Salsnes, 23 december 2006

Het heeft weer even geduurd voor ik weer een dagboek op de site zet. Ik had het plan om meteen na mijn weekje Nederland (begin november) me weer te melden, maar door alle voorbereidingen en stress voor kerst is dat er niet van gekomen. Maar goed, nu dan een extra lange aflevering. Met voornamelijk van alles over de Noorse kerst, aangezien dat hetgene is waar ik me voornamelijk de afgelopen twee maanden mee beziggehouden heb. Maar ook over het weekje Nederland.
Op dit moment zit ik op een hotelkamer in Trondheim en morgen ga ik mijn man ophalen van het vliegveld. Ja, jullie lezen het goed: mijn man! Henk en ik zijn begin november (in Nederland) getrouwd! Een aantal van jullie wisten het al. Het was geen geheim, maar we hebben het ook niet aan de grote klok gehangen. Voor ons was het meer een formaliteit, en daarom hebben we het wat stil gehouden. Alleen mijn ouders, de moeder van Henk en twee getuigen waren bij het huwelijk aanwezig. We hebben geen groot feest gegeven, en ook van een witte jurk was geen sprake. Het was een "moetje". Nee, niet omdat ik zwanger ben, maar omdat het voor Henk makkelijker is om een verblijfsvergunning te krijgen als hij eventueel zonder baan hier naartoe komt. Ook is het belastingtechnisch gunstiger als we getrouwd zijn. De belastingdienst vindt namelijk niet dat we samenwonen en daardoor worden we niet gezien als financiële partners. 
Ach, ja, wat voor waarde heeft dan nog een samenlevingscontract?
Ondanks dat we het meer als een formaliteit zagen, was het toch wel speciaal. Ook door de reacties van onze omgeving merkten we dat het niet zomaar iets is en dat maakte het (voornamelijk voor mij) toch wel bijzonder. Mijn collega's op school vertelden me dat ik mijn cadeau zou krijgen als ik weer terug was, alsmede mijn verlate vrijgezellenfeestje. Dat laatste moet nog steeds gebeuren. Ik zeg maar niets, misschien vergeten ze het dan wel! Toen ik met wat vrienden in Groningen de avond tevoren uit eten ben geweest, heb ik alvast een klein voorproefje gehad! (foto 1). 

foto 1:

Een perfect cadeau: eerste hulp bij ongelukken. Hopelijk hebben we het nooit nodig! (met dank aan Jan-Willem)
foto genomen door Margriet Venema

We zijn op woensdagochtend getrouwd. Dan is het namelijk gratis! We hebben van tevoren met de ambtenaar van de burgerlijke stand gesproken. Ze snapte gelukkig waarom we het op deze manier deden. Tijdens de plechtigheid hield ze een leuke toespraak wat ook weer maakte dat het toch een speciale dag werd. In plaats van ringen hebben we elkaar een "nøkkelring" (sleutelhanger) gegeven (foto 2). Het zijn twee sleutelhangers die in elkaar passen, als twee puzzelstukjes. Vonden we wel symbolisch.

foto 2 (genomen door Lies Tebbenhoff)

 

Na de plechtigheid zijn we met zijn zevenen uit eten geweest. En daarna was het weer over tot de orde van de dag. Er is ons inziens niet zoveel veranderd (ik heb nog steeds mijn eigen achternaam), het is nu alleen wel even wennen om "mijn man" te zeggen in plaats van "mijn vriend". 
Terug in Noorwegen bleek dat de leerlingen het allemaal toch wel heel bijzonder vonden. Ze hadden allemaal kaarten gemaakt die verzameld zijn in een boekje. Van mijn collega's kreeg ik (kregen wij) een zilveren bestekset! Veel te gek, ik werd er helemaal verlegen van! Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Het maakte wel dat ik me hier helemaal geaccepteerd voel. 
Ook van de dames op de zangcursus (die ik allemaal niet zo heel goed ken) kreeg ik een cadeau en werd ik toegezongen. Een fantastische belevenis!
Voor meer foto's van de huwelijksplechtigheid klik hier.

Een weekje Nederland aan de huwelijksplechtigheid vastgeplakt aangezien ik in totaal 3 vrije dagen voor dit hele "feest" kreeg (in verband met de reistijd!). Lekker weer even door de straten van Groningen struinen, wat "kleine" inkopen doen en wat vrienden zien (helaas weer geen tijd om iedereen te zien). Me verbazen over de keuze aan producten in de supermarkten (ach, met 1 merk yoghurt red ik me in Noorwegen ook wel), maar aan de andere kant de ruime keuze aan groenten erg missen. Boerenkool, witlof en andijvie zijn in Noorwegen (althans waar ik woon) niet te krijgen. Een een stamppot rauwe andijvie of boerenkool gaat er altijd wel in! Tijdens dit weekje Nederland sloeg de twijfel regelmatig toe: wat doe ik in hemelsnaam in Noorwegen, ik heb in Nederland toch alles? Vrienden en familie, ruime keuze in de winkels, de gezelligheid van de stad, ik weet waar ik alles kan vinden/kopen en hoe alles geregeld is. Een stukje zekerheid, bekendheid en regelmaat? 
Aan de andere kant weet ik heel goed waarom ik in Noorwegen wil wonen (en werken): minder stress, minder druk, ruimte, natuur en minder individualistisch. Na een tochtje over de snelweg (waarbij ik merkte dat ik ook erg agressief gedrag ging vertonen) was me dat weer helemaal duidelijk. Toch realiseer ik me meer en meer dat ik, doordat ik opgegroeid ben in Nederland, nooit helemaal Noors zal worden. Altijd (al zal het steeds minder worden) zal ik Noorwegen met Nederland vergelijken. En het Noors zal nooit mijn moedertaal worden, al spreek ik het nog zo vloeiend en al woon ik hier nog zo lang. Er zullen altijd dingen zijn die ik makkelijker in het Nederlands kan zeggen, zeker als het over gevoelens gaat. Wel eens geprobeerd boos te worden in een vreemde taal, of geprobeerd uit te leggen hoe je je voelt en waarom je je zo voelt? 
OK, denk nu na dit stukje niet meteen dat ik weer terug wil naar Nederland. Helemaal niet! Want de andere kant van het verhaal is dat ik steeds meer woorden niet meer in het Nederlands weet en dat ik soms een mix van Nederlands en Noors praat! Ook is het zalig om van beide culturen dingen mee te pakken, en dan natuurlijk voornamelijk de goede/leuke dingen! Zo doe ik mee aan allerlei  tradities hier, zoals o.a. koekjes bakken en wanten breien. Maar de traditie van "rundvask før jul" oftewel de grote schoonmaak voor de kerst, laat ik graag aan anderen over!!  
Vanaf zo'n beetje het moment dat ik terugkwam uit Nederland stond hier alles in het teken van kerst. Zowel op school als bij de mensen thuis. Bij de mensen thuis wordt er flink schoongemaakt voor de kerst en op school werd er onder collega's zo'n beetje elke dag genoemd welke kamers er nog een grote beurt moesten hebben en waar men al mee klaar was. En dat terwijl december al zo'n drukke maand is! Niet teveel naar geluisterd, anders ging ik me nog schuldig voelen! Ook werd er elke dag wel meegedeeld hoeveel kerstcadeautjes er nog gekocht moesten worden. 
De kerst begint in Noorwegen eigenlijk al op de eerste zondag in advent. Bij de meeste mensen staat er een adventskandelaar (met paarse kaarsen) en hangt er vanaf die datum een adventsster voor het raam. Op school begint de kerst echt vanaf 1 december, want dan hangt er in elke klas een adventskalender. Vorig jaar heb ik een grote (vilten) kerstboom gemaakt, waar elke dag een kerstbal in gehangen wordt (foto 3). De kinderen weten zo hoe lang het nog duurt voor het kerst is. Ook hebben we elke maandag vanaf 1e advent lystenning (kaarsen aansteken). Samen met de kinderen op de kleuterschool steken we kaarsen aan en zingen we kerstliedjes.

foto 3: 

Veronica hangt kerstbal nr.1 op de 
adventskalender

 

Net als vorig jaar was deze decembermaand (en een deel van november) een drukke maand. Aan gewoon lesgeven kom je bijna niet toe door alle kerstvoorbereidingen. Gelukkig hebben wij dan geen Sinterklaas, maar net als in Nederland zijn de kinderen erg gespannen voor kerst. Ze zijn benieuwd wat voor cadeautjes ze dit jaar zullen krijgen, maar ook de juleavslutning (kerstafsluiting) levert spanning op. Dit jaar was het op woensdagavond 20 december, laatste avond voor de kerstvakantie. In de kerk van Salsnes was er een dienst, waarbij de leerlingen (zoals elk jaar) het kerstverhaal dramatiseren en allerlei kerstliedjes zingen. Daarna gingen we naar het forsamlingshus (dorpshuis) waar de kinderen een toneelstukje over een kerstkabouter die kiespijn krijgt, voor de ouders opgevoerd hebben. Ook hebben we foto’s van het afgelopen halfjaar vertoond. Vanaf eind november waren we al druk bezig met het oefenen van de liedjes, het toneelstuk en het kerstspel. Vaak tot ergernis van de kinderen (“al weer?”) en wanhoop van de leerkrachten (“wat moet dit worden?”). Maar uiteindelijk ging het (door de extra spanning van echt publiek) hartstikke goed.
Na het officiële gedeelte werd er nog door iedereen om de kerstboom gedanst onder luid gezang van allerlei (vaak onbekende) kerstliedjes. Dit in afwachting van de julenisse (kerstkabouter/kerstman). Niet de kerstman die wij vanuit Amerika kennen, maar de Noorse. Met een Noorse trui, een knickerbocker en bergschoenen aan (foto 4). Ook heeft hij/zij een masker op (ik vond dat nogal beangstigend). De kinderen kregen van julenisse een zakje snoep.

foto 4:

Julenissen (de Noorse kerstman)

Aan het eind van de juleavslutning werd er (vrij officieel) het kerstrapport uitgedeeld. Hierbij worden de kinderen één voor één naar voren geroepen en krijgen onder luid applaus van de ouders, hun rapport overhandigd (met een omhelzing van de juf). 
En toen was het (na een uurtje opruimen) dan eindelijk kerstvakantie! Net als vorig jaar vol smacht naar uitgekeken! Want bovengenoemde aktiviteiten zijn niet de enigen die in de maand december gebeuren (moeten gebeuren). En dan niet alleen op school, maar ook in de privesfeer. Zo was er begin december (1e zondag van advent) de julegrantenning (lichtjes in de kerstboom worden ontstoken). Hier in Salsnes werd dat bij de Kro gedaan, evenals in Lund, het dorp ca. 8 km ten noorden van Salsnes. Aangezien ik bij het muziekkorps in Lund klarinet probeer te spelen, was ik bij de julegrantenning van Lund te vinden (foto 5).

foto 5: 

klarinet spelen tijdens julegrantenning

Buiten stond een kerstboom. De lichtjes werden onder luid applaus ontstoken en daarna werd er om de boom gedanst, terwijl het korps kerstliedjes speelde. Na een paar liedjes kwam ook de julenisse ons nog met een bezoekje verblijden. Binnen was er daarna gløgg (warme kruidendrank) en pepperkaker (soort speculaas) en speelden we nog wat liedjes. Een prachtig begin van de decembermaand!
Het weekend van de 1e advent was erg vermoeiend. Donderdag waren wij (de onderbouw) uitgenodigd door de school van Lund om bij hun te overnachten. Een leuk initiatief, maar van slapen komt (althans voor de leerkrachten) niet veel terecht! Voordat ze eindelijk sliepen was het 12 uur, dus voordat ik kon gaan slapen was het half 1. Maar voor ik uiteindelijk echt sliep was het geloof ik al 5 uur! Heel licht slapen en van elk geluidje wakker worden. Daarnaast op een matje met een hernia. Niet bevorderlijk voor de nachtrust. Om 8 uur ging de wekker weer af. Kinderen naar huis gereden en daarna naar Namsos voor de wekelijkse inkopen. OK, ik had het ook een dag later kunnen doen, maar dat was mijn verjaardag en dan wilde ik niet weg aangezien ik niet wist wie er nog op bezoek zou komen en/of zou bellen. Goed, na de boodschappen nog even een uurtje gepit, maar daarna was het tijd voor julebord.
Ieder bedrijf/instelling houdt een julebord (kerstmaaltijd) voor het personeel, waarbij een traditionele kerstmaaltijd genuttigd wordt, alsmede de daarbij behorende hoeveelheid drank. Vorig jaar hebben we dat bij iemand thuis gedaan, dit jaar zijn we naar Namsos gegaan, waar we, samen met andere bedrijven/instellingen, naast de traditionele kerstmaaltijd, een show voorgeschoteld kregen met (meelal)muziek uit de jaren '80. Erg leuk, lekker swingen en zeer goed voor je stembanden! Voor we naar Namsos gingen hadden we eerst nog forspill ("voorspel") bij Espen thuis. Ja, ik weet waar jullie nu meteen aan denken......, maar nee, daar heeft het helemaal niets mee te maken!!!! Hier drink je je in voor je naar een feest toegaat. Met je eigen drank in je tas bij iemand thuis je al aardig zat drinken. Vaak is drank op een feest niet verkrijgbaar, of zo duur, dat je moet zorgen dat je al aardig wat gehad hebt voor je op het feest verschijnt. Hier in Noorwegen staat feesten gelijk aan dronken worden. Een gewoonte die ik minder geslaagd vind, en waar ik ook zo min mogelijk mee wil doen. Na twee wijntjes is het voor mij echt afgelopen (zeker op een lege maag!). Wel is het grappig om te zien hoe collega's veranderen als ze drank op hebben. Niemand was gelukkig echt dronken (dit in tegenstelling tot sommigen anderen die ik op het feest zag). Met een taxibusje zijn we heen- en teruggebracht. Hier in Noorwegen mag je geen druppel alcohol op hebben als je autorijdt. Erg goed en veel Noren houden zich hier strikt aan. Ze zorgen altijd dat er iemand ze op kan halen, of dat ze helemaal niets drinken. 
Na de show was er dans na. Ik heb weinig tijd doorgebracht op de dansvloer. Hier wordt er voornamelijk "swing" gedanst en daar heb ik geen kaas van gegeten. Een cursus swing zou geen overbodige luxe zijn. Tot mijn verbazing (en schrik) begon de band om 12 uur ineens "Happy Birthday" te spelen en moest ik van mijn collega's op een stoel gaan staan. Door de hele zaal werd ik toegezongen. Ik kon wel door de grond zakken! (maar toch leuk). 
's Nachts om 3 uur waren we (eindelijk) weer thuis. Jullie kunnen je dus wel voorstellen dat ik na 2 korte nachten, zaterdag en zondag niet echt in vorm was. Gelukkig weinig (beter gezegd: geen) bezoek gehad tijdens mijn verjaardag en kon ik een beetje bijkomen. 
Als jullie denken dat hiermee de decemberdrukte over is, dan hebben jullie het mis. Er is nog meer. Op 5 december hebben we op school een beetje Sinterklaas gevierd. De kinderen in het dorp hadden op zondag hun schoen bij de Kro kunnen zetten en wij gingen met school en de kleuterschool 5 december kijken of Sinterklaas (of Zwarte Piet) langsgekomen was om er iets in te leggen. Tot onze teleurstelling zat er helemaal niets in de schoenen! Gerda (de Nederlandse die met haar man de Kro drijft) vroeg zich af of Zwarte Piet het wel had kunnen vinden. Sprak hij wel Noors? Na hard roepen kwam er ineens een Zwarte Piet aanzetten, en even later nog een kleine Zwarte Piet (foto 6). De kinderen vonden het prachtig! Samen met de Zwarte Pieten hebben we daarna wat snoep gegeten, sap gedronken en wat geknutseld. Leuk om te doen, maar of we nou elk jaar Sinterklaas moeten vieren? 

foto 6:

Twee zwarte Pieten op bezoek in Salsnes

In de week voor de kerstvakantie hadden we juleverksted (kerstworkshop). De hele dag konden de leerlingen allerlei kerstversiering maken, van "rijstengeltjes" tot "ijsstokjeskabouters". Een leuke maar drukke dag, die nogal wat voorbereiding vergt. 
Op 13 december hebben we Lucia gevierd. Een van oorsprong Zweeds feest. Een van de meisjes loopt als Lucia verkleed (witte jurk en een krans met lichtjes op haar hoofd) voor in de optocht. De anderen volgen, ook in het wit en met een lichtje in de hand. Bij een bedrijf hier in Salnes zingen we dan liedjes en krijgen we chocola. Dit jaar regende het echter pijpestelen (over het weer straks meer), zodat we de optocht in school gehouden hebben. 
Dezelfde dag hebben we ook nissegrøtfest (“kabouterpapfeest”) gevierd. Men geloofde vroeger dat er op de boerderijen kabouters woonden. Met kerst moest je die een bordje pap geven, anders zouden ze je niet meer helpen. De meeste mensen eten met kerst rijstepap en zetten ook een bordje buiten voor de kabouters. Op school hebben we gezamenlijk rijstepap gegeten en saft (sap) gedronken. Iedereen heeft dan een nisselue (kerstmannenmuts) op. 
Zoals jullie zien is de decembermaand een drukke maand. Tussendoor heb ik ook nog met o.a. mijn collega Cathrine lefse gebakken (foto 7). 

foto 7:

Cathrine rolt het deeg uit voor de lefse

Lefse is een soort grote, harde pannenkoek. Als je ze gaat eten, maak je ze eerst nat, waardoor ze zacht worden. Daarna besmeer je ze met boter en suiker en vouw je ze dubbel. ERG LEKKER! Of zoals ze in Engeland zeggen: "nice, but fattening". Het is een heel karwei om lefse te maken. Je moet het beslag verdelen in 30 bolletjes die je uitrolt met een deegroller tot zeer dunne (het liefst ronde) grote pannenkoeken. Daarna bak je ze op een takke (foto 8). We zijn van 5 uur 's middags tot 's avonds 10 uur bezig geweest! De dag daarna had ik overal spierpijn (en wat meer last van mijn rug, maar dat is wel niet zo raar). 
Ik ben dit jaar aangestoken door het "kerstbakvirus". Hier in Noorwegen is het de traditie om 7 soorten (kerst)koekjes te bakken. De meesten doen dat ook nog even tussen alle decemberdrukte door. Op school hebben we met de bovenbouw op 1 dag 7 soorten gebakken. Het weekend daarna ben ik aan het bakken geslagen. Geen 7 soorten, maar ik heb me beperkt tot 3: pepperkaker (soort speculaas), kokosmakronen (zijn uiteindelijk kokosbiscuitjes geworden....) en risboller (gepofte rijst in chocola). Hartstikke leuk om te doen, maar tijdgebrek maakte dat het me niet lukte om meer soorten te bakken, maar zoals een vriendin tegen me zei: "wie gaat het allemaal opeten?" Drie soorten is dan ook echt genoeg. Ik denk dat ik het volgend jaar anders doe. Dan spreek ik met een collega of vriendin af wie welke soort gaat bakken. Je bakt dan ieder een 3 of 4 soorten en dan geef je elkaar de helft. En dan heb je er uiteindelijk toch 7! Big business!

foto 8:

Een takke

Vandaag (23 december) is het lille julaften ("kleine kerstavond"). Op deze dag wordt pas de kerstboom in huis gehaald en versierd. De rest van het huis wordt gedurende de maand december versierd, met kerstgordijnen en al. Ik heb de kerstboom gisteren al versierd aangezien ik vandaag naar Trondheim zou rijden en er dan geen tijd voor zou hebben. De belangrijkste dag voor de Noren is 24 december (julaften – kerstavond). Vanaf ca. 12 uur is het uitgestorven op straat en is de familie bij elkaar om samen te eten en cadeautjes uit te pakken. De hele kerst (de dagen tussen kerst en oud en nieuw worden ook als kerstdagen gezien) wordt er gegeten. In iedere streek in Noorwegen hebben ze bepaalde traditionele gerechten die elk jaar met kerst gegeten worden. Hier wordt voornamelijk lutefisk (visgerecht) en ribbe (vleesgerecht) gegeten. Ik denk dat wij het dit jaar bij de kop snert houden, maar misschien dat we volgend jaar aan de traditie meedoen. Moet eerst maar eens leren hoe je deze gerechten klaarmaakt!

De kerstdrukte stopt dus niet als het eenmaal kerst is, maar gaat zo'n beetje de hele kerstvakantie door. Men gaat veel bij elkaar (vnl. familie) op bezoek en men heeft bijna elke dag wel een afspraak staan. Dat is voor mij niet de definitie van vakantie, dus daar doen wij niet aan mee. We gaan wel even koffie drinken bij wat vrienden, maar voor de rest concentreren we ons op elkaar en proberen we bij nog wat bedrijven langs te gaan die misschien (in de toekomst) een baan voor Henk zouden kunnen hebben. Henk solliciteert zich blauw, schrijft sollicitatiebrieven naar bedrijven in heel Noorwegen, maar tot nu toe weinig resultaat. Wel heeft een boekhoudkantoor in Kolvereid (ca. 20 km hier vandaan) gereageerd naar aanleiding van dat we in de zomer langs geweest zijn. Ze zijn wel geïnteresseerd, maar er moet eerst duidelijk worden of Henk "geautoriseerd" kan worden. Daar zit een aantal eisen aan vast en we moeten kijken of Henk aan (een deel van) deze eisen kan voldoen. Een papieren rompslomp die we nu in gang hebben gezet. Het klinkt allemaal zeer positief, maar het bedrijf kon ons niets beloven. Duimen!

Op het moment dat ik dit allemaal schrijf (23 december) is de kans op een witte kerst vrijwel nihil. Sinds eind oktober is er geen vlok sneeuw meer gevallen en lagen de temperaturen voor het grootste gedeelte boven 0. Veel regen en storm. De uitdrukking "de donkere dagen voor kerst" heeft bewezen waar te zijn. Viel het me vorig jaar niet zo op dat het laat licht werd (rond 9.30 uur) en vroeg weer donker (rond 14.30 uur), dit jaar valt het me erg op. Door gebrek aan sneeuw is het buiten veel donkerder. Wel even wennen. Echt last heb ik er niet van, maar ik hoop toch van harte dat we nog een winter krijgen. Het lijkt nu wel herfst! Niet echt goed voor je humeur! Het heeft echter ook een goede kant en dat is dat het nu ook niet glad is (nou, ja....) en de kans op een gebroken arm geslonken is! Ik ben dol op sneeuw en winter, maar die gladheid vind ik helemaal niets. Ik merk dat ik erg voorzichtig ben geworden sinds mijn gebroken arm, maar dat ook de hernia geen goed gedaan heeft bij het soepel over gladde wegen lopen. Het is wel een aantal dagen wat glad geweest. Zo rond het vriespunt. Natte wegen en bij temperaturen net onder 0 wordt het glad. Erg verraderlijk en erg oppassen als je naar Namsos rijdt. Terwijl de thermometer in de auto een buitentemperatuur aangeeft van (ver) boven 0, blijkt de weg toch behoorlijk glad. En dat zie je vaak net te laat. Ik heb dan ook al weer meerdere auto's in de greppel zien liggen. Mijn auto was daar gelukkig niet bij!! Op zulke momenten slaat ook wel eens de twijfel toe en vraag ik me af wat ik hier in hemelsnaam doe....... Stel ik me vrijwillig bloot aan al deze gevaren? Ik lijk wel gek! Maar als ik dan 's avonds naar huis rijd vanuit Namsos en de hele weg een prachtig noorderlicht (foto 9)kan bewonderen, weet ik weer dat ik het ook hiervoor doe.  

foto 9:

Een redelijk geslaagde poging het noorderlicht te fotograferen

De afgelopen twee maanden heb ik van velen van jullie bemoedigende mailtjes gekregen waarin me veel sterkte gewenst werd met o.a. mijn rug. Hartstikke bedankt. Het doet me erg goed dat iedereen zo meeleeft! Vanaf 4 december ben ik weer volledig aan het werk gegaan. De pijn is nog niet helemaal weg, maar het lukt me wel om te werken. Ben wel wat moeier na een dag werken, maar ik mag niet mopperen. Ben afgelopen week in het ziekenhuis bij de "ruggenschool" langs geweest. Daar ben ik onderzocht door een arts en fysiotherapeut, om te kijken of ik geschikt ben om deel te nemen aan het programma van de ruggenschool. Ik ben toegelaten! Of ik dat nou als heel positief (of negatief) moet zien weet ik nog niet helemaal, maar het betekent in ieder geval dat ze het idee hebben dat door training mijn situatie kan verbeteren en dat is natuurlijk positief. Vanaf februari ga ik 8 weken lang 2x per week een hele dag naar Namsos om daar te trainen en te leren hoe ik bijvoorbeeld beter kan staan en lopen. Ben erg benieuwd en hoop van harte dat het effect heeft! Het was wel grappig, bij het onderzoek zeiden ze dat ze niet dachten dat het een hernia was, maar dat mijn bekken op slot zit. Ach, ja, het maakt me niet uit welke naam er op geplakt wordt, als het maar weer overgaat (en niet terugkomt!!). Gelukkig mag ik wel van alles doen, waaronder langlaufen. Nu nog maar hopen dat het winter wordt!

Ik sluit af met een foto van het beetje winter dat we eind oktober hadden, en jullie

God jul og godt nyttår

(prettige kerstdagen en een goed nieuwjaar)

toe te wensen (ik hoop nog voor de kerst deze pagina op de site te kunnen zetten....). Hopelijk tot ziens/spreeks/mails in het nieuwe jaar!

Ha det!

Klem

Andrea