Prinsesse Ragnhild, ergens tussen Oslo en Kiel, 7 en 8 juli 2003

De laatste nieuwsbrief. De laatste dagen van de vakantie. Afscheid van Noorwegen. Het doet pijn afscheid te nemen van dit prachtige land. Afscheid van rust en vriendelijkheid. Afscheid van vertrouwen en natuur. Terwijl ik dit schrijf merk ik hoe moeilijk ik het vind dit land te moeten verlaten. Een brok in mijn keel. Het betekent terug naar stress, een stuk intolerantie en het langs elkaar heenleven. Het leven in Noorwegen lijkt zo’n stuk ongecompliceerder. Misschien is dit wel schijn en is het anders als je er woont. Ik weet dat het nergens perfect is, maar in Noorwegen heb je toch veel meer ruimte dan in Nederland. We zitten daar zo dicht op elkaar, dat moet leiden tot irritaties. Je hebt weinig mogelijkheid in de natuur tot rust te komen. Wat zal ik dit van Noorwegen missen!! Ik wil nu eigenlijk al wel weer terug!!

Ik had de laatste nieuwsbrief willen schrijven in Geilo zodat ik het vanuit Hønefoss naar jullie kon mailen. Maar helaas, er is niets van gekomen; veel gedaan en gezien, en ook het samen reizen kost tijd en energie. Dan maar vanaf de boot en dan stuur ik het jullie als ik weer in Nederland ben (bleh, bleh, bleh). Een raar idee hoor dat ik binnen twee dagen weer gewoon aan het werk ben en eigenlijk alles weer is zoals het was. Het geeft me een raar gevoel en ik wil er ook nog even niet aan denken. Nog even terug naar Noorwegen en mijn reis aldaar.

Vrijdag 4 juli zijn Henk en ik vertrokken uit Slinde. Heel vroeg en met volop zon. We moesten vroeg vertrekken omdat we om 9.20 uur vanuit Kaupanger de veerboot moesten nemen naar Gudvangen. Dit is een tocht van ongeveer twee uur over de Sognefjord, de Aurlandsfjorden en dan als laatste de Nærøyfjord. Aan het  eind van de laatste fjord ligt Gudvangen. Een prachtige tocht door fjorden: aan weerszijden hoge groene bergen (ca. 1200 meter hoog) met om de zoveel meter een waterval(-letje) dat naar beneden komt. Aan de oever van de fjord soms kleine dorpjes die slechts door middel van een bootverbinding contact hebben met de buitenwereld. Is zoiets nog mogelijk? Ja, in Noorwegen absoluut! De overtocht is een officiele overtocht, maar de boot zit voornamelijk vol met bussen met toeristen. Een mooie gelegenheid voor een fjordcruise. Tijdens de overtocht hebben we zalig buiten gezeten. Het was prachtig weer met temperaturen boven de 20 graden. Bijna tropisch. Ik moet je zeggen dat het me wel een beetje deugd deed toen ik hoorde dat de temperatuur in Nederland lager was en het tevens regende! Het beeld dat de meeste mensen van Noorwegen hebben, dat het een koud land is, werd hiermee meteen ontkracht!!

Vanuit Gudvangen hebben we weg nr. 50 genomen, richting Flåm. Een weg die eigenlijk bestaat uit twee tunnels, waarvan de eerste ruim 11 km lang is. Prachtig landschap (maar niet heus!). Een en al donkerte en dus niets te zien. Tussen de twee tunnels zijn we afgeslagen richting Undredal, een klein dorpje aan de Aurlandsfjorden. In Undredal staat het kleinste kerkje van Noorwegen met maar 40 zitplaatsen. Het is een mooi wit houten kerkje dat in 1147 gebouwd is als stavkirke, maar in de 18e eeuw is verbouwd (helaas). De weg naar Undredal gaat door een dal. De weg is erg smal en onderweg kom je regelmatig overstekende schapen en geiten tegen. We zijn zelfs een loslopend fjordenpaard tegengekomen! Het dorpje zelf is ook best een bezoekje waard: oude houten huizen die knusjes bij elkaar staan. Droomplek nummer 2 zullen we maar zeggen.

Dezelfde weg terug en toen door tunnel 2 naar Flåm. Dit plaatsje ligt aan het eind van de Aurlandsfjorden. Het is er erg toeristisch. Vanaf Flåm kun je namelijk met de trein naar Myrdal. Dit is ongeveer 20 km en in die 20 km stijg je 865 m. Het is het steilste treintraject ter wereld. De trein is ook uitgerust met speciale remmen. Tijdens deze treinreis wordt meerdere keren gestopt bij schitterende watervallen. Vanuit Flåm kun je ook weer met veerboten naar Gudvangen en Bergen. Een prachtige toeristische attractie dus. We zagen meerdere keren de trein uit Myrdal in Flåm aankomen en die treinen zaten afgeladen vol. Vreselijk. Het is wel absoluut een aanrader om deze tocht een keer te doen, maar dan buiten het toeristenseizoen om. Je kunt dan ook bijvoorbeeld verder met de trein naar Geilo. Je gaat dan over de Hardangervidda (een hoogvlakte) en dat is absoluut een belevenis. Ik vind dat (van Oslo naar Bergen) de mooiste treinreis die ik ken. Je kunt hem trouwens ook fietsen. Je rijdt dan over de “Rallarvei”, een weg die gebruikt is om de spoorlijn aan te leggen en die zo’n beetje parallel loopt aan de spoorlijn. Lijkt me ook leuk om nog een keer te doen.

Vanaf Flåm via 1 lange tunnel naar Aurland, dat aan de voet van enkele hoge bergen ligt. Vanaf Aurland hebben we weg nr. 50 vervolgd. Eerst een  aantal tunnels, toen meerdere haarspeldbochten steil omhoog. Geen pretje, zeker niet als er Noren achter je zitten die veel sneller kunnen! Maar het uitzicht op Aurland was prachtig!

Verder door de bergen gereden. Langs het meer “Strandavatn” gereden en vanaf die weg een prachtig uitzicht op de met bergen bedekte sneeuw. Een plaatje. In dit gebied staan veel Hytter die alleen in de zomer gebruikt worden.

Uiteindelijk zijn we in Hol aangekomen, een plaatsje met een mooie stavkirke. Bij een stavkirke ruikt het vind ik altijd heel erg naar hout (en teer). Een zalige geur. Zouden ze die ook in een potje verkopen?

Vanaf Hol zijn we nog 10 km weg nr. 7 op gegaan richting Geilo. Helaas begon het toen heel erg te regenen. Op een gegeven moment ben ik maar even gestopt want ik zag gewoon niets meer.

In Geilo hadden we de beschikking over een hytte van kennissen. De hytte ligt buiten Geilo in een gebied waar meerdere hytter staan. Toen we aankwamen werden we begroet door schapenstront en horden (rode) mieren. De schapen hadden voor de deur gelegen en daar hun behoeften gedaan. Stinken!! Ik vind schapen prachtige dieren, maar hun uitwerpselen vind ik toch iets minder. Dus eerst maar een aantal emmers water over het terras gegooid zodat het meeste weg was. Binnen ook schoongemaakt, want het was duidelijk dat er de laatste keer honden geweest waren en Henk is daar erg allergisch voor. Dus stofzuigen en dweilen. Daarna wat mierenpoeder gestrooid, want deze ijverige beestjes liepen ook binnen en dat was toch iets minder geslaagd. We hadden het idee dat ze uiteindelijk wel weg waren (en bleven), maar toen ik de volgende ochtend wakker werd liep er een mier over mijn gezicht!! Tja, je moet er wat voor over hebben, leven in en met de natuur!

We hebben twee nachten in Geilo overnacht, zodat we de volgende dag nog een uitstapje konden maken. Geilo zelf vind ik niet bijzonder. Het is een belangrijke skiplaats, maar in de zomer is er niet zoveel te doen vind ik. De meeste hytter waren dan ook niet bezet. De meeste mensen die hier een hytte hebben komen alleen met Pasen naar Geilo om te gaan skiën. De omgeving van Geilo is wel mooi (groene ronde bergen/hellingen), maar het is zeker een goede uitvalsbasis voor uitstapjes in de omgeving, bijvoorbeeld naar de Hardangervidda, een hoogvlakte in de buurt van Geilo.

De volgende dag hebben we inderdaad zo’n uitstapje gemaakt. Weg nr. 7 naar Eidfjord genomen. Je rijdt dan aan de voet van de Hardangervidda. Rechts zie je de Hardangerjøkulen, een gletsjer. Ook dit is weer een prachtig gebied. Aangezien je vrij hoog zit zijn de bergen niet meer zo hoog, maar je hebt er kleine meertjes, rotsige hellingen met sneeuw en in de verte de gletsjer. Het weer was prachtig en op een gegeven moment zijn we gestopt bij een parkeerplaats en hebben daar zalig in de zon zitten genieten van een kop koffie, een broodje en het prachtige uitzicht.

Ook zijn we gestopt bij een parkeerplaats waar ze “Ekte Geitost”, echte geitenkaas, verkochten. Lekker een stuk gekocht. Nog niet geproefd, dus ik ben benieuwd of het net zo smaakt als de bruine geitenkaas die je in de winkel koopt.

Uiteindelijk kwamen we (na de Hardangervidda) in het Måbødal. Een smal dal met hoge bergen aan beide kanten. Aangezien er bijna geen mogelijkheid is voor een weg op deze steile hellingen bestaat de weg voornamelijk uit tunnels, waarbij je in een spiraal omhoog of omlaag gaat. Je moet echt heel geconcentreerd zijn in deze tunnels en geen moment het stuur loslaten! Halverwege dit dal ligt Vøringsfossen, een waterval waarbij het water 145 m loodrecht naar beneden valt. We zijn eerst naar een hotel gereden van waar je een mooi uitzicht hebt op de waterval, zo’n beetje van bovenaf. Wel moet je 20 NOK (2,50 euro) aan parkeergeld betalen! Toen we doorreden bleek dat je even verderop (iets lager op de route) bij een wegrestaurant langs de weg kon lopen en in een bocht ook een fantastisch uitzicht had op de waterval! Tevens is het uitzicht op het diepe dal heel indrukwekkend. Je moet echter geen last van hoogtevrees hebben.

Het eindpunt (en tevens beginpunt want we moesten dezelfde weg weer terug) was Eidfjord. Een klein plaatsje aan de Eidfjord (dat had je zelf ook kunnen bedenken). Het ligt heel beschut tegen de bergen aan en daarom waait het er bijna niet en het was er dan ook heel warm. We zijn een stukje langs het Eidfjord gereden richting het noorden, richting Kjeåsen. Dit is een bergboerderij die erg hoog in de bergen ligt en waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt. Een Noor vertelde ons dat het de steilste weg is van Noorwegen. Nou, zo ver zijn we niet gekomen, want aan het begin van de weg stond dat je door een tunnel van 2 km moet rijden. Deze tunnel is eenrichtingsverkeer, wat betekent dat je op het hele uur door de tunnel omhoog kunt, en op het halve uur door de tunnel naar beneden. De laatste mogelijkheid om naar boven te rijden, was om 17.00 uur. En wij kwamen om half 6 nog eens aankakken. Toen maar besloten dat dit iets is voor een volgende reis naar Noorwegen.

Toen we terugreden naar Eidfjord zagen we kleine strandjes langs de fjord waar meerdere mensen aan het zonnebaden waren en zelfs aan het zwemmen! We zijn natuurlijk even uitgestapt om te voelen hoe warm het water was. Nou, niet warm! Op zich hadden we best zin om even af te koelen, want het was erg warm, maar de temperatuur van het water was ons toch iets te koud (en we hadden onze zwemkleding vergeten).

De terugweg vanaf Eidfjord naar Geilo (deze weg wordt trouwens ook wel “Eventyrveien”, de weg van het avontuur, genoemd) ging vrij snel aangezien we op de heenweg al meerdere keren gestopt waren om foto’s te nemen, dus dat hoefde niet meer. Ook ging het wat harder waaien waardoor het op de Hardangervidda te koud werd om zonder jas (die we vergeten waren mee te nemen) te staan.

‘s Avonds hebben we in de buurt van de hytte nog wat gewandeld. Wat een rust en wat een prachtige natuur. Langs de weg stonden veel verschillende bloemen waar ik de naam eigenlijk niet van ken. Ik heb sommige bloempjes geplukt om ze te drogen zodat ik de naam op kan zoeken als ik weer terugben. De bermen hier in Noorwegen zijn trouwens heel erg kleurrijk. Veel bloemen in geel, wit, paars etc. Van wilgenroosjes tot paardebloemen. Een prachtplaatje.

Eergisteren (het is inmiddels 8 juli, ik ben gestopt met typen op de boot aangezien hij erg begon te schommelen en ik het beter vond even te gaan liggen voordat de laptop vies werd…) hebben we lekker rustig ontbeten, de spullen ingepakt en afscheid genomen van Geilo. Via de nr. 7 naar Hønefoss gereden. Deze plaats ligt op zo’n 40 km van Oslo en is een echt forensendorp. Je merkt goed dat je weer in de buurt van Oslo komt: meer huizen en meer verkeer. Het was eergisteren wel erg druk op de weg, er werden zelfs files gemeld. Nou dat is voor Noorwegen echt een unicum! Hierdoor zijn we met enige vertraging bij Alie en Wim aangekomen. Alie en Wim zijn oud-cursisten van mij. Zeven jaar geleden zijn ze naar Noorwegen verhuisd. Ze hadden me al meerdere malen gevraagd wanneer ik nou een keer langs kwam. Drie jaar geleden belde ik ze om te zeggen dat ik graag even bij ze langskwam, maar toen zouden zij net op vakantie naar Nederland. Maar goed, nu kwam het er dan toch eindelijk van. Ze wonen buiten Hønefoss op een berghelling midden in het bos. Via een steil paadje kom je bij hun huis. We hebben lekker op het terras gezeten. Alleen het zingen van de vogels en het ruizen van de bomen hoorde je. Verder niets. Lekker bijgekletst en andijviestamppot gegeten. Ook even over hun terrein gelopen; een moestuin, en bos. Laat op de avond hebben we een jonge uil gezien die uit het uilenhok gekropen was. Prachtig gezicht.

Tot ongeveer 12 uur hebben we (wel met truien aan) buiten gezeten. Toen begon het pas wat donker te worden. Wat een plek en wat een land. Zouden wij er over een paar jaar ook zo bijzitten? Ik hoop het absoluut!

Gistermorgen wilden we gelijk met Alie en Wim opstaan, maar op de een of andere manier is dit niet gelukt. We hebben ze wel gehoord toen ze opstonden, maar hebben ze verder niet meer gehoord. Zelfs niet toen ze weggingen. Best genânt, want we hebben hierdoor geen afscheid van ze kunnen nemen. Nou, dan maar even bellen als we weer terug zijn. ‘s Ochtends lekker het eigengebakken brood gegeten. Het is wel grappig om te zien hoe Alie en Wim “vernoorst” zijn. Net als de Noren bakken ze meestal hun eigen brood, hebben ze een kleine moestuin en ze hebben steeds meer moeite Nederlandse woorden te vinden. Onderling spreken ze een mix van Noors en Nederlands. Grappig om te horen.

De laatste kilometers naar Oslo gingen over een soort snelweg waar je 90 km/u mag rijden. Het is wel erg druk in en om Oslo. Ik vond dat niet echt leuk, zeker niet omdat ik zoveel rust gewend was. In Oslo hebben we nog snel wat boodschappen gedaan (brunost, fiskeboller, kaviarmix, boeken en CD’s) en toen naar de boot. Einde van 6 weken rust, natuur en vriendelijkheid. Terug naar  de harde realiteit.

Het zal de komende dagen moeilijk worden mijn ritme en draai weer te vinden. Ik zal Noorwegen missen. Ik wil snel weer terug naar dit prachtige land.

Ook voor jullie betekent dit het einde van de reis. De digitale reis dan wel te verstaan. Ik hoop dat jullie het leuk en interessant vonden om mijn belevenissen elke keer weer te lezen. Ik vond het leuk deze nieuwsbrieven te maken en al mijn ervaringen en belevenissen met jullie te delen. Bedankt dat jullie mijn lezers wilden zijn. Bedankt voor alle lieve en hartverwarmende reactie. Bedankt voor het meeleven met mijn avonturen.

Tusen takk for meg! (duizendmaal dank van mij)

Ha det bra! (heb het goed, doei)

Vi sees! (tot ziens)

Stor klem (stevig omhelzing)


Andrea

Nieuwsbrief 1 (27-05-2003)

Nieuwsbrief 2 (28-05-2003)

Nieuwsbrief 3 (30-05-2003)

Nieuwsbrief 4 (01-06-2003)

Nieuwsbrief 5 (02-06-2003)

Nieuwsbrief 6 (15-06-2003)

Nieuwsbrief 7 (17-06-2003)

Nieuwsbrief 8 (18-06-2003)

Nieuwsbrief 9 (22-06-2003)

Nieuwsbrief 10 (24-06-2003)

Nieuwsbrief 11 (27-06-2003)

Nieuwsbrief 12 (03-07-2003)

Nieuwsbrief 13 (07-07-2003)