Sørkil, 1 juni 2003

Eergisteren geen nieuwsbrief gemaakt. Ik was helemaal kapot van het lange stuk rijden in het vreselijk slechte weer. Ook de volgende dag had ik geen zin. De regen kwam s ochtends met bakken uit de hemel en ik wilde toen gewoon zo snel mogelijk  doorrijden, bang dat ik anders niet op tijd op de Vesterålen aan zou komen.

Vrijdag (20 mei) ben ik met zon (wel harde wind) vertrokken uit Følling nadat ik nieuwsbrief 3 voor jullie gemaakt had. Het leek een mooie dag te worden. Langs het Snåsavatnet ben ik naar Snåsa gereden. In de boekjes stond dat dat het centrum van de Zuid-Samen was. Oftewel de Lappen. Dit is een scheldwoord in Noorwegen, dus dit wordt niet gebruikt. Ik had gehoopt hier iets van de Samen te zullen aantreffen, maar helaas, dit bleek niet het geval. Eventjes rondgewandeld. Een leuk klein plaatsje, maar niet meer dan dat.
Toen ik door het dorpje reed zag ik dat er bij enkele huizen de vlag halfstok hing. De eerste keer dat ik in Noorwegen was vroeg ik aan de mensen of het die dag dodenherdenking was. Dat bleek niet het geval te zijn. Er was iemand in het dorp overleden en die zou die dag begraven worden. De mensen in zijn/haar naaste omgeving hangen dan de vlag halfstok als teken van rouw.  

Vanaf dit dorpje ben ik doorgereden langs de E6. Onderweg kwam ik een Nederlandse camper tegen. Ze zwaaiden vriendelijk en ik zwaaide vriendelijk terug (raar eigenlijk, een "soortgevoel", in Nederland zou ik niet naar ze gezwaaid hebben, en ik zwaai ook niet naar alle Noren die ik tegenkom. Je komt iets "bekends" tegen? Grappig om te merken dat landgenoten elkaar dan toch opzoeken ofzo). Toen ik in de achteruitkijkspiegel keek, zag ik dat ze een opoefiets achter op de camper hadden. Alsof je daarmee in Noorwegen goed kunt fietsen!

Het landschap is nog steeds wat heuvelachtig met veel naaldbomen en af en toe wat meertjes. Soms merk je dat je wat hoger komt doordat je bergen ziet waar geen boom meer op groeit. Je merkt het natuurlijk ook aan het stijgen en dalen dat je soms met zon 8 tot 9% doet!  

Bij Sanddøla ben ik gestopt bij een mooie waterval, de Formofoss. Hij ligt niet direct langs de E6, je moet afslaan, maar het staat wel goed aangegeven. Met donderend geraas raast daar water een aantal meters naar beneden. Fascinerend. Er liep een paadje langs met daarna een trap naar beneden naar een grote steen. Doodeng, maar je had een prachtig uitzicht op de waterval. Ik had gedacht daar toch wel een aantal mensen aan te treffen, maar helemaal niemand! Lekker rustig. Onderweg kom ik ook steeds minder mensen tegen.  

Na de Formofoss wilde ik nog twee watervallen bekijken onderweg. De eerste was de Fiskumfoss, een waterval met een zalmtrap van 291 meter. Deze waterval ligt vlak langs de E6 bij het Namsen Lakseakvariet (zalmaquarium). Om deze waterval goed te kunnen zien moet je naar het aquarium. Je moet dus betalen om de waterval te zien. Nou, daar had ik niet zoveel zin in, dus die heb ik maar over geslagen. De andere waterval die ik graag wilde zien was de Laksfors (de zalmwaterval). Deze ligt ca. 200 meter van de weg bij een restaurant. Hij is niet zo hoog maar wel imposant. Vanuit het restaurant heb je een mooi zicht op de waterval. Ik heb daar maar even wat gegeten, en hoe kan het ook anders: zalm! Of die nou daar in de buurt gevangen was durf ik niet te zeggen, maar lekker was die wel!  

Het mooie weer was trouwens inmiddels omgeslagen en het was langzaam beginnen met regenen. Eerst wat buien, maar toen aan een stuk door. Ik merkte dat ik zeer gespannen achter het stuur zat, nog steeds bang om weer te gaan glijden met de auto. En nu zou ik niet op de vluchtstrook belanden, maar misschien wel tientallen meters naar beneden vallen! OK, niet al te veel aan denken, maar prettig rijden is het niet. Erg inspannend.

Tevens is de omgeving dan ook lang zo mooi niet. Door de laaghangende bewolking zie je de bergen niet die je anders wel zou zien. Jammer. Het stuk over de Korgfjellet (550 meter hoog) was dan ook heel anders geweest. Doordat het zo hoog ligt lag er nog veel sneeuw en ook het ijs op de meertjes was nog bevroren. Het gras was nog bruin, het was daar nog echt winter. Een paar keer ben ik uitgestapt en heb geprobeerd foto’s te nemen, maar door de regen is dat denk ik niet zo goed gelukt. Het kwam echt met bakken uit de hemel! En niet alleen regen, ook natte sneeuw!! Toen ik vanmorgen bij de hytte stond sprak ik met een Noor. Hij vond het erg koud (viel wel mee, volgens mij). Toen ik vroeg naar de weersverwachting voor die dag antwoordde hij: veel regen en sneeuw boven de 500 meter. Ik moest mijn ski's maar meenemen, zei hij. Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar niets was minder waar. Sneeuw in mei!!

Van dit hele stuk dat ik gereden heb kan ik dus weinig vertellen. Het moet heel mooi zijn als het weer goed is, maar ik heb het helaas niet gezien. Het rijden viel mij deze dag erg tegen en ik dacht: als ik nog meer van dit soort dagen krijg, vind ik het niet leuk meer, en doe ik dit NOOIT meer.

In de buurt van Mo i Rana ben ik op zoek gegaan naar een slaapplaats. Ik had in gedachten een camping met trekkershut net iets ten zuiden van Mo i Rana, maar ik denk dat ik door alle stress en regen, het bordje over het hoofd gezien heb. En opeens  zat ik al in Mo i Rana. Terwijl campings/hotels e.d. altijd goed aangegeven staan kon ik op dat moment niets vinden. Totdat ik weer de E6 opdraai en op de hoek een huis zie staan met een uithangbord "Rom" (kamers). Gelukkig! Dan maar iets duurder uit, maar liever dat dan nog langer doorrijden, slapen in de auto of in de regen mijn tent opzetten (en krijg dan maar een mooie blonde Noor zo ver om je te helpen!!). Ik reed het erf op en zag twee dames bepakt met koffers het huis binnengaan. Nog meer gasten. Nee, het bleek de dame van het huis te zijn met haar dochter. Ze was net twee dagen weggeweest en was net teruggekomen. Ik had ook geen 10 minuten eerder moeten zijn, anders was er niemand thuis geweest. Ze vond het absoluut geen probleem dat ik zou overnachten, ook al was ze zelf nog maar net binnen. Voor 250 kronen had ik een kamer. En gebruik van douche en toilet. OP de kamer stond een koelkast en een 1-pits kookstel. Ook was er een tv. Dit was op dat moment voor mij de hemel. Lekker even tv gekeken en toen naar bed (met het geluid van de regen op de achtergrond).

Toen ik gisterochtend wakker werd was het eerste dat ik hoorde weer die kletterende regen. Het hield maar niet op. Ik baalde behoorlijk. Weer zo’n regendag en weer stress bij het autorijden. Maar goed, ik moest door. Nog even in het Gjestebok (gastenboek) geschreven. Hier ligt in elke hut, kamer wel een gastenboek. Iedereen die er logeert schrijft er wat in. Leuk om te lezen waar iedereen vandaan komt.

Vandaag was ik van plan om zo’n 13 km ten noorden van Mo i Rana naar de gletsjer Svartisen te rijden en te lopen. Door het slechte weer dacht ik dat ik dat maar niet moest doen. Op een gegeven moment bleek dat ik de afslag daar naartoe ook gemist had, want opeens zag ik een bord met "Polarsirkel 2 km". Ik zat dus opeens erg dicht bij de poolcirkel. Het gebied waar je dan door rijdt ligt hoog. Er lag nog veel sneeuw en het was koud. Handschoenen en een muts waren geen overbodige luxe geweest! Hoe hoger ik kwam hoe beter het werd. De zon ging zelfs ineens schijnen. Wat ziet de wereld er dan toch anders uit. Het gebied is fabelachtig mooi door de sneeuw, de kale bergen en het niemandsland waar je doorheen rijdt. Alleen kom je af en toe wat auto's tegen en een kudde rendieren. Ja, echt, vlak voor mij stak een kudde rendieren de weg over! Voordat ik mijn fototoestel in gereedheid had gebracht, waren ze al weer een stuk de berg op. Ik heb geprobeerd om een foto te nemen, maar ik denk dat het zo'n zoekplaatje wordt: zoek de 3 rendieren. Ze hebben ook een behoorlijke schutkleur, dus in de sneeuw en het bruin van de bergen en de bomen vallen ze bijna niet op.

En dan sta je ineens op de poolcirkel! 66°33N. Een soort mijlpaal! Dat heb ik toch maar even mooi gered! Op de poolcirkel staat een gebouw, het poolcirkelcentrum (leuk woord voor galgje of scrabble). Daar verkopen ze natuurlijk allerlei souvenirs. Niet alleen dingen die te maken hebben met de poolcirkel (T-shirts met "I've been to the Polarcircle", mokken, beeldjes, etc) maar ook Noorse souvenirs, zoals truien, boeken over Noorwegen/trollen, stenen, elandstickers. Nou, noem maar op, ze hebben het allemaal. Je kunt hier ook enveloppen kopen met postzegels en poststempels van de Poolcirkel. Ook kun je een bewijs kopen (150 kronen = ca. 18 euro) dat je op de poolcirkel geweest bent. Nou, ik vond dat een foto van de wereldbol met daarop de poolcirkel aangegeven en een foto van het centrum voldoende moest zijn. Wel heb ik nog een boekje gekocht over Magnus de Viking. Ja, na een afstudeerproject over de Vikingen kon ik het toch niet laten. Misschien een idee voor een nieuw/ander verhalend ontwerp?

Het was best druk bij het centrum. Veel campers (zowel Noren als Duitsers als Nederlanders), wat bussen met Zweedse toeristen en gewone auto’s. Opmerkelijk veel Noren vond ik. Het was raar, het was druk, maar deze mensen ben ik onderweg niet tegengekomen, waar kwamen ze dan allemaal vandaan, en waar gingen ze allemaal naartoe? Dit is echt opmerkelijk voor Noorwegen. Bij zo'n attractie kan het dan best even "druk" zijn, maar verder kom je deze mensen niet meer tegen.

Het gebied rond de poolcirkel (Saltfjellet) ligt dus vrij hoog. De weg is daar vrij recht en gaat niet of nauwelijks dalen of stijgen. Op dit stuk van de E6 mag je dan ook 90 km per uur rijden. Zou ik trouwens niet doen. Jammer om met zo’n snelheid door dit mooie landschap te rijden!

Door het mooie weer en het prachtige landschap heb ik weer plezier in het autorijden gekregen! Het vertrouwen in de auto is terug. Opeens merkte ik namelijk dat ik bij bochten niet meer snelheid verminderde maar gewoon (zonder er bij na te denken) doorreed. Het gaat weer automatisch en dat is een lekker gevoel! Ik heb er weer zin in!! Geef mij nog maar zo’n stuk om te rijden. Nu vind ik het niet erg meer. Het is ook een stuk minder vermoeiend.

Vanaf de poolcirkel blijft het in de zomer ook 's nachts licht. Hoe noorderlijker je komt hoe langer deze periode is. Ik ben heel benieuwd. Ik heb ook het idee dat de zon veel hoger aan de hemel staat dan in Nederland. Het licht is heel fel en zelfs als het bewolkt is, heb je nog een zonnebril nodig.

Vanaf Saltfjellet blijft het landschap mooi. Ik had een heel andere voorstelling van het landschap: vlak, rotsen, kaal. Niets is minder waar. Het is erg afwisselend. Hoge bergen (met soms spitse toppen, voor Noorwegen een zeldzaamheid), groene berghellingen, meertjes, fjorden, woest stromende rivieren, eigenlijk teveel om op te noemen. De weg is kronkelig, met veel tunnels en gaat omhoog en naar beneden (veel wisselen van versnelling). Er staat goed aangegeven als er een tunnel komt, een scherpe bocht of een steile helling naar boven of naar beneden. Ik heb met zeer veel genoegen rondgereden in het prachtige landschap. Elke bocht die je neemt levert weer een ander beeld op, de een nog mooier dan de ander. Je zou ook bijna ogen in je achterhoofd  moeten hebben, want niet alleen voor je is het mooi, achter je misschien zelfs nog mooier! Bij zo’n beetje elke parkeerplaats/inham ben ik gestopt om te kijken wat het uitzicht was en of ik nog mooie foto's kon nemen. Tja, zo schiet het natuurlijk ook niet op! Gelukkig is het stuk dat ik deze dag moest doen niet zo heel lang en heb ik genoeg tijd om elke keer te stoppen. Ben ook blij dat ik zoveel filmpjes meegenomen heb (zo'n 20!). Worden vast allemaal gebruikt.

De hele weg heb ik zon gehad, echt fantastisch. Lekker in de zon zitten lunchen bij een watertje met op de achtergrond een hoge berg met sneeuw erop. HEAVEN!!  

Ik wilde vandaag doorrijden tot Bognes, een plaatsje waar de veerboot naar Lødingen gaat. Dit ligt op de Vesterålen, dus dan ben ik bijna op de plaats van bestemming. Op de kaart stond dat in de buurt van Bognes een camping zou zijn. Leek me een goed plan om daar te overnachten en de volgende ochtend de veerboot te nemen. Tot ik op zo’n 17 km van Bognes langs een camping rijd. Aan het water (de zee, Stordjupet), in de volle zon, en met in de verte uitzicht op de bergen van de Lofoten. What more does a (wo)man want? Ik ben nog even doorgereden om te kijken of ik nog iets anders (dichter bij de boot) kon vinden, maar de auto keerde bijna uit zichzelf om. Terug naar Sørkil, terug naar die camping. Weer een prachtige hytte (voor 300 kronen = ca. 35 euro). Uitzicht op zee, de bergen en de midzomernachtzon. Met een bord hutspot heb ik me geïnstalleerd op de veranda en ben daar tot half 12 ‘s nachts niet meer af gekomen. Het werd wel wat kouder, maar met een fleecejack aan was het goed uit te houden. Met het geluid van bellen aan schapen, het klotsen van golven en vogels die zingen, en de geur van zee en vis, is het hier net een vakantie-oord aan de Middellandse Zee.
Om half 12 moest ik mezelf echt naar bed slepen. Het is nog zo licht! De zon is vannacht vast niet ondergegaan, maar ik heb het niet gemerkt. Ik heb zalig geslapen al was ik wel al om half 6 wakker.

Het uitzicht is nog steeds adembenemend al is het nu wat meer bewolkt. Ik ga zometeen inpakken en de hut schoonmaken. En dan op weg voor de laatste etappe van de heenreis. De boot van Bognes naar Lødingen en dan nog een aantal uurtjes doorrijden op de Vesterålen. Moet te doen zijn. Als het landschap is zoals gisteren red ik me vast wel  weer:

 IK GENIET ME TE PLETTER!!!

 

Nieuwsbrief 1 (27-05-2003)
Nieuwsbrief 2 (28-05-2003)
Nieuwsbrief 3 (30-05-2003)
Nieuwsbrief 4 (01-06-2003)
Nieuwsbrief 5 (02-06-2003)
Nieuwsbrief 6 (15-06-2003)
Nieuwsbrief 7 (17-06-2003)
Nieuwsbrief 8 (18-06-2003)
Nieuwsbrief 9 (22-06-2003)
Nieuwsbrief 10 (24-06-2003)
Nieuwsbrief 11 (27-06-2003)
Nieuwsbrief 12 (03-07-2003)
Nieuwsbrief 13 (07-07-2003)