Hallo allemaal,

Voor vorig weekend (het weekend van 10/11 december) zat ik vol grootse plannen: de weekplanningen had ik op donderdag al gemaakt, de voorbereidingen voor de week erna getroffen, dus eindelijk had ik een heel weekend vrij. En eindelijk zou ik aan de slag kunnen met mijn website en alle e-mails gaan beantwoorden. Maar helaas, hoe anders het liep!

Vrijdag 9 december ben ik na school nog even naar Namsos gereden om de boodschappen te doen voor het weekend. De afgelopen weken had het aardig gesneeuwd, er lag inmiddels zo’n 30 centimeter. Aangezien het de laatste dagen niet meer gesneeuwd had, maar wel flink gevroren, was de sneeuw op de wegen en de stoepen ingereden/gelopen en was het als het ware ijs geworden. De wegen worden niet zoals in Nederland gestrooid, maar er wordt geschoven en als het echt glad is wordt er zand en grind gestrooid. De stoepen worden al helemaal niet schoongemaakt (ken ik ook nog van Nederland!). Toen ik in Namsos van de ene winkel naar de andere liep, dacht ik nog net: “Goh, het is hier wel glad…” Maar toen was het al te laat, want voordat ik ook maar iets kon doen lag ik op mijn kont en voelde ik een behoorlijke pijn in mijn arm. Een aardige mevrouw vroeg nog of het goed ging, en ik (zo stoer als ik ben, of liever gezegd, me voor wilde doen) zei dat het wel goed ging en dat ik waarschijnlijk mijn pols verzwikt had. Maar mijn lichaam zei helaas wat anders. Ik begon zwart voor mijn ogen te worden en voelde dat ik flauw ging vallen. Een bankje aan de overkant van de straat zag er aantrekkelijk uit en daar wilde ik heen om even op adem te komen. De overkant van de straat heb ik gered, het bankje niet. Voor ik flauwviel dacht ik nog: “ik hoop dat er zo meteen iemand Nederlands spreekt, want ik snap even geen Noors meer”. Dat je daar aan denkt op het moment dat je flauwvalt!! Toen ik weer bijkwam stonden er (gelukkig) meerdere bezorgde mensen om mij heen, en keek ik recht in het gezicht van Rigmor, een collega die in de kleuterschool werkt. Ze reed net voorbij toen ik flauwviel en heeft de auto meteen gestopt. Wat was ik blij een bekend gezicht te zien! Na even in een broodjeszaak gezeten te hebben heeft ze me naar een artsenpraktijk gereden en daarna naar het ziekenhuis, waar geconstateerd werd (na röntgenfoto’s) dat mijn arm gebroken was/is. De breuk is niet gecompliceerd, dus er hoefde niet geopereerd of aan getrokken te worden. Mijn arm (rechterarm) zit nu in het gips.

Maar goed, daarmee ging mijn plan om aan de slag te gaan met mijn website de prullenbak in. Het eerste weekend had ik veel pijn en lukte het me niet om veel te doen. Het is erg wennen om ineens alles met 1 hand, en dan ook nog de linkerhand te doen. Wel eens geprobeerd was op te hangen met 1 hand, brood te snijden, brood te smeren, houtjes te hakken, je douchen, etc, etc. en dan heb ik het nog niet over het naar de wc gaan! Gelukkig heb ik veel lieve en behulpzame mensen om me heen die veel voor me kunnen en willen doen. Zo heb ik de afgelopen week elke dag een warme maaltijd gekregen van de Nederlandse familie die begin december naar Salsnes is verhuisd en heeft de buurman hout voor me gehakt. Heel fijn.

Ik ben de afgelopen week gewoon naar school geweest, dit tot verbazing van mijn collega’s. Ik dacht dat ik beter met iets bezig kon zijn, dan thuis te zitten en te denken aan de pijn en medelijden met mezelf te hebben. De leerlingen vonden het prachtig, ze hebben hun naam op het gips mogen schrijven en we doen een wedstrijdje wie het netst kan schrijven: zij met hun rechterhand, of ik met mijn linkerhand. Nu nog 1 dag en dan is het Kerstvakantie, dus dat redden we ook nog.

Het gaat steeds beter met mijn hand. Afgelopen vrijdag moest ik weer naar het ziekenhuis. De arm staat goed en de arts was tevreden: over 4 weken moet ik terugkomen en dan mag het gips eraf. De pijn wordt met de dag minder, ik kan steeds meer doen met mijn rechterhand, maar nog steeds kan ik niet autorijden, en dat is op dit moment hetgene waar ik het meest naar uitkijk. Dat betekent namelijk ook dat ik Henk op 24 december van het vliegveld kan ophalen. Woensdag ga ik proberen te rijden, mocht het niet lukken zal Henk door anderen opgehaald moeten worden, maar ik heb goede hoop dat het gaat lukken.

De donderdag voor het ongelukje had mijn collega Cathrine een foto van mij genomen die ik als Kerstkaart zou versturen, per mail of per post. Nou, dat laatste gaat dus niet lukken, dus het wordt het eerste. We hebben er echter nog een foto bijgenomen, kijk maar hieronder!

Verder gaat het hier goed. Het is koud (zo’n -5 graden), er ligt een klein laagje sneeuw en iedereen is druk met de voorbereidingen voor kerst. Aangezien het naar de kortste dag loopt wordt het hier rond 9.30 uur licht en is het rond 15.30 uur al weer donker. Door de drukte van de kerstvoorbereidingen en de lichtjes overal valt het me niet zwaar. Ook door de sneeuw en het schijnsel van de maan is het lichter dan normaal. Ik geniet enorm van de winter. Ik loop elke dag van en naar school, fietsen is nu (met mijn arm, maar ook door de sneeuw op de weg) niet mogelijk. Zalig om buiten (in de kou) te zijn, ook al is het donker als ik naar school loop en donker als ik weer terug loop. Aangezien de straatverlichting slechts in het dorp aanwezig is, loop ik met een hoofdlamp op en een reflectievest aan. Zo ben ik beter zichtbaar en zie ik zelf ook waar ik loop!

Met dit berichtje wil ik iedereen bedanken voor het medeleven en de interesse die jullie getoond hebben, al lukte het me niet om jullie veel te informeren. Bedankt voor alle kaarten, mailtjes, en brieven, het heeft me goed gedaan en ik hoop dat jullie dit voortzetten. Mijn goede voornemen voor 2006 is de website regelmatig bij te werken en de mails die jullie sturen binnen een week te beantwoorden. Hoe klinkt dat? Ik hoop in de kerstvakantie al een poging te kunnen wagen om mijn voornemen te doen uitkomen.

Ik wens jullie

 GOD JUL (PRETTIGE KERSTDAGEN)

 OG GODT NYTT ÅR (EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR)

 

Veel groetjes, liefs en klem (omhelzing),

Andrea