Kvernvika, 31 oktober 2006

Het is schandalig! Bijna 3 maand niets van me laten horen! En dat terwijl ik eigenlijk tijd zat had. Maar de zin ontbrak, helaas. Als ik de afgelopen periode kort zou moeten schetsen, dan zou ik zeggen: "Ik heb weer veel nieuwe woorden in het Noors geleerd". Woorden als "vis schoonmaken" en "paddestoelen plukken", maar ook woorden die ik liever niet in mijn vocabulair had gehad. Ik zou het erg fijn gevonden hebben als ik het woord "prolaps" voor een hernia, niet geleerd had. Maar helaas, niets is minder waar. Ik zit nl. al sinds het begin van het schooljaar thuis met een hernia. Van de zomer had ik al wat last van mijn rug, maar dat ging gelukkig weer beter. Halverwege de eerste week van het nieuwe schooljaar kreeg ik last van mijn heup/been en kon nauwelijks meer lopen en staan. Zittend de afwas doen en douchen. Wat voelde ik me ineens gehandicapt en onthand (ontbeend?). Zitten, liggen en fietsen ging echter wel goed. De fysiotherapeut hield het op een ontsteking in het heupgewricht, maar onderzoek in het ziekenhuis wees uit dat het een hernia was. Ik moet het nu rustig aandoen, maar dat is ERG moeilijk. Ik voel me niet ziek, maar zit wel thuis. Op dit moment ben ik 50% ziekgemeld. Ik wilde na de herfstvakantie wel weer voor vol beginnen, maar de huisarts vond het beter van niet. Gelukkig maar dat er iemand mijn afremt (zeker als ik het zelf niet kan)!
Zoals gezegd: wel tijd zat gehad, maar geen puf om veel te ondernemen, ook al hoefde ik voor het schrijven voor de site alleen maar te zitten. Nu wel veel meer fut. Het gaat steeds beter met lopen en staan. Ik heb nog wel wat pijn, maar niet continu meer.

Ondanks de hernia heb ik de afgelopen periode wel wat dingen "meegemaakt" (afgezien van de hernia dan). Zo kan ik vertellen over de eerste week op school, het weekend in Trondheim in "bunad" (klederdracht) en over de "utedag" (buitendag) op school.

Maar laat ik beginnen met iets anders. Na een fantastische zomer en een prachtige herfst (foto 1) heeft nu Koning Winter zijn bescheiden intrede gedaan.

foto 1:

de bergen gehuld in prachtige herfstkleuren.

Er ligt een laagje sneeuw en de spijkerbanden zitten weer onder de auto. De eerste "sneeuwritten" heb ik inmiddels al weer gemaakt. Het was weer even wennen, maar ik heb het weer overleefd. Op dit moment vriest het zo'n 5 graden en dat maakt dat de sneeuw op de weg hard is. Daar is goed overheen te rijden. Het zijn de beste winteromstandigheden die je kunt hebben. Vorige week was het erger. Toen had het gesneeuwd, maar was het boven nul. De sneeuw werd een natte drap, die maakt dat de auto alle kanten opglijdt. Je hebt er totaal geen sturing meer over. Erg onprettig. De snelheid waarmee ik reed lag ook behoorlijk lager dan dat ik normaal rijd. Noren die me achterop rijden laat ik ook lekker passeren, zodat ik me niet opgejut voel en harder rijd dan ik, voor mezelf, veilig acht. Elke keer als ik de berg over gereden ben naar Namsos (en weer terug) voel ik me zo trots als een aap dat ik dat toch maar weer even gedaan heb!! (Ach af en toe mag je jezelf best een pluim geven!).
Ook al ligt er nu maar een klein laagje sneeuw, de wereld ziet er ineens een stuk anders uit. Ook 's avonds en 's ochtends is het een stuk lichter nu er sneeuw ligt. Afgelopen zondag ben ik met Reidunn (een mevrouw die bij mij op de muziek zit) een stuk wezen wandelen. De berg op en weer af. Het was wel wat glad door de sneeuw en de vorst, maar het was zalig! Ik geniet van de omgeving (foto 2), het prachtige winterweer en de rust om me heen. Toen we ook nog bij het keerpunt even gingen zitten en Reidunn een vuurtje maakte, voelde ik me de koning te rijk!

 

Foto 2: 

Uitzicht richting Lund 
en Hofles

 

Ik geniet van elk jaargetijde met elk zijn eigen charme. De winter met zijn sneeuw en vorst. Het voorjaar met de nieuwe blaadjes die aan de bomen komen en het lichte groene gras. De zomer met zijn lange dagen en kleurrijke bermen. En de herfst met zijn fantastische, intense herfstkleuren. Zou ik een favoriet jaargetijde moeten kiezen, dan zou ik dat niet kunnen. De jaargetijden zijn hier erg intens, zowel de kleuren als de geuren. In de herfst zijn de bladeren zo intens geel, oranje en rood, het is gewoon niet te fotograferen! Deze herfst was een groot verschil met vorig jaar. Regende het vorig jaar bijna elke dag, dit jaar heeft de herfst (en Noorwegen) zich van zijn beste kant laten zien. Zonnig, weinig regen, kortom zalig herfstweer. Werd ik dan vorig jaar niet toch een beetje getest? Kijken of die Tebbenhoff nou wel echt in Noorwegen wil blijven? Deze zomer en herfst hebben alles goed gemaakt. Was ik vorig jaar nog sceptisch (mede door het weer) over of dit wel de plek is waar ik zou willen wonen, nu heb ik het steeds meer naar mijn zin. Ik moet er niet aan denken om nu weer te moeten verhuizen en deze plek en mensen te verlaten. Het voelt eindelijk als mijn/ons thuis.
Hier in Kvernvika krijg ik veel hulp (bij o.a. het in elkaar zetten van een trui en de winterbanden onder de auto zettten). Ook word ik door Helge en Berit (die aan de overkant van de weg wonen) regelmatig meegevraagd om iets te ondernemen. Zo zijn we laatst op "sopptur" geweest. Paddestoelen plukken in het bos. Dat had ik echt nog nooit gedaan, maar het is fantastisch. Cantarellen hebben we geplukt en daarna heb ik ze samen met Berit schoongemaakt en (uiteindelijk) ingevroren. Ik weet nu ongeveer hoe ze eruit zien, maar ik weet niet of ik het aan zou durven ze alleen te gaan plukken en opeten.
Het is prachtig om te zien hoe de mensen hier gebruik maken van wat de natuur te bieden heeft: paddestoelen, bessen en vis. De vriezer ligt vol vis en paddestoelen en de kasten staan vol met eigengemaakte jam, sap en wijn. Het gemak waarmee het gebeurt is om jaloers op te worden! Ach, dat doe je even zo en zo...... is het antwoord dat je krijgt als je vraagt hoe (en wanneer) ze het allemaal doen. Ook voor de kinderen hier is het de gewoonste zaak van de wereld om te gaan vissen en de vis schoon te maken. Op de tweede "utedag" (buitendag) van het jaar heb ik, met behulp van Joar, de conciërge, met de kinderen netten uitgezet in het Salsvatn (het meer naast de school). De volgende dag de netten weer opgehaald (foto 3) en de vis (zo'n 30 stuks forel) schoongemaakt. Deze keer onderwezen de leerlingen mij in plaats van andersom. De eerste vis was wel even griezelen, aangezien ik het nog nooit gedaan had, laat staan dat ik ooit een vis vastgehouden had!

Foto 3:

Even, Janka en Veronica kijken verwachtingsvol bij het ophalen van de netten. Hoeveel vis zouden we hebben?

Hier op school (en in de rest van Noorwegen) vindt men het erg belangrijk dat de kinderen veel buiten zijn.  De "storskole" (klas 5 t/m 7) zijn bijvoorbeeld twee dagen de bergen ingeweest. Dikke rugzak op en maar lopen. Ze hebben in een lavvoo (tent van de samen) geslapen, brood op een stok gemaakt en vuurtjes aangemaakt. Prachtig! Het was dat ik les moest geven (en half gehandicapt was) maar anders was ik zeker meegegaan. En het gemak waarmee mijn collega's dat doen is om jaloers op te worden. Ze zijn dat zoveel meer gewend dan ik. Ik heb nog een hoop te leren!
De eerste "utedag" hebben we doorgebracht op het strand. Het was de eerste week van het schooljaar nog prachtig weer, dus daar moesten we gewoon van profiteren. Met zijn allen zwemmen, krabben zoeken en zandkastelen bouwen. Ook ik moest aan het koude water geloven! (foto 4)

foto 4: 

In het blauwe, maar koude water van de Noordzee. 

Op dit moment hebben we 11 leerlingen op school. Na de zomer is een aantal leerlingen begonnen op de school op Jøa (het eiland dat bij de gemeente Fosnes hoort), aangezien de ouders (en uiteindelijk ook de gemeente) vonden dat de reis over de berg te gevaarlijk was. Daarnaast zijn mijn twee buurjongetjes bij hun moeder gaan wonen, dus ineens hadden 5 leerlingen minder. Ook zijn er dit jaar geen nieuwe leerlingen begonnen in klas 1. In mijn klas ("småskolen", klas 1 t/m 4) zitten op dit moment 4 leerlingen, verspreid over 3 klassen. Lekker rustig zul je denken, maar dat is schijn. Aangezien elke leerling apart uitleg moet hebben in verschillende vakken, vraagt dit aardig wat organisatie. Soms heb ik het idee dat ik tijd te kort kom en wenste ik dat ik een klas had met 30 leerlingen, allemaal op hetzelfde niveau. Maar goed, met een klein groepje kan je makkelijker wat ondernemen dan met een groep van 30! Dus het heeft ook absoluut een voordeel. En het ordeprobleem is denk ik een stuk minder.
In het vorige dagboek vertelde ik volgens mij over het fenomeen "schooltandarts". Hier komt de tandarts niet op school, maar gaat de school naar de tandarts toe. Afgelopen week hadden we op donderdag "tandartsdag". Wij als leerkracht gaan mee, en als de kinderen dat wensen gaan we ook mee naar binnen. Je kunt je voorstellen hoe ik mij op deze dag verheugde (ahum)! Maar het viel 100% mee. We hebben flinke leerlingen en weinige hadden gaatjes (wat een opluchting!). Daarna zijn we met zijn allen in het zwembad van Namsos gaan zwemmen.

In het vorige dagboek schreef ik ook over een mevrouw (Berit Bjerkem) die ik had ontmoet en die de "bunad" (klederdracht) van de provincie Nord-Trøndelag heeft gereconstrueerd. Ze nodigde me uit om mee te gaan naar een congres dat in Trondheim zou plaatsvinden over de klederdrachten aan weerszijden van de grens. En ik mocht dan van haar een klederdracht lenen. Nou, je kunt je natuurlijk voorstellen dat ik me dat geen tweede keer liet zeggen. En dat ik me door mijn hernia niet zou laten weerhouden hier bij aanwezig te zijn (al is het lopen op hakken nou niet echt bevorderlijk voor een hernia, maar dat is even terzijde). De zaterdag voor het congres ben ik bij haar wezen passen. Heel gaaf! Ik vond het jammer dat ik de bunad weer uit moest doen, maar keek met plezier uit naar het weekend daarna!
Het congres begon op vrijdag en duurde tot zondag. Op zaterdagavond was er een feestelijke maaltijd waarbij iedereen geacht werd (als ze dat hadden) om in bunad te verschijnen. Tijdens het congres werd er een tentoonstelling geopend in Sverresborg (openluchtmuseum in Trondheim, absoluut een aanrader!) over de klederdrachten in de provincies aan deze kant van de grens en de provincies aan de andere kant van de grens. Er zijn veel overeenkomsten en dat was leuk om te zien.

Foto 5:

De gereconstrueerde bunad van Nord-Trøndelag.

Tja, en toen was er die feestmaaltijd! Wat liep ik trots rond in "mijn" bunad (foto 5)! Alsof ik het mijn hele leven al gedaan had! De bunad bestaat uit een wollen rok, een schort, een lange bloes en een vestje. Daarnaast een mutsje, een sjaal en een tasje. Het mutsje vond ik wat minder geslaagd, maar goed, het hoort er nu eenmaal bij. Aan de muts kun je zien of de vrouw getrouwd is of niet. Binnen de gereconstrueerde bunad van Nord-Trøndelag zijn veel combinatiemogelijkheden (foto 6). Zo zijn er drie verschillende rokken, zo'n 8 verschillende vestjes en een tig aantal verschillende schorten en sjaals. Je kunt dus je eigen bunad als het ware samenstellen. Ik weet inmiddels welke ik zou willen hebben (als ik ooit geld genoeg heb om er een aan te schaffen!).......
Ik heb in ieder geval met volle teugen genoten van een avondje "bunad"!!!

Foto 6:

Jakob, Andrea, Kari,
Mari en Berit in de gereconstrueerde bunad van
Nord- Trøndelag

Afgelopen weekend is de wintertijd ingegaan. Het is nu vroeg donker en dat is weer even wennen. Als het hier donker is, dan is het ook echt donker! En langs de weg staan over het algemeen geen lantaarnpalen. Het is nu dan ook afgelopen met het fietsen naar school. Is het niet glad door de sneeuw dan is het wel te donker. Ik durf niet goed in het donker te fietsen aangezien ik bang ben dat de automobilisten mij (te) laat zien. En er zal eens een enge man langs de weg lopen........ Ha, ha, die ben ik hier nog niet tegengekomen, dus daar ben ik dan ook niet bang voor. Het voordeel van de donkerte is wel dat je de sterren goed kunt zien en ook (binnenkort) het noorderlicht. In Nederland zag ik bijna geen sterren meer omdat er overal licht was, hier kan ik bijna uren naar de sterren kijken. Fascinerend! Een ander voordeel van de donkerte is de gezelligheid: kaarsjes aan, gordijnen dicht en warme chocolademelk! De kerst is weer in aantocht en de voorbereidingen op school zijn al begonnen. Er komt weer een drukke, maar gezellige tijd aan.

Ik ga langzamerhand afsluiten. Ik hoop dat ik in dit dagboek niet al te rare woorden gebruikt heb. Ik merk nl. dat het soms erg moeilijk is om de Nederlandse woorden voor iets te vinden, en als ik me soms zelf met iemand hoor praten, merk ik dat de zinnen niet helemaal meer soepeltjes lopen. Ik denk voornamelijk in het Noors en loop zelfs tegen mezelf in het Noors te praten! Ik hoor wel wat voor rare dingen ik deze keer weer uitgekraamd heb.

Ik sluit af met wat mooie foto's van zonsondergangen en een fikse regen- en onweersbui.

Ha det!

Klem,

Andrea

foto 7:

Een prachtige zonsondergang,......

 

Foto 8:

...een fikse regen- en onweersbui.......

 
Foto 9:

....en weer een mooie zonsondergang.