorbij gevlogen is met voornamelijk leuke dingen. Een vol jaar met veel spannende gebeurtenissen. Na een jaar met studie (textielcultuur 1 en 2) in 2015 was ik vast van plan in 2016 het lekker rustig aan te doen en tijd vrij te maken voor al mijn hobby's. Tja, dat voornemen verdween op het moment dat ik vlak voor de zomervakantie een mail kreeg van de academie die ook textielcultuur 1 en 2 organiseerde. Ze wilden een proefproject starten om t.z.t. textielcultuur 3 aan te bieden, een verdieping van de eerste twee delen. Ze zochten 2 "proefkonijnen" om de studie mee te helpen ontwikkelen. Reis- en verblijfskosten zouden vergoed worden. Het thema van deze studie zou "oppstadvev" zijn. Oppstadvev is een weefgetouw dat tegen de muur staat en waarbij je van boven naar beneden weeft (foto 1).

foto 1: een "oppstadvev"

Aan de spandraden hangen stenen om de draden strak te houden. Oppstadvev is voornamelijk bekend vanuit de vikingtijd. Op meerdere plaatsen zijn de stenen van de oppstadvev gevonden. Toen andere weefgetouwen hun intrede deden verdween de oppstadvev geleidelijk. Alleen in Hordaland (een provincie in West-Noorwegen) is de oppstadvev tot ca. 1950 in gebruik geweest. Hier weefde men dekens (kler) voor op bed in bepaalde patronen. Nu zouden de proefkonijnen meer leren over deze oppstadvev en de traditie van het weven van deze dekens. Ik ken de oppstadvev vanuit het vikingmilieu en het leek me een uitgelezen kans om hierover meer te weten te komen en over het opzetten van dit weefgetouw. In Hyllestad had ik al eens een poging gedaan, maar het nam veel tijd in beslag, Dit moest toch sneller kunnen? Dus meldde ik me begin juni aan als proefkonijn. Eigenlijk dacht ik niet dat ik het zou krijgen aangezien ze naar ervaring en opleiding zouden kijken. Maar goed, wie niet waagt die niet wint!

foto 2:

De stenen die de spandraden op hun plek houden.

Twee weken later liet ik me door een collega overhalen me in te schrijven voor de studie "ICT voor leerkrachten", een studie via internet en zonder colleges. "Alleen maar" opdrachten doen en inleveren via internet. Ja, ja, een beetje extra kennis van de computer en verschillende programma's kon ik wel gebruiken, zeker nu steeds meer van het onderwijs per computer gaat. Dus meldde ik me ook hiervoor aan. Halverwege juli kreeg ik het bericht dat ik niet aangenomen was, omdat ik niet aangetoond had dat ik genoeg kennis van het Noors (en Engels) had om de studie te kunnen volgen. Pardon???? In de documenten die ik meegestuurd had (zowel in het Nederlands als in het Engels), stond toch echt dat ik doctorandus/master in Scandinavische Talen ben! En ja, mijn diploma van het VWO was niet vertaald in het Engels of Noors, maar "Engels" of "engelsk" moet toch geen probleem zijn om te begrijpen om welk vak het gaat? Na een pissig telefoontje met de hogeschool werd het VWO-diploma alsnog door een bedigd vertaler vertaald. Voor wat betreft mijn kennis van het Noors: je zou denken dat dat ene telefoontje genoeg was om ze van mijn kennis te overtuigen. Maar nee, ik moest een document overleggen waarin duidelijk stond hoeveel studiepunten ik gehaald had. Tja, probleempje. De faculteit Scandinavische Talen in Groningen is gesloten, dus dan maar een telefoontje naar de afdeling letteren. Tot mijn stomme verbazing kwam de hele lijst op na intikken van mijn studentnummer! Drie dagen later lag er een cijferlijst met studiepunten zowel in het Nederlands als Engels op de mat! Dat is nog eens service! Een maand later was ik aangenomen voor de studie ICT voor leerkrachten.

 

foto 3:

En van de patroontjes in mijn dekentje

Achteraf gezien was het een teken van boven (zoals ik het dan maar noem) dat ik niet aangenomen ben, maar dat zag ik toen niet. Eind augustus (ik dacht allang niet meer aan Textielcultuur 3, aangezien ik ook had gehoord dat ze interviews zouden houden en ik niets gehoord had) kreeg ik een mail waarin ik uitgenodigd werd om deel te nemen aan textielcultuur 3! H, ik? Eh, ja, graag zelfs! Ik was helemaal uitgelaten en verbaasd, die dag kwam er niet veel meer van plannen met mijn collega's! Maar goed, dat werd dus een dubbele studie, zowel ICT als textielcultuur. Ik sprak met mezelf af dat textielcultuur voorrang zou hebben. Ik kreeg hiervoor gelukkig vrij, zodat ik het afgelopen halfjaar 3 keer 3 dagen naar Ostery kon. Daar deden we (theoretische) kennis op van de oppstadvev, maar het grootste gedeelte bestond uit weven, weven, weven. In december was de laatste bijeenkomst. Maar mijn dekentje was nog niet af. Vandaar dat ik nu, in april, weer twee dagen die kant op gegaan ben om het dekentje af te maken. Over het eindresultaat (foto 4) ben ik best tevreden, al is de breedte niet helemaal gelijk gebleven en is de onderkant iets smaller dan de bovenkant. In het begin was ik de enige die dezelfde breedte hield, terwijl het bij de andere 3 vrouwen (met veel meer weefervaring dan mij!) steeds smaller werd.

foto 4:

Het eindresultaat

Nu zit ik dus in de trein terug naar huis. Een prachtige reis van ca. 4 uur over de hoogvlakte. De trein is propvol aangezien het nu paasvakantie is en de meeste Noren de laatste kans aangrijpen om de bergen in te gaan, naar de hut om op de lange latten te staan. De paasvakantie is heilig voor de Noren, neem hen deze niet af! Veel Noren en ski's in de trein dus, waarvan de meesten in Geilo, Ustaoset en Finse uitstappen. De heenreis was prachtig in fantastisch "paasweer": zon en temperaturen boven nul (foto 5).

foto 5:

Met de trein over de Hardangervidda

Nu ziet het er anders uit. Veel wind, grauw en grijs. Wij werden vanmorgen op Ostery zelfs wakker met een witte deken van ca. 2 centimeter! (foto 6) Nee, het is nog geen zomer al leek het er twee weken geleden wel op. Toen was het rond de 20 graden! Hier in Noorwegen kun je van alles verwachten en moet je er op rekenen dat je tot eind april/begin mei nog sneeuw kunt krijgen. De winterbanden blijven dan ook  nog lekker even onder de auto zitten!

foto 6:

Ons logeeradres onder een dunne laag sneeuw. En dat in april!

De afgelopen winter is een rare winter geweest. We kregen vrij vroeg sneeuw, maar deze verdween ook weer snel. Daarna is het kwakkelen geweest. Meer ijs dan sneeuw. Bijna elke week was er wel een dag dat het ijzelde. Niet geslaagd! Pas rond februari kregen we wat sneeuw, maar niet genoeg om te langlaufen. Dus deze winter hebben we niet op de lange latten gestaan. We hadden zelfs ook deze kerst weer een groene kerst. We hopen dat het volgend jaar anders wordt want met ijzel rijden is erg vermoeiend. Er wordt wel gestrooid, maar met ijzel heeft dat weinig zin, in ieder geval duurt het lang voordat het werkt. Op stoepen en dergelijke wordt niet gestrooid dus daar was het goed om schoenen met spijkers te hebben. Als je nog buiten wilt komen en wandelen zijn die een must! Ondanks het gebrek aan sneeuw konden er wel mooie plaatjes geschoten worden, door de hoeveelheid rijp aan de bomen en planten (foto 7).

foto 7:

Rijp aan de planten

 

Ook de zomer (2016) was niet bijzonder. De meeste dagen startten met zon, maar in de loop van de middag werd het bewolkt en ging het regenen. Ik had het voornemen om deze zomer het trapje naar de garage te schuren en opnieuw te bijtsen. Het is gelukt, maar het is een langetermijn onderneming geweest. Door elke dag regen, droogde de trap niet genoeg op om te kunnen bijtsen.
De zon en regen is wel goed geweest voor de aalbessen, rabarber en aardbeien in de tuin. Een enorme hoeveelheid waar we sap en gelei van hebben gemaakt (foto 8). De rabarberbladen heb ik gedroogd, zodat ik ze kan gebruiken om wol mee te verven. Heb nog geen poging gedaan, misschien van de zomer. 

foto 8:

Een deel van de bessenoogst van afgelopen zomer

 

De komende zomer hoop ik wat meer tijd voor dit soort dingen te hebben. Vorig jaar zomer was wat hectisch. We hebben wat bezoek gehad (altijd leuk!) en ik ben 3x naar West-Noorwegen gereden. De eerste keer was in Hyllestad in het Kvernsteinspark.  Hier werd een handwerkcursus voor kinderen van de buitenschoolse opvang gehouden. De tweede keer was met vriendin Anna, die ik nog uit mijn au-pair tijd in Londen ken. We hebben samen op een toneelcursus gezeten en altijd contact gehouden. Anna, van oorsprong Deense, was nog nooit in Noorwegen geweest, dus nu moest het er van komen. Met haar ben ik dus naar de fjorden gereden, iets dat je gezien moet hebben, vind ik. We logeerden in Slinde waar ik al meerdere keren geweest ben. Vier appartementen direct aan de Sognefjord. Het blijft mooi, elke keer weer! (foto 9)

foto 9:

Uitzicht vanuit ons appartement in Slinde

 

De derde keer dat ik richting het westen reed, was half juli naar Gudvangen, alwaar de jaarlijkse vikingmarkt plaatsvindt. Een prachtige plek voor een bijeenkomst van vikingen. Een dorpje aan de Nryfjord waar vanaf volgend jaar een echt vikingdorp staat. Afgelopen jaar was er nog genoeg plaats voor alle tenten, komende zomer zal het anders zijn. We wachten af. Deze zomer had ik besloten om in mijn eigen tent te slapen. In ieder geval 3 nachten, en daarna 3 nachten in een hotel. Mocht het slapen in de tent nou niet bevallen, dan had ik tenminste nog iets om naar uit te kijken. Ik ben namelijk niet zo'n kampeerder. Ik haat dunne matjes waar ik op moet slapen, ik haat de toiletgebouwen en ik haat het dat ik het altijd koud heb! Maar als je een vikingtent hebt, waarom zul je dan geld uitgeven aan een hotelovernachting? Dus ik vond dat ik het moest proberen. En het is me heel erg meegevallen! Ik sliep op twee wat dikkere matrasjes die ik op twee pallets had gelegd (dan lig je ook niet zo laag bij de grond). Daarnaast had ik mijn eigen dekbed en kussen meegenomen en had ik meerdere wollen dekens bij me. Ik sliep in een pyjama met daaronder wollen ondergoed. Als dat niet hielp tegen de kou! Ik heb het absoluut niet koud gehad, de eerste nacht zweette ik zelfs mijn bed uit! Ik heb 3 nachten heerlijk geslapen.

foto 10:

Mijn tent links bij het ochtendgloren (en laaghangende bewolking)

 

 Ik was 's ochtends als n van de eersten wakker en stond zodoende als eerste bij de douches die net schoongemaakt waren. Beter kon niet. Daarna hees ik me in mijn (ietwat vochtige) vikingkleren, haalde een kop koffie bij de winkel en at in alle rust voor de tent de havermout op. Ik heb 3 dagen intens genoten! Het was vreselijk om op de 4e dag mijn bagage te moeten pakken om naar het hotel te gaan. Ok, toegegeven, het was zalig om een douche en wc dichtbij te hebben, maar elke avond moest ik bedenken wat ik mee moest hebben naar mijn hotelkamer. Dat hoefde ik niet toen ik in mijn tent sliep. Ik riep dat ik komende zomer alle nachten in mijn tent zou slapen, maar daar ben ik toch van terug gekomen. We hadden heel mooi weer (behalve de eerste dag/nacht) en dat maakte het een stuk makkelijker. Ik weet niet hoe het zou zijn geweest als het elke dag regende en koud was, of ik het dan ook nog zo leuk zo hebben gevonden. Koude/natte voeten (vikingschoenen zijn niet echt waterdicht), elke ochtend natte/klamme kleding aan, modder in de tent (heb geen onderzeil). Nee, ook komende zomer zal ik 3 nachten in mijn tent en 3 nachten in een hotel slapen. Kan altijd in de tent slapen, en douchen op de hotelkamer!

foto 11:

Nryfjord 's avonds laat

 

Waarom ik zo graag naar vikingmarkten ga? Ten eerste omdat het mijn interesse heeft qua handwerk. Ik ontmoet daar mensen die met hetzelfde bezig zijn als ik. Daarnaast heeft het iets ontspannends. Je moet niets, lekker relaxen, geen mobiel of computer (pas na sluitingstijd), geen TV. Ik ontmoet hier ook de vrienden die ik uit Hyllestad ken en die ook naar deze markt komen. Zij hebben nu een vikingvereniging opgericht en daar ben ik ook lid van geworden. Wel wat lastig zo veraf, maar we kunnen dan samen op markten staan. Daarnaast verkoop ik op deze markten soms nog wat van de dingen die ik maak (naaldbinden of kaartweven), maar belangrijker vind ik de kennis en interesse die ik kan overbrengen op andere mensen die de vikingmarkt als toerist bezoeken. Veel kinderen blijven staan als ik aan het kaartweven ben en zijn helemaal enthousiast als ze het zelf mogen proberen. Deze zomer was er een meisje dat niet bij me weg te slaan was. Haar ouders wilden graag door, maar zij wilde doorweven. Na ongeveer een uur kwam ze bij me terug en liet me trots de kaartjes zien die ze gekocht had, alsmede een boekje met instructies. Daar doe je het voor!

foto 12:

Viking aan de fjord, mooier kan het niet!

 

Ook heb ik weer in de fjord gezwommen, net als vorig jaar. Maar het was wel ijijijijskoud! Vorig jaar was ik zo dom om op mijn rug te gaan liggen waardoor het koude water tegen de onderkant van mijn hoofd aankwam. Daar heb ik van geleerd, dat deed ik dus deze keer niet. Daardoor werd ik ook niet zo inkoud. Ben benieuwd of het ook komende zomer weer gaat lukken. Als ik bij de fjorden ben, moet ik gewoon even zwemmen. Toen ik met Anna op reis was heb ik dat ook nog gedaan op de laatste dag dat we in Slinde waren. Het duurt wel even voordat ik het water in durf te gaan, maar ik ZAL het doen!
Voor de komende zomer staan er 2 vikingmarkten gepland. Die in Gudvangen en eentje in Bygstad, vlakbij Dale waar we gewoond hebben. En keer in de twee/drie jaar wordt daar een openluchtspel opgevoerd (zie dagboek 20 deel 2). Daaraan verbonden is een vikingmarkt. De vorige keer was er weinig "viking" aan, maar dit jaar zal de vikingvereniging er met meerdere leden staan en zullen we van alles demonstreren. Ik heb er zin in! Moet alleen nog proberen of ik de eerste dag na de zomervakantie vrij kan nemen om terug naar Vikersund terug te rijden......

foto 13:

Vikingschip op de Nryfjord

 

Nu we het toch over school/werk hebben. Ik heb besloten om vanaf augustus 2017 n dag in de week minder te gaan werken. Mijn motivatie en plezier in het lesgeven is weg, en dat al een tijdje. Het eerste jaar met mijn nieuwe klas was zwaar. Veel onrust en weinig gehoor bij de leiding. Mijn twee andere collega's ervoeren hetzelfde, dus we hadden steun aan elkaar en voelden dat het niet (helemaal) aan ons lag. Hulp kregen we niet of nauwelijks, we moesten het zelf maar oplossen. Na de paasvakantie vorig jaar ging het wat beter en had ik het idee dat de leerlingen wat meer begrepen van hoe het is om op school te zijn. Na de zomervakantie is het ook beter geworden, een ongeleid projectiel (wat zijn redenen had, maar toch....) is verhuisd en dat maakt het iets makkelijker. Maar van hoger hand krijgen we steeds meer taken en hoe we dingen moeten doen, wat voor mij niet echt motiverend is. Ik raak mijn vrijheid als leerkracht steeds meer kwijt, en wordt opgedragen om het lesgeven op een bepaalde manier te doen. Alles moet gelijk zijn. Nou, dan ontneem je mij toch een deel van mijn leerkracht-zijn. De spontaniteit is weg en er is geen ruimte meer om even iets anders te doen wat de kinderen op dat moment bezig houdt.

foto 14:

Mist en wat zon in Rhede

 

Daarnaast wordt er ons opgelegd (vanuit het ministerie) dat we binnen tien jaar 30 studiepunten in Noors, rekenen en Engels moeten halen, willen we op de lagere school in deze vakken les kunnen (blijven) geven. Zo zouden we betere leerkrachten worden. Onze opleiding stelt nu dus niets meer voor. Al die jaren ervaring is niets meer waard. Het maakt me boos, want je wordt niet een betere leerkracht door meer theoretische bagage. Tuurlijk moet je theoretische kennis hebben, maar daarnaast moet je het ook over kunnen brengen en de leerlingen zien en er voor ze zijn. Ik heb besloten dat ik wel wacht tot over tien jaar. Er is geen geld om ons te laten studeren en zelf heb ik geen zin om dit te bekostigen. Nee, ik zit mijn tijd wel uit. Over tien jaar zou ik dan mijn vaste baan (kunnen) verliezen, omdat ik dan zogenaamd "niet-bekwaam" ben. We zien het nu al: degene die dit jaar zijn aangenomen zijn pas afgestudeerde leerkrachten die deze studiepunten wel hebben. Ik kan wel solliciteren op een andere school, maar omdat ik die studiepunten niet heb is de kans klein dat ik aangenomen word. Zoals gezegd, ik wacht nog wel even. In tien jaar kan er zoveel gebeuren: een andere regering die weer wat anders verzint of ik die een andere baan vind (buiten het schoolwezen). Ook denk ik dat er over tien jaar een schreeuwend tekort is aan leerkrachten, dus ze zullen ons nog nodig hebben!

foto 15:

Rijp aan een schermbloem (Rhede)

 

Goed, zoals jullie wel begrijpen is mijn motivatie voor het onderwijs beneden peil (al een tijdje) en heb ik wat ruimte nodig. En dag in de week is niet zoveel, maar het is een begin. Doordat ik nu de studie ICT doe kan ik, als ik slaag, bij de gemeente om loonsverhoging vragen. Ik heb dan samen met textielcultuur 1 en 2, 60 studiepunten, en dan heb je recht op loonsverhoging. De motivatie om deze studie te halen is dus groot!
In de herfst heb ik deel 1 gevolgd en met goed gevolg afgesloten. We hebben veel nieuwe programma's leren gebruiken wat heel waardevol is. Zo heb ik een animatiefilmpje gemaakt dat op youtube ligt. Niet voor iedereen beschikbaar, alleen als je deze link hebt:
https://youtu.be/2G6jh6ggEOU
Hij is in het Noors, maar het is wel leuk om even te zien.
Dit semester is het wat zwaarder. We moeten de programma's die we hebben leren kennen, gebruiken om lesmateriaal te maken. Er is veel meer theorie en de opdrachten zijn groter. In de voorjaarsvakantie moesten we een opdracht inleveren. We moesten van een analoge tekst een digitale tekst maken. Ik koos voor kaartweven en heb een e-book gemaakt. Een heel werk, maar het resultaat (het cijfer) was er dan ook naar. Ik kreeg een A (hoogste cijfer). Van de 150 studenten waren er maar 6 die een A hadden. Mag dus toch wel een beetje trots zijn, of niet? Het boek kan ik jullie niet laten zien, omdat we (de schrijfster van de originele tekst en ik) gaan kijken of we er nog wat meer mee kunnen doen, bijv. uitgeven. Ben benieuwd.
De laatste opdracht moet 26 mei ingeleverd worden. Het creatieve proces is in gang gezet, de uitvoering nog niet. Ach, ja, ik werk het beste onder druk!

foto 16:

Een vlinder op de lavendel

 

De dag in de week die ik na de zomervakantie vrij ben wil ik gebruiken om dingen te maken die ik op viking/kerstmarkten kan verkopen, alsmede om te schrijven. Ik heb al lange tijd het idee om (kinder)boeken te gaan schrijven, maar de tijd ontbreekt. De ideen zijn er, maar het lukt me niet om er echt voor te gaan zitten. Een uurtje per dag is voor mij niet genoeg. Als kind schreef ik hele verhalen en ook nu nog steeds vind ik het leuk om te schrijven. Bijvoorbeeld voor deze website. Ik krijg goede reacties die me het vertrouwen geven dat ik deze weg ook maar eens moet inslaan. En hopelijk lukt het me dan ook om wat vaker voor de site te schrijven! Dan kan ik wat uitgebreider zijn over wat ik allemaal doe. Heb nu het gevoel dat ik niet alles kan beschrijven vanaf vorig jaar maart. Nu pak ik de (voor mij) belangrijkste gebeurtenissen en andere (bezoek van mijn ouders in mei, geocachen, bezoek dat we hadden in de zomervakantie etc.) blijven voor wat ze zijn. Had ik vaker geschreven, had ik ook plaats hiervoor gehad. Wie weet wat 1 dag in de week vrij doet!
Daarnaast heb ik dan ook wat meer tijd om cursus te geven (en voor te bereiden). Het afgelopen half jaar heb ik 3 cursussen kaartweven gegeven. Bij "husflidslag", een vereniging voor handwerken. Dat was spannend en leuk. Spannend omdat ik het nog nooit gedaan had, leuk omdat het goed ging en ze me graag volgend jaar weer terug willen hebben. Ik hoop dat dit een beetje doorzet en dat ik ook hier meer inkomsten uit kan halen, zodat ik misschien nog een dag minder kan gaan werken. We zien wel, we duimen voor een goede afloop.

foto 17:

Pimpelmees komt zijn/haar jongen voeden

 

In december ben ik een aantal dagen in Nederland, nee beter gezegd Duitsland, geweest, vandaar foto 14 en 15. Mijn moeder werd 80 jaar, dus dat moest gevierd worden. Als verrassing ben ik overgekomen voor haar verjaardag. De dag zelf was vol met bezoek, maar de dagen daarvoor hebben we lekker zitten handwerken samen en hebben gewandeld rond de Spieksee. Erg gezellig om weer even "thuis" te zijn. Het weer was koud en mistig, maar dat gaf wel mooie plaatjes.
Ook maakte ik een bezoek van Sankt Nikolaus (foto 18) mee. Hij lijkt een beetje op onze Sinterklaas, maar zijn knechten zien er anders uit (en zeggen helemaal niets). In Rhede gaat hij bij de huizen langs en deelt speculaas uit. Hij vraagt hoe het met de mensen gaat en na een paar minuten is hij weer vertrokken. Iedereen die wil krijgt bezoek. Heel grappig!

foto 18:

Sankt Nikolaus en zijn knechten

 

Foto 16 en 17 zijn in onze tuin genomen vorig jaar mei/juni. De pimpelmeesjes hadden hun nestje gemaakt in het nestkastje. Ook dit jaar zijn ze weer aanwezig en vliegen al af en aan. Het is dus lente! Al is de temperatuur er nog niet echt naar, maar de vogels geven het aan. De kwikstaart is terug van zijn lange tocht naar Afrika, dus dan is de lente begonnen. Nu het weer nog!

Voordat ik afsluit moet ik nog een gebeurtenis van het afgelopen jaar vertellen. Een gebeurtenis die niet leuk was: Charlotte, onze geadopteerde kat, is in juni overleden. Een aantal dagen voor haar overlijden zijn we met haar naar de dierenarts geweest. Ze had al een tijdje korsten op haar hoofd die maar niet overgingen. De dierenarts dacht dat het vossenschurft was en diende cortisonen toe. Twee weken later zou ze nog een injectie moeten krijgen. Zover is het niet gekomen. Twee dagen later (Henk was in Nederland) had Charlotte op bed geplast en was ze heel slap. Onze dierenarts was met vakantie, dus een andere gebeld. Deze diende intrafeneus vloeistof toe en deed wat onderzoeken. Het bleek dat Charlotte een hoog suikerniveau had, wat kan duiden op suikerziekte. Met vloeibaar voedsel en het infuus ben ik naar huis gegaan. Om de anderhalf uur probeerde ik voedsel in haar bek te spuiten, alsmede water. Het leek even goed te gaan, maar zaterdag en zondag werd ze slapper en slapper. Op maandag reageerde ze helemaal niet meer en lag in de douchebak. De dierenarts kon niets meer voor haar doen en heeft haar een spuitje gegeven. Een heel verdrietig moment. We hadden erop gerekend dat Maurits eerst zou overlijden omdat hij ouder is. Dit kwam heel onverwacht. Charlotte heeft waarschijnlijk diabetes gehad en de cortisoneninjectie heeft ze niet kunnen verwerken.

Foto 19:

Mag ik u voorstellen?Ons nieuwe gezinslid: Aurora

 

 

Ook al is het een dier, het gemis is groot. Ze was een deel van ons gezin. Maurits zoekt haar af en toe nog. Heel sneu. Voor Maurits wilden we niet een nieuwe kat nemen, in verband met zijn leeftijd (15 jaar). Maar de mensen waar we Charlotte 6 jaar geleden gehaald hebben, stuurden na 2 weken een mailtje. Ze begrepen dat het wat snel was, maar ze vroegen zich af of er plek in ons huis en hart was voor een nieuwe kat. Ze hadden nu een jonge kat die qua karakter erg op Charlotte leek. Na goed overleg hebben we ja gezegd en Aurora opgehaald. Maurits moest erg wennen aan haar en begon in huis te markeren. Niet leuk. Moesten we Aurora weer terug brengen? Maurits wilden we ook niet kwijt en die stank binnen al helemaal niet. Na contact met een dierentolk (ja, geloof het of niet, voor ons heeft het absoluut gewerkt!) is zijn gedrag veranderd en gaan Aurora en Maurits goed met elkaar om.

foto 20:

Maurits en Aurora

 

Maar dat Aurora nou op Charlotte lijkt? Nee, dat kan ik niet zeggen. Was Charlotte angstig voor alles, Aurora is voor niets bang. Ze is een deugniet die regelmatig de kamer op stelten zet en de hele huiskamer door racet. Maurits vindt dit niet altijd even leuk, hij wil rust, maar dat krijgt hij niet (altijd) door Aurora die wil spelen. En dachten jullie dat voederhuisjes voor vogels "cat-proof" zijn? Nou, mooi niet! Aurora ligt erin te slapen! Ook hebben we de buren al een paar keer op de stoep gehad, omdat ze zo bezorgd waren over Aurora die over het dak loopt. Ze ligt zelfs te zonnen in de dakgoot! Ja, hier gaan we nog wat mee beleven. Maar ze is ook heel lief en vindt het zalig om aangehaald te worden. Vol vertrouwen kijkt ze ons aan als we 's ochtends de kamer binnen komen. Nee, spijt hebben we absoluut niet dat we Aurora geadopteerd hebben!
In de herfst heb ik voor de studie ICT een filmpje gemaakt over Aurora. Ook weer in het Noors (en met slechte geluidskwaliteit), maar het gaat erover dat Aurora een nieuwe woonplaats zoekt, omdat ze bij ons zo weinig mag. Ze vindt het vogelhuisje, maar krijgt daar geen eten. Uiteindelijk ontdekt ze dat ze het bij ons zo slecht niet heeft. Hierbij de link naar de video:
https://youtu.be/yTyzYoZJun0

Veel kijkplezier en tot de volgende keer!

foto 21:

Aurora, onze dakhaas