Hallo allemaal,  

Nou hier dan eindelijk de eerste nieuwsbrief van mij. Jullie denken natuurlijk dat ik al lang en breed in Noorwegen zit, maar helaas, niets is minder waar. Op dit moment (dinsdag 27 mei) zit ik op de boot van Kiel naar Oslo. "Maar je zou toch....?" hoor ik jullie denken. Inderdaad: ik zou op zondag 25 mei met de boot mee, maar door twee (toch ietwat vervelende) dingen zit ik nu pas twee dagen later op de boot.

Laat ik bij het begin beginnen. Vol goede moed, op tijd en volgepakt met bagage begon ik mijn reis naar Kiel. Wel met veel regen, maar dat mocht de pret niet drukken. Helaas, de regen drukte uiteindelijk wel de pret: bij Bremen (Delmenhorst om precies te zijn) moest ik van een, zeg maar, provinciale weg de Autobahn weer opdraaien. Netjes mijn snelheid aangepast om de bocht te nemen, maar ik kwam met de wielen van de auto op de vluchtstrook terecht (een ander materiaal dan het asfalt volgens mij) en de aquaplaning deed verder de rest. De auto was niet meer te corrigeren, het ging allemaal heel snel en voor ik het wist was ik 180° gedraaid, met de linkervoorkant van de auto tegen de vangrail geklapt, en stond ik op de vluchtstrook tegen de rijrichting in. Bumper er compleet af, linkerlamp kapot, motorkap ietwat verwrongen. Gelukkig had ik zelf helemaal niets, alleen toen ik uitstapte stootte ik met mijn oogkas tegen het portier aan: blauwe plek, maar verder gelukkig niets. Wat een schrik!! Ik heb ook even behoorlijk staan vloeken daar in de stromende regen!! Heb geprobeerd met mijn mobiel de ADAC (Duitse ANWB) te bellen, Henk (voor degenen die het nog niet weten: mijn vriend) en mijn ouders, maar dit mislukte telkens (nu weet ik waarom: om vanuit het  buitenland te bellen moet ik nog een 1 aan de pincode toevoegen: tja, beter lezen Tebbenhoff!). In het begin stopte er ook niemand. Uiteindelijk lukte het me iemand aan te houden die bij een praatpaal de politie of zo zou bellen. Daarna stopten er gelukkig nog wat mensen die beleefd vroegen of ze konden helpen. Een mevrouw was zo slim te vragen of ik een gevarendriehoek had die we neer konden zetten. Blij dat ik die de dag daarvoor toch nog gekocht had! 

Na ongeveer een kwartier kwam er een politieman. De vriendelijkheid zelve (nou ja, het leek Bromsnor wel). Niet even vragen of ik ook Duits sprak, nee, er gewoon van uitgaan dat ik het allemaal wel even in het Duits kon uitleggen. Na wat prietpraat over hoe het nou gekomen was en de papieren bekeken te hebben, heb ik hem gevraagd of ik niet even naar Kiel mocht bellen om te zeggen dat ik wat later kwam. Uitgelegd dat ik de boot naar Oslo moest hebben. De polizist vroeg of de auto nog reed, geprobeerd, en ja, hij reed nog! Nou, zei oom agent, dan mocht ik wel doorrijden naar Kiel als ik maar beloofde dat ik de auto in Oslo zou laten repareren. Ja, je denkt toch niet dat ik met zoiets door wil rijden. Maar goed, dat zei ik maar niet. Met de bumper op de achterbank gepropt en een stempel in mijn agenda, ben ik naar Kiel gereden. Ik had veel bekijks! Het leek nu wel zon rally-auto zo zonder bumper!

Precies om 12 uur kwam ik in Kiel aan. Raar, de boot lag er nog niet. Door een vriendelijke dame kreeg ik een papier in mijn handen geduwd waarop stond dat de boot vandaag niet zou varen vanwege technische problemen. Nou, ja!! Er werd ons aangeraden om door Zweden of Denemarken te rijden. We zouden de reissom terugkrijgen en geld voor een overnachting. Na veel nadenken heb ik besloten dit niet te doen omdat ik toch graag eerst de auto wilde laten repareren. Bij de incheckbalie van de Color Line heb ik uiteindelijk (na zon 3,5 uur wachten) mijn ticket omgeboekt naar dinsdag, dan had ik een hele (en een halve) dag om de auto te laten repareren. Nu nog de overnachting. De dame bij de balie zei dat ik wel 1 nacht aan boord van het schip (dat inmiddels gearriveerd was) kon slapen, gratis en inclusief diner en ontbijt. Nou dat sloeg ik niet af natuurlijk. Lekker gegeten en heerlijk geslapen.

Maandag ben ik eerst met de auto naar de jeugdherberg gereden om een deel van mijn bagage af te leveren en daarna meteen doorgereden naar de Mitsubischi dealer aan de andere kant van de stad. Hij maakte een berekening van de schade en dat viel niet mee. Dankzij mijn ouders (ik zou niet weten wat ik zonder ze had moeten beginnen, bedankt!) heb ik de rekening uiteindelijk kunnen betalen.

Aangezien het mooi weer was ben ik terug gaan lopen naar de jeugdherberg. Ongeveer 15 kilometer. Ik had geen voeten meer over toen ik aankwam, maar het was wel erg mooi. Toch een leuke stad dat Kiel.

Vanmorgen heb ik de auto weer opgehaald. De taxichauffeuse aan wie ik het verhaal vertelde en ook dat over de boot, vertelde dat de boot (met de naam Prinsesse Ragnhild) in Kiel al de bijnaam heeft Miss kommt nicht. Er schijnen veel mankementen te zijn sinds ze zon 10 jaar geleden de boot met ongeveer 15 meter verlengd hebben. Dat was duidelijk!

Gelukkig waren vandaag alle problemen opgelost, want hier zit ik dan: op weg naar Noorwegen. Net een prachtige zonsondergang gezien. Zalig genieten en tot rust komen. Morgen hoop ik deze brief naar jullie te kunnen versturen als ik in Oslo een internetcafé kan vinden. Ik moest trouwens wel lachen toen ik een vriendin van mij belde. Ik zou bij haar moeder de eerste nacht slapen (maandagnacht), maar dat ging dus niet door. Ik vroeg haar haar moeder af te bellen en vertelde waarom. Ze moest vreselijk lachen en zei: ja, pas op, Andrea is weer op reis! En ze heeft gelijk. Het lijkt wel alsof ik elke keer als ik naar Noorwegen (of in Noorwegen) reis er wel iets is waardoor ik niet op tijd kan komen. Zo heb ik, toen ik de eerste keer op weg was naar die vriendin, in de trein een bommelding gehad, waardoor we allemaal uit de trein moesten en we uiteindelijk met ongeveer een uur vertraging in Tolga aankwamen. Ja, een goede indruk maak je dan niet meer!

De moeder van die vriendin gaat morgen trouwens naar iets van een bejaardentehuis, dus ik dacht weg slaapplaats, maar die vriendin zei dat ik best gebruik mocht maken van het huis. De sleutel lag onder een potje op de veranda. Tja, typisch Noors! Dat kan daar gelukkig nog. Moet je bij ons niet proberen, ben je gelijk je hele inboedel kwijt. Ze woont volgens mij in een heel oude boerderij, langs de E6, de doorgaande route door Noorwegen. De grote weg eigenlijk, al is die maar tweebaans. Hij gaat helemaal van Oslo naar de Noordkaap.
Ik ben benieuwd hoe het daar in Sjoa (waar die moeder woont) is. Ik bericht jullie zodra ik weer wat te vertellen heb.  

Oh, ja, ik  wou nog even zeggen dat ik het hartverwarmend vond/vind zoals iedereen met mij meegeleefd heeft (en waarschijnlijk nog meeleeft) de laatste tijd. Dank voor alle telefoontjes, kaartjes, cadeautjes en lieve, bemoedigende woorden. Ik stond versteld dat zoveel mensen aan mij denken. Dat doet me echt goed.

Goed nu ga  ik echt stoppen. Het is inmiddels 23.00 uur en tijd om in bed te stappen. We zijn inmiddels de kop van Denemarken voorbij en de boot begint aardig te schommelen: tijd voor een pilletje.

 

Nieuwsbrief 1 (27-05-2003)

Nieuwsbrief 2 (28-05-2003)

Nieuwsbrief 3 (30-05-2003)

Nieuwsbrief 4 (01-06-2003)

Nieuwsbrief 5 (02-06-2003)

Nieuwsbrief 6 (15-06-2003)

Nieuwsbrief 7 (17-06-2003)

Nieuwsbrief 8 (18-06-2003)

Nieuwsbrief 9 (22-06-2003)

Nieuwsbrief 10 (24-06-2003)

Nieuwsbrief 11 (27-06-2003)

Nieuwsbrief 12 (03-07-2003)

Nieuwsbrief 13 (07-07-2003)