Kvernvika, 10 augustus 2006

Ja, ik weet het, ik had beloofd jullie regelmatig op de hoogte te houden van mijn belevenissen, maar helaas, het is niet gelukt. De verhuizing half mei van het ene huis naar het andere is me niet in de koude kleren gaan zitten, en heeft me veel meer energie gekost dan ik eigenlijk gedacht (en gehoopt) had. Wat een gedoe zo'n verhuizing. Doordat ik ook gewoon moest werken, moest ik het uitpakken van de dozen 's avonds en in het weekend doen. En als je (ik in ieder geval) met 1 doos begint, kun je bijna niet meer stoppen. Het werd dan soms ook nachtwerk, wat weer niet bevorderlijk is voor je nachtrust en de energie de volgende dag. Daarbij kwamen de laatste loodjes (weken) van het schooljaar, waarin ook nog van alles moest gebeuren. Ik was dan ook helemaal op toen de zomervakantie op 23 juni begon! Geen energie en zin meer om nog bezig te gaan met de website. Eerst vakantie vieren en dan zien we wel weer verder.
Met nog twee weken zomervakantie voor de boeg is de zin en de energie er weer om jullie wat te vertellen over mijn leventje hier. Ik had willen schrijven over 17. mai (de nationale feestdag) en over het lange weekend met mijn ouders naar de Vesterålen, maar als ik dat in deze aflevering van het dagboek doe, wordt het een lang verhaal en misschien niet zo aantrekkelijk om het te lezen. Daarom 3 verschillende verhalen. Bij de lijst van alle dagboeken staan ook deze twee verslagen (met foto's). 

Dan nu de rest van wat ik hier beleef. Inmiddels ben ik in juni al weer een keer op de regionale radio en televisie geweest. Het ging over het project waar de gemeente Fosnes aan deelneemt om Nederlanders naar de gemeente te trekken. Ze wilden weten hoe het er nu mee stond en of ik dacht dat het ging lukken om minimaal 20 Nederlanders naar Fosnes te laten verhuizen. Ja, als je banen hebt wel, maar anders ......
Verder ben ik zoals gezegd 15 mei verhuisd van Salsnes naar Kvernvika, een gehucht dat 6 km ten noorden van Salsnes ligt. Een vrijstaande houten woning met twee slaapkamers in de buurt van de zee (zie foto 1 en 2). Echt fantastisch!

Foto 1: 

Mijn huis in Kvernvika

 

Het enige nadeel (het is maar hoe je het bekijkt) is dat het wat verder van school is. De weken voor de zomervakantie heb ik zoveel mogelijk de fiets gepakt om naar school te gaan. Een goede training voor je beenspieren, aangezien er een aantal leuke bergjes in zitten! De berg op is ploeteren en zweten, de berg af een genot! Dat gaat me toch snel! Soms sjees ik met 45 km per uur de berg af. Er moet dan ook geen eland of schaap zo gek zijn plotseling de weg over te steken, want dan kan ik mijn fiets(carrière) wel gedag zeggen! Bijremmen (met de achterrem!) is geen overbodige luxe. Het is zalig voor en na schooltijd even fysiek bezig te zijn. Alle gedachten over school zijn weg als ik thuiskom. Het is jammer dat het in de winter niet mogelijk is deze vorm van transport te gebruiken, maar ik ga proberen het zo lang mogelijk vol te houden!
De mensen die hiervoor in het huis woonden zijn naar Jøa verhuisd, het eiland dat ook tot de gemeente Fosnes behoort. Ze gaan daar de boerderij van haar ouders overnemen en ze wilden hun woning wel aan mij verhuren. Het is een vrij nieuw huis met vloerverwarming. Ook is er een mooie veranda. Als ik daar zit kan ik de zee horen en de bellen van de schapen die hier in de bergen lopen. Het is hier echt genieten. Een echt vakantiegevoel als het mooi weer is. En dat is het hier de laatste tijd. Sinds Henk hier is (vanaf half juli) is het hier zomer geworden. Zon en temperaturen tussen de 20 en 25 graden. Gelukkig niet zo warm als het in Nederland is/was. Het koelt hier 's avonds lekker af, dus de nachtrust is gewaarborgd.

foto 2:

De achterkant van mijn huis
in Kvernvika

 

Begin juli ben ik voor 11 dagen naar Nederland geweest. Er moesten wat dingen geregeld worden en ook heb ik een aantal mensen bezocht. Helaas lukt(e) het niet iedereen te zien of te spreken, een beetje vakantie vieren moest er ook bij zijn. Ik hoop dat jullie (degenen die ik niet gezien/gesproken heb) hier begrip voor hebben.
Het was van de ene kant heel raar om mensen na bijna een jaar weer te zien. Aan de andere kant was het ook heel vertrouwd en leek het wel alsof ik niet weggeweest was. Omdat Henk ook nog gewoon in ons huis in Groningen woont, stapte ik als het ware ook gewoon mijn oude leventje weer in. Het lijkt wel alsof ik twee levens heb: een in Noorwegen en een in Nederland. Een beetje verwarrend vind ik af en toe. 
Het waren uiteindelijk 11 volle en warme dagen en ik was blij dat ik weer naar Noorwegen terugkon, al was het daar met 10 graden overdag ook wel weer een ander uiterste. Ik moet zeggen dat ik op dat moment even niet meer wist waar ik nu het liefste was: in het rustige, stille Noorwegen met herfsttemperaturen of in het drukke, lawaaierige Nederland met tropische temperaturen. Mochten jullie denken dat ik het continue helemaal naar mijn zin heb hier, dan hebben jullie het mis. Er zijn best momenten (zeker als het weer slecht is) dat ik het behoorlijk moeilijk heb en me afvraag wat ik hier in hemelsnaam doe. De onzekerheid van waar we uiteindelijk terechtkomen, maakt het niet makkelijker. Henk heeft nog geen baan in Noorwegen gevonden, ondanks zijn vele pogingen. We hebben nu afgesproken dat we het komende jaar nog op dezelfde voet doorgaan als afgelopen jaar. We hopen dat Henk binnen een jaar een baan heeft. Het liefst hier in de buurt, maar als het ergens anders is, is dat ook prima. Een baan is een baan, waar in Noorwegen dan ook. Het wordt dan makkelijker verder te solliciteren. Mocht het Henk niet lukken binnen een jaar een baan te krijgen, verhuist hij volgend jaar zomervakantie zonder baan hierheen. Misschien wordt het makkelijker een baan te krijgen als je hier woont. Iedereen is ervan overtuigd dat het gaat lukken, maar soms zakt de moed mij in de schoenen en weet ik het gewoon even niet meer. Ik merk dat ik duidelijkheid wil, het liefst gisteren! Een stukje zekerheid over waar we de komende jaren zullen wonen, etc. Ook merk ik dat ik zo langzamerhand gewoon weer samen wil wonen, en niet alles alleen hoeven doen en meemaken. Het wordt steeds moeilijker Henk weer op het vliegtuig te zetten. Ik hoop echt dat dit binnenkort (zeer binnenkort) afgelopen is.

Goed, genoeg over mijn depressieve buien! Op dit moment is het humeur (redelijk) top. Het weer is goed en Henk en ik zijn lekker vakantie aan het vieren. We doen het rustig aan, slapen lekker uit, zitten buiten op de veranda en maken wat wandelingetjes in de buurt, de bergen in of naar het (stenen) strand hier in de buurt (zie foto 3).

foto 3:

uitrusten en koffiedrinken
aan het strand

 

Daarnaast zijn we Henk aan het promoten bij boekhoudkantoren hier in de buurt. Zo zijn we in Kolvereid geweest, en in Namsos en Steinkjer. Bij zo'n 10 kantoren hebben we nu zijn CV achtergelaten, in de hoop dat als ze een baan hebben, ze ook aan hem zullen denken. Ze hebben hem nu ook gezien, en dat kan een voordeel zijn. Laten we het hopen. Ook zijn we in Levanger geweest bij de Hogeschool van Nord-Trøndelag (de provincie waar ook Salsnes in ligt). Daar had Henk een goed gesprek met iemand van de administratie die hem zei dat hij gekwalificeerd is voor de drie functies waar ze iemand voor zoeken. Klonk hoopvol.
Na het bezoek aan de hogeschool zijn we de "Gyldne omvei" gaan rijden. Dat is een route door de gemeente Inderøy, een schiereiland dat ligt tussen Levanger en Steinkjer. De route is ongeveer 50 km lang en voert door het mooie landschap langs allerlei kleine bedrijfjes. Zo zijn we bij een atelier langsgeweest waar de kunstenares voorwerpen van glas en metaal maakt. In het plaatsje Straumen bezochten we "bunadssaum" een bedrijfje dat klederdrachten van Nord-Trøndelag maakt. Erg interessant en mooi. Langs de route was ook een klein winkeltje bij een boerderij waar ze allerlei streekprodukten (o.a. kaas, honing, honingkoek, gebreide wanten, zeep) verkopen. De mevrouw in het winkeltje vertelde ons dat de kaas die zij verkocht gemaakt werd door een Nederlandse mevrouw die in de buurt woonde. Daar zijn we uiteindelijk ook nog "even" langsgereden. Al met al een leuke en boeiende dag!
Thuis kunnen we genoeg uitrusten en vakantie vieren, door de rust en stilte en het mooie weer. Als ik zo op de veranda zit en richting de zee en het bos kijk, hoef ik nergens anders meer heen! En als we dan ook nog het roeibootje van buurman Helge kunnen lenen om het meer Kvernvikvatn op te gaan, is het vakantiegevoel helemaal compleet! (foto 4)

foto 4:

met de roeiboot Kvernvikvatn op
en aanmeren bij een strandje

 

Helge woont aan de andere kant van de weg en heeft laten weten dat als ik hulp nodig heb, dingen wil weten, ik het gewoon moet vragen aan hem. Ook mag ik van alles lenen, zoals zijn fiets en de boot. Tot nu toe hebben we er één keer gebruik van gemaakt. De boot heeft ook een motor, maar zelfs na uitleg van Helge is het ons nog niet gelukt de motor te starten. Hebben we dan toch geen spierkracht genoeg? Misschien de volgende keer. Roeien wilde ook uitstekend. Het waaide niet te hard, dus het was goed te doen, al neemt het natuurlijk wat meer tijd. Maar je hebt wel complete stilte om je heen, alleen het geluid van de roeispanen die op het water slaan. En geen mens te bekennen! Het hele meer voor ons alleen! Waar vind je zoiets nog?
Bij een strandje aangemeerd, wat koffie gedronken en een frisse duik in het water genomen (foto 5). En een frisse duik was het! Als je nog niet wakker bent, dan word je dat door het koude water wel! Maar het was zalig! Een heel zwembad voor mij alleen.

foto 5:

Een frisse duik in Kvernvikvatn

 

Afgelopen week wilden we de boot weer lenen, maar toen was Helge niet thuis. Zomaar de boot meenemen doen we niet, dus toen hebben we besloten om een kano te huren bij de Kro (wegrestaurant) in Salsnes, en op het meer Urdsvatn te gaan kanoën (zie foto 6).

 

 

foto 6:

Henk aan het kanoën op Urdsvatn

 

Urdsvatn ligt een ca. 3 km van Salsnes af en is met de auto te bereiken. Het meer mond uit (via een beekje) in Storvatnet, waar je ook kunt kanoën. Je moet de kano dan wel zo'n 500 meter via de oever naar het andere meer dragen. Dat laatste hebben we maar niet gedaan aangezien de kano nogal zwaar was. Wel zijn we naar Storvatn gelopen en hebben daar lekker op het strand gezeten en gezwommen (foto 7). 
Ook hier weer geen mens te zien! Wel een overvloed aan bosbessen, dus daar is een bakje van mee terug gegaan. Lekker in de yoghurt.
Weer een dag met een oase van rust. Je zou er bijna gewend aan raken.......

foto 7:

Storvatnet

 

Naast het plukken van bosbessen, ben ik elke dag bezig de frambozenstruiken in mijn tuin te ontdoen van de frambozen. Er zitten er veel aan, dus ik ben elke dag wel een half uur bezig. Op dit moment gooi ik ze allemaal in de vriezer. Misschien maak ik er op den duur nog wel jam van. Eerst eens goed uitzoeken hoe de verhouding bessen/suiker moet zijn. Thuis maakten mijn moeder en oma elk jaar veel jam, maar actief daar aan deelgenomen (behalve dan het opeten ervan) heb ik nooit, dus dat wordt weer een nieuwe ervaring.
De "moltebær" (gele frambozen, zeg maar) beginnen ook rijp te worden. Hier in de buurt heb ik er nu een paar gezien (en geproefd), maar om er veel te vinden zul je de bergen in moeten. Het is een bes die niet in Nederland groeit. De moltebær is erg gewild bij mensen en als het een slecht jaar is, kun je veel geld krijgen (en betalen) voor een emmertje.

Verder proberen Henk en ik ons een beetje aan te passen aan de Noorse gewoonten, door ook te grillen (barbequeën). In Nederland deden we dat nooit zelf, maar hier kunnen we niet achterblijven (zie foto 8). Lekker worstjes en vis grillen op je eigen veranda, in de zomerzon.

 

foto 8:

Henk aan het grillen

 

Zoals gezegd zijn Henk en ik een dag naar Namsos en Steinkjer geweest om bij verschillende kantoren zijn CV achter te laten. Aan het eind van die dag zijn we doorgereden naar Bjerkem, een gehucht in de buurt bij Steinkjer, waar een mooie oude boerderij ligt. Berit Bjerkem en haar man Jakob hebben de schuur omgebouwd tot theater/galerie. Daarnaast houdt Berit zich bezig met het reconstrueren van "bunader" (klederdrachten). Met behulp van oud beeldmateriaal en oude kleding reconstrueert ze hoe de mensen er aan het eind van de 18e eeuw qua kleding uitzagen. Het verschil met de klederdrachten die al bestaan, is dat die laatsten niet alleen gebaseerd zijn op historisch materiaal, maar ook door mensen bedacht en samengesteld zijn. Haar bunad is geheel gebaseerd op historisch materiaal. Ze heeft een tentoonstelling over de geschiedenis van de bunad en op zolder heeft ze een naaiatelier waar ze ook cursussen geeft. Aangezien ik zeer geïnteresseerd ben in bunader, raakte ik betoverd door deze klederdrachten en vroeg haar honderduit hierover (klik hier voor haar website met foto's van de klederdrachten). Ze raadde me aan lid te worden van een vereniging, die twee keer per jaar een conferentie organiseert. Eind september is dat in Trondheim. Berit vroeg meteen of ik meeging, en dan kan ik van haar een bunad lenen! Tja, dat laat je je natuurlijk geen twee keer zeggen! Hoe dat afloopt horen jullie (hopelijk) in oktober (met een bijbehorende foto natuurlijk als alles doorgaat). Weer een boeiende dag!

De afgelopen zomer heb ik regelmatig bezoek gehad uit Nederland. Hartstikke leuk! Ik waardeer het zeer dat mensen de moeite nemen om helemaal hierheen te reizen en mij te bezoeken. Ik vind het leuk bekenden te laten zien waar en hoe ik woon. Tevens is de voorraad kaas, wijn, jenever, hagelslag en drop inmiddels weer goed aangevuld. Niet dat ik hier om gebedeld heb, maar als je 1 pakje hagelslag vraagt en je krijgt er meteen 6, plus nog 3 kilo oude kaas, 3 flessen jenever en 2 pakken drop, en er komen verder in de zomer nog meer mensen langs, ja, dan is de voorraadkast weer vol. Hier kom ik de winter wel mee door! Blijf allemaal gerust komen, het mag ook zonder iets mee te nemen hoor!

Ik ga nog even genieten van de laatste vakantiedagen (hopend op nog wat meer mooi weer) en laat jullie genieten van een prachtige zonsondergang die een paar dagen geleden te zien was vanaf een berg vlak bij mijn huis.

Ha det!

Klem,

Andrea