Bø i Vesterålen, 17 juni 2003

Niet slecht hè, na zo’n twee dagen alweer een nieuwsbrief. Ik heb gemerkt dat ik veel dingen wil vertellen aan jullie, maar dat als er teveel tijd tussen zit, ik de helft van wat ik wil vertellen, vergeet. Ik heb wel overal briefjes liggen met allerlei onderwerpen, maar als ik in de auto zit en onderweg iets tegenkom, kan ik moeilijk meteen stoppen om het op te schrijven. Ik zou eigenlijk een dictafoon moeten hebben om meteen alles in te kunnen spreken. Maar goed nu moeten jullie het doen (en ik zelf ook) met de dingen die ik me nog herinner.

Vorige week, op tweede Pinksterdag (9 juni), heb ik een tocht naar de Lofoten gemaakt. Het was die dag mooi weer, dus daar moest ik gelijk gebruik van maken. Ellen Marie is niet mee geweest. Zij wilde het liefst een dag in de moestuin werken. Dus ben ik er ‘s ochtends in mijn eentje op uit getrokken. Eigenlijk ook best lekker, want nu kon ik stoppen waar ik wilde en zo vaak ik maar wilde. Ik denk dat als zij mee geweest was (wat trouwens wel heel gezellig is), dat ik toch minder vaak gestopt zou zijn dan dat ik nu gestopt ben. Alleen het eerste stuk vanaf Bø naar Melbu heb ik in een stuk doorgereden. Ik mocht niet stoppen want anders zou ik niet op tijd bij de veerboot in Melbu zijn. Deze veerboot gaat naar Fiskebøl en gaat zo’n 10 keer op een dag. Ik had eigenlijk onderweg nog wel willen stoppen in Stokmarknes. Daar is namelijk het “Hurtigrute”museum. De Hurtigrute is een boot(verbinding) tussen Bergen en Kirkenes. In 11 dagen kun je van Bergen naar Kirkenes reizen en terug. Onderweg doe je zo’n 30 havens aan. Vroeger was de Hurtigrute (“snelle route”) een postboot, die naast post ook passagiers en voedsel vervoerde naar plaatsjes die men niet kon bereiken via de weg. Tegenwoordig is dit niet meer nodig, maar is de Hurtigrute voornamelijk van belang voor het toeristen. Je moet de boot wel vrij lang van tevoren boeken want hij is vrij snel vol. En je moet een grote zak met geld meenemen, want het is niet goedkoop. Maar het schijnt wel heel mooi te zijn. Nou, wie weet, als ik ooit nog eens de lotto win….. Nu zal ik het moeten doen met het museum over de Hurtigrute dat in Stokmarknes gevestigd is. Richard With richtte in 1893 in Stokmarknes de Hurtigrute op.

Maar helaas, geen tijd die dag, want ik moest en zou die veerboot om 09.50 uur halen! Ook had ik niet even tijd om te stoppen en een foto te nemen van mijn droomhuis, dat even buiten Stokmarknes ligt. Het huis is natuurlijk van hout, maar niet zoals de meeste huizen hier gemaakt van planken, maar van dikke bielzen. Een beetje zoals de oude boerderijen hier van vroeger. Het huis was blauw/grijs geschilderd en had een aarden dak. Op dat dak groeit gras en ook een enkel berkenboompje. Ik heb wel eens gezien dat ze op dit soort daken geiten lieten grazen! Ik vond het echt een prachtig huis! Mooi oud, wat weinig van de huizen hier zijn. De meeste huizen zijn in de 2e Wereldoorlog door de Duitsers vernietigd. Daarvoor in de plaats zijn wel weer mooie huizen in de plaats gekomen en ook nu nog worden er mooie huizen gebouwd vind ik. In allerlei verschillende kleuren. Laatst zag ik zelfs een huis dat knalroze was! Toch vind ik zo’n oud huis nog steeds het mooiste. Mijn droomhuis dus, maar niet mijn droomplek. Die heb ik ergens anders gevonden! (vertel ik zo wat over)

Helaas dus geen tijd voor een foto, maar wel op tijd bij de boot. De veerboot doet er ongeveer 25 minuten over en kost zo’n 10 euro voor een enkele reis. Het is een mooie overtocht, want de imposante bergen van de Lofoten komen steeds dichterbij. Ik had gedacht dat de bergen en het landschap van de Vesterålen en de Lofoten zo’n beetje hetzelfde zouden zijn, maar dat bleek niet het geval. De bergen van de Lofoten zijn nog hoger (en er ligt dus nog meer sneeuw op), nog spitser, en de dalen zijn minder vlak dan op de Vesterålen. Op de Lofoten lijkt het wel alsof de bergen steil omhoog gaan vanaf het dal. Heel indrukwekkend. Ik had ook hier weer het idee dat elke bocht weer een mooier beeld gaf, of een ander beeld. Ik ben dan ook op de Lofoten weet ik niet hoe vaak langs de weg gestopt, of op parkeerplaatsen, om foto’s te nemen. Het aantal filmrolletjes begint aardig te slinken. Ik ben ook erg blij dat ik mijn panoramacameraatje heb mee genomen; nu kreeg ik tenminste het grootste gedeelte van dit fantastische landschap op de foto. Ik merk dat ik wel erg vaak “fantastisch” en “prachtig” gebruik, maar ik weet niet hoe ik anders moet uitdrukken hoe gaaf, vetcool, strakmooi, het hier is. Het licht maakt het allemaal nog mooier. Ik ben dezelfde weg weer teruggereden als ik gekomen was. Doordat de zon draait lijkt het ook alsof het landschap ineens anders is dan de heenreis; de schaduw op de bergen is anders, alsmede de lichtinval. Ik moest mezelf echt een halt toeroepen om nu gewoon door te rijden, want ik had immers op diezelfde plek al foto’s gemaakt!  

Mijn doel voor deze tocht was het Vikingmuseum Lofotr in Borg. Borg ligt langs de E 10 ongeveer halverwege de Lofoten. In Borg zijn bij opgravingen resten gevonden van een Vikinghuis. Er zijn zelfs heel kleine sieraden van goud gevonden. Vlak bij de plek waar het Vikinghuis stond, is een Vikinghuis nagebouwd. Daarin kun je zien hoe de Vikingen geleefd hebben. Er lopen gidsen rond in Vikingkleding en er worden bijvoorbeeld schoenen gemaakt, er wordt eten gekookt, er wordt geweven, wol geverfd en je kunt er leren hoe “Hnefatafl” gespeeld wordt. Dit is een bordspel dat in de Vikingtijd gespeeld werd. Ongeveer 1 kilometer ligt een nagebouwde Vikingboot waarmee je een tochtje kunt maken als het mooi weer is. Ik wilde absoluut naar dit museum. Op een van de stagescholen had ik een verhalend ontwerp gedaan over de Vikingen. De kinderen waren heel enthousiast, en ik ook. Het heeft nog meer mijn interesse gewekt voor de Vikingen. Ik vond het echt fantastisch om te zien hoe alles nagemaakt is en hoe aanschouwelijk dit is, zeker voor kinderen, maar absoluut ook voor volwassenen. Dit zou een prachtige schoolreis kunnen zijn. Kinderen kunnen zelf ook veel dingen doen en even leven zoals de Vikingen leefden.

In het Vikinghuis is ook een kleine tentoonstelling ingericht over hoe de Vikingen leefden en over de opgravingen die gedaan zijn. Naast het aanschouwelijke, kun je het ook nog een keer nalezen en nog wat andere dingen te weten komen. Absoluut een aanrader dit museum, mocht je nog een keer op de Lofoten komen.

Bij het museum is ook een winkel waar je allerlei boeken kunt kopen, sieraden, gebruiksvoorwerpen, kaarten etc. Tja, ik kon het natuurlijk niet laten om toch nog wat dingen mee te nemen.

Verder krijg ik van een Deense gids nog een informatie toe gemaild over hoe je wol kunt verven met behulp van planten. Ik had dat met de kinderen op school graag willen doen, maar wist niet zo goed hoe en met welke planten je welke kleuren krijgt. Zij gaf hierover ook cursussen en wilde mij graag wat informatie toesturen. Ze liet me strengen wol zien die ze zelf geverfd had. De meest fantastische kleuren, en allemaal natuurlijk geverfd. Ik ga het absoluut een keer uitproberen!

In het museum trof ik ook een Nederlandse gids, die notabene uit Groningen kwam en een cafe in de Oude Kijk in ‘t Jat straat had gehad! Hij vertelde mij dat hij naar Noorwegen verhuisd was nadat een goede vriend van hem ook naar Noorwegen verhuisd was. Toen ik hem vertelde dat ik ook uit Groningen kwam en daar Noors gestudeerd had, zei hij dat die vriend van hem ook Noors gestudeerd had. Ik vroeg hem wie het was, en toen bleek het Arne Ketel te zijn! Hij is in hetzelfde jaar begonnen als ik. Hij was toen al veel bezig met het bewerken van leer en doet dat nu nog steeds. Hij woont net als die gids ook op de Lofoten. De wereld is toch eigenlijk best klein; dat je helemaal in het noorden van Noorwegen nog Nederlanders tegenkomt die je kent!

Een geslaagde missie dus naar het Vikingmuseum!

Maar voordat ik eindelijk bij het Vikingmuseum aankwam was ik toch al weer een aantal uur verder. Door alle prachtige panorama’s lukte het me gewoon niet om om ongeveer 12 uur daar te zijn, wat ik eigenlijk wel gepland had.

Onderweg ben ik nog gestopt in Svolvær. De grootste “stad” van de Lofoten waar ook de Hurtigrute aanlegt. Ik vond het een erg toeristisch plaatsje en er was niet zoveel (zeker niet op een zondag) te zien. Ik vond trouwens helemaal dat de Lofoten erg toeristisch waren; veel Duitsers en veel Nederlanders. Ook veel plaatsen waar je kunt overnachten (veel campings met hytter). De Vesterålen zijn wat dat betreft een stuk rustiger, maar ook onbekender denk ik. In alle reisbrochures staat wel wat over de Lofoten, maar veel minder, of bijna niets over de Vesterålen. Als ik tegen mensen zeg dat ik naar de Vesterålen ga, weet bijna niemand waar ik het over heb, maar als ik het over de Lofoten heb, weet bijna iedereen waar dit ligt.

De Lofoten bestaan uit meerdere eilanden die voornamelijk met bruggen met elkaar verbonden zijn. En dat zijn niet zomaar bruggen! Nee, dat zijn reuzebruggen! Heel hoog en ook heel steil! De eerste keer dat ik een brug over moest moest ik echt even slikken; ik was bang dat de auto het niet zou redden om zo steil omhoog te gaan (en naar beneden). Je hebt vanaf die bruggen een prachtig uitzicht over de zee en de Lofoten. Het is wel jammer dat je niet mag stoppen op zo’n brug (!!).

Op weg naar het Vikingmuseum reed ik een stukje op een weg die vrij recht was en vlak. In de verte zag ik iets lopen. Ik dacht eerst dat het een kat was, dus ik lette goed op dat die niet ineens de weg over zou steken. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het niet een poes was, maar een vos! Rustig wandelend met een prooi in zijn bek liep hij langs de kant van de weg. Ik heb meteen de auto stopgezet en heb zo snel mogelijk mijn fototoestel gepakt. Door het raam heb ik foto’s gemaakt, want ik durfde niet uit te stappen, bang dat hij dan meteen weg zou rennen. Nu maar hopen dat ze gelukt zijn!

Na mijn bezoek aan het Vikingmuseum (om ongeveer 17.00 uur) ben ik in Borg nog afgeslagen naar Eggum, een plaatsje ten noordwesten van Borg. Ellen Marie had me verteld dat daar een beeld stond dat ik absoluut moest zien. Hier op de Lofoten en de Vesterålen hebben ze in elke kustgemeente kunstenaars (ook buitenlandse) een kunstwerk laten maken. In Bø bijvoorbeeld staat een heel groot beeld van een man “Mannen fra havet”, de man van de zee. In Eggum staat een beeld van een hoofd, dat als het ware met je meedraait als je er om heen loopt. En plotseling staat het ineens op zijn kop! Heel bijzonder.

Eggum zelf is niet zo groot, maar het is er prachtig: mijn droomplaats! Hier zijn zandstranden en de kleur van de zee is er zo mooi dat het gewoon niet te beschrijven is. Azuurblauw! En zo helder! Ik heb een stuk over het strand gewandeld en ik heb alle indrukken opgezogen en genoten! Het interesseerde me niet meer dat ik misschien de boot die ik terug wilde nemen niet meer zou halen, hier moest en zou ik een tijdje blijven, “no matter what”!! Vanaf het strand had je een prachtig uitzicht over de kleine eilandjes voor de kust, de Lofoten zelf en heel in de verte kon ik de contouren zien van de Vesterålen. Als het nog helderder was geweest had ik zelfs Værøya kunnen zien, een vrij groot eiland dat hier bij Vinje (Bø) voor de kust ligt. Ik werd er gewoon helemaal lyrisch van. En weer als ik er aan terug denk en nu naar jullie schrijf. Hier voelde ik me helemaal thuis.

Het enige minpuntje was misschien dat het er heel hard waaide, en dat mijn droomhuis daar niet stond, maar verder was het helemaal SUPER! (volgens mij kunnen we dat droomhuis ook gewoon hier naartoe verplaatsen).

Met tranen in mijn ogen (echt waar!) ben ik weggereden uit Eggum.

Op de terugweg ben ik nog langs Henningvær gereden. Dit is een plaatsje op een eiland dat je kunt bereiken met een brug. Het is een vissersplaatsje. Een idyllisch plaatsje met mooie houten huizen en een klein haventje. Zodra ik de auto uitstapte rook ik al dat het een vissersplaatsje is; overal hing een vislucht. En overal waar je keek hing stokvis. Ik vond het plaatsje absoluut een bezoekje waard.

Lang ben ik er niet gebleven, maar heb wel genoten.  

Uiteindelijk heb ik toch nog de veerboot uit Fiskebøl kunnen halen die ik in gedachten had en was ik uiteindelijk, vol met nieuwe indrukken om half 12 (‘s avonds) thuis. Een fantastische dag.

De rest van de Lofoten hoop ik te doen als ik weer richting het zuiden rijd. Ik hoop dan ook nog naar het “Hurtigrute”museum te kunnen. Maar goed daar wil ik nog even niet al te veel aan denken. Ik wil helemaal nog niet weg!

Wat me trouwens opviel tijdens mijn reis is dat ik automatisch de auto op slot draai, terwijl dat helemaal niet hoeft hier. Zoals ik al eerder vertelde in een nieuwsbrief lag de sleutel van de hytte onder de mat. Maar veel Noren doen niet eens hun huis op slot als ze weggaan, laat staan dat ze hun auto op slot doen als ze bijvoorbeeld naar de winkel gaan. Sommigen laten zelfs hun sleutel in het contact zitten! Ongelofelijk! Ze zijn absoluut niet bang dat er iets gestolen wordt. Wat een vertrouwen in de mensheid en wat mooi dat dit nog kan. Je fiets op slot zetten (of met 2 sloten vastzetten zoals in Groningen)? Er zitten hier niet eens sloten op een fiets!

Hier tegenover staat wel dat op de school waar ik stage loop, de lokalen aan het eind van de dag op slot gedaan worden. Volgens de rector heeft dat te maken met de vertrouwelijke informatie die daar ligt, maar volgens mij liggen er niet veel dingen van en over de kinderen. Het meeste nemen ze mee naar huis, of ligt in de werkkamer van de leerkrachten. Een beetje tegenstrijdig dus.  

Goed, het is inmiddels half 11 ‘s avonds geworden. Vandaag nog “på tur” geweest naar Losjehytta. Ben nu toch wel wat moe. Morgen is er weer een tocht met de klas naar het strand hier in de buurt. Aangezien we daarheen fietsen ga ik morgen met de (geleende) fiets naar school. Dat is ongeveer 10 kilometer. Gelukkig niet heel grote hellingen, maar toch anders dan in Nederland. Ik moet morgen eerder van huis dus ik denk dat het tijd word om te gaan slapen. Het is op dit moment helemaal helder buiten en de zon schijnt. Het waait nauwelijks, dus dit belooft veel voor morgen. Misschien zwemmen in de zee?

   

Nieuwsbrief 1 (27-05-2003)

Nieuwsbrief 2 (28-05-2003)

Nieuwsbrief 3 (30-05-2003)

Nieuwsbrief 4 (01-06-2003)

Nieuwsbrief 5 (02-06-2003)

Nieuwsbrief 6 (15-06-2003)

Nieuwsbrief 7 (17-06-2003)

Nieuwsbrief 8 (18-06-2003)

Nieuwsbrief 9 (22-06-2003)

Nieuwsbrief 10 (24-06-2003)

Nieuwsbrief 11 (27-06-2003)

Nieuwsbrief 12 (03-07-2003)

Nieuwsbrief 13 (07-07-2003)