Bø i Vesterålen, 22 juni 2003

Precies 4 weken geleden vertrok ik uit Nederland. Nu staat alles weer ingepakt om morgen weer richting het zuiden te vertrekken. Een raar idee. Van de ene kant heb ik er weer veel zin in om een stuk van Noorwegen te zien en te reizen. Ook kijk ik er erg naar uit dat Henk deze kant op komt en ik hem een stuk van dit mooie land kan laten zien (helaas niet het allermooiste stuk, dat is namelijk hier op de Vesterålen/Lofoten, vind ik). Van de andere kant betekent het het einde van weer een periode; afscheid nemen is niet een van mijn beste kanten. Het betekent ook dat binnen afzienbare tijd het dagelijkse leven weer begint en dat is iets waar ik niet echt naar uitkijk. Van mij mag het de rest van mijn leven vakantie zijn! Maar ja, dan moet ik toch eerst die 2 miljoen euro winnen. Ik zou wel weten wat ik er mee zou doen!  

Maar goed, dit wordt de laatste nieuwsbrief vanuit Bø. Morgen vertrek ik hiervandaan en ga via de Lofoten naar Bodø. Vandaar rijd ik via de “kystriksvei”, de kustrijksweg, naar Trondheim. Dan rijd ik naar Tolga, dat ligt ten zuiden van Røros. Dit alles natuurlijk niet in 1 dag, maar ik zal er een paar dagen over doen. Ik hoop donderdag in Tolga aan te komen. Daar heb ik, toen ik nog Noors studeerde, twee zomers gewerkt. Ik heb zin om deze mensen weer te zien.  

Maar goed wat heb ik de laatste dagen zoal gedaan? In de vorige brief schreef ik dat ik die vrijdag een interview zou hebben bij de lokale radio-omroep en dat we daarna zouden wandelen naar “Veten”, een bergtop van 467 meter. Nou, beide heb ik uitgevoerd.

Het interview was erg leuk. Ongeveer 7 minuten ben ik op de radio geweest. Het werd van tevoren opgenomen, zodat er eventueel nog dingen uitgeknipt konden worden. Het is een kleine radio-omroep waar twee mensen werken die betaald krijgen. Verder is er een aantal vrijwilligers die een paar uitzendingen voor hun rekening neemt. Ze krijgen subsidie van de gemeente omdat ze de gemeenteraadsverkiezingen uitzenden. Tevens krijgen ze inkomsten uit reclame en de bingo-uitzendingen die ze hebben. Ze hebben niet zoveel programma’s. Het programma waar ik in zat is een soort nieuwsprogramma, gericht op deze gemeente. Het wordt uitgezonden van 11 tot 13 uur en wordt herhaald van 17 tot 19 uur. In het weekend hebben ze wat meer programma’s. Wel hebben ze in de uren  dat er geen programma is continue muziek en dat is leuk om naar te luisteren.

Het was leuk om er even rond te kijken en te zien hoe ze het hier in Noorwegen bij een lokale omroep geregeld hebben. Het was wel raar om mezelf weer terug te horen en dan vooral in het Noors. De fouten die ik maakte vallen dan extra op!  

Daarna met Ellen Marie en Rønnaug naar Veten. Een hele klim, continue omhoog. Soms heel steil. Ondanks dat sommige stukken niet zo steil waren, merkte ik toch dat ik omhoog ging. Erg vermoeiend, maar goed voor je kuitspieren! Op het laatst was het heel erg steil en leek het  wel op klimmen. We leken wel een paar klimgeiten! Of, nee, nog beter klimschapen. In dit gebied lopen zomers de schapen vrij rond. Zonder enige moeite overmeesteren ze deze berg, terwijl wij er erg veel energie in moeten steken. Maar ik was wat trots dat we de berg beklommen hadden. Een fantastisch uitzicht. Bijna heel Bø kon je vanaf deze top zien. We hadden gelukkig ook mooi, warm weer, zodat het uitzicht goed was. Het zou zonde zijn als we in de mist gezeten hadden. De terugweg ging een stuk makkelijker, lekker bergafwaarts, maar toch ook zwaar voor je bovenbenen en knieën. Toen ik thuiskwam was ik helemaal op en ben ik meteen gaan slapen. Tot ongeveer half 6. ‘s Avonds niet zoveel meer gedaan. Even met Arctic Adventures gebeld in Stø om te vragen of er nog een walvissafari op het programma stond. Hadden ze al 40 aanmeldingen voor de volgende dag. Maar ons hebben ze niet gebeld! Toch maar goed dat we zelf gebeld hadden. De weersverwachting was goed, dus het leek een uitgelezen kans om nu eindelijk walvissen te zien.

Zaterdagochtend vroeg vertrokken. Het was stralend weer, geen wolkje aan de lucht. Bij het walvisvaartcentrum kregen we een pilletje tegen zeeziekte. Leek me wel verstandig om deze in te nemen, aangezien ik erg gevoelig ben voor dit soort dingen. Bij de minste golfslag ben ik al zeeziek!

We kregen eerst wat uitleg over welke walvissen we zouden kunnen zien en de veiligheidsvoorschriften. Om 11 uur verlieten we Stø aan boord van de Leonora. Eerst zijn we naar Anda Fyr gevaren, een klein eilandje in de buurt van Stø, waar een vuurtoren staat. Op dit eilandje zie je veel “lundefugl”, volgens mij heten ze in het Nederlands “papegaaiduikers”. Ook hebben we zeehonden gezien en een adelaar. Fantastisch!

Vlak bij Anda Fyr merkte ik al dat ik me toch niet zo lekker voelde. De golven waren niet echt hoog, maar de boot was niet zo groot, dus je voelt de golven extra goed. Ik probeerde wel naar de horizon te kijken, maar uiteindelijk ben ik toch maar gaan liggen. Ik voelde me erg misselijk en duizelig. Als ik lag had ik er minder last van. Uiteindelijk heb ik zo’n 8 uur lang op het dek gelegen, met een aantal dekens over me heen, en onder me, want het was toch aardig koud. Ik durfde bijna niet overeind te komen, want als ik dat deed kwam er weer zo’n misselijkheidsgolf. Vreselijk! Toen we een eindje de zee op waren hoorde de kapitein via de radio dat het in Stø mistig was en dat de vooruitzichten slecht waren; ook mist op zee. En inderdaad, binnen no time trok het dicht en hadden we maar weinig uitzicht (ik had al niet zoveel omdat ik lag en omdat ik tevens mijn ogen dicht had, maar goed dat is een ander verhaal). Heel jammer, want dit betekende ook dat we de walvissen moeilijk konden zien. Walvissen kun je al van vrij ver zien omdat ze water omhoog spuiten. Nu konden ze dit helaas niet zien en was het maar hopen dat ze zouden ontdekken, ergens op zee. Via de radio hoorden ze dat een andere walvissafari ze had gezien. Dus daar zijn we toen heengevaren. Uiteindelijk hebben we heel in de verte (ik ook, ik kon nog net overeind komen) een walvisstaart gezien. In dit gebied zijn we een tijdje blijven liggen in de hoop nog meer walvissen te zien. Toen dat niet gebeurde zijn we nog een stuk verder naar het noorden gevaren, maar ook daar helaas niets te zien. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik een groot deel van de reis half geslapen heb, dus een deel heb ik niet meegekregen. Zo ontdekte ik ineens dat ik de enige was die nog aan dek was. De anderen zaten allemaal binnen aan de “fiskesuppe”, vissoep. Nou, ik moest er niet aan denken om iets te eten!! Toen we vlak bij Stø waren lukte het me om op te zitten en recht voor me uit te kijken zonder zeeziek te zijn. Eenmaal aan de wal was de zeeziekte in 1 keer over en had ik me toch een honger! Ik heb nog even met de kapitein van het schip gesproken. Hij zei dat ik best mocht overwinteren op het schip (omdat ik de hele tijd in de kou gelegen had). Toen ik hem zei dat ik erg jaloers was op het feit dat hij niet zeeziek was vertelde hij me dat hij de eerste 6 maanden dat hij op zee was, alle dagen zeeziek geweest was. Daarna was het over. Er is dus nog hoop. Hij vertelde me dat de pillen die we krijgen tegen zeeziekte pas na 1,5 uur werken en dat ik hem dus te laat ingenomen had. Hij zei dat als je de golven voelt voordat de pil werkt, het niet meer helpt. Dan word je zeeziek ondanks de pil. Nou dat weten we dan voor de volgende keer. Want een volgende keer komt er waarschijnlijk wel. Omdat we geen walvis gezien hebben, kregen we bij aankomst een tegoedbon die binnen twee jaar gebruikt moet worden. Een soort walvisgarantie. Ook kregen we een T-shirt. Een goede service vond ik. Ook kregen we een certificaat met daarop dat we op 21 juni 2003 op de Leonara de walvissafari volbracht hadden. Ja, maar je moet mij niet vragen hoe!!!!  

Vanmorgen merkte ik pas dat ik erg verkrampt daar gelegen heb (van de kou en waarschijnlijk om de bewegingen op te vangen); veel spierpijn, zelfs in mijn buikspieren. Nou, ik kan me niet herinneren dat ik die gisteren veel gebruikt heb.

Ook heb ik nog steeds het gevoel alsof ik op een boot zit, voornamelijk als ik loop. Zal wel weer overgaan.

Ik weet nu in ieder geval dat ik als ik dinsdagochtend de veerboot van Moskenes naar Bodø neem (ongeveer 3,5 uur) dat ik dan een 2 uur van tevoren een primatour neem. Gewoon voor het geval dat.  

Zoals gezegd  vandaag voornamelijk ingepakt. Vanmiddag nog gewandeld naar “Losjehytta” met Rønnaug en Ellen Marie. Een tocht die we nu 10 keer gemaakt hebben. Elke keer als we bij Losjehytta aankwamen hebben we onze naam in een schrift gezet, met daarbij hoe vaak je daar geweest bent. Mijn doel was in ieder geval 10 keer. Nou, dat is gelukt! Ik merk dat het elke keer een stukje beter gaat en dat het steeds makkelijker wordt om de berg op te komen.  

Goed, de komende dagen even geen nieuwsbrieven, maar vanuit Tolga misschien weer een aantal tegelijk. Jullie merken het wel.


Ha det bra! (doei)

   

Nieuwsbrief 1 (27-05-2003)

Nieuwsbrief 2 (28-05-2003)

Nieuwsbrief 3 (30-05-2003)

Nieuwsbrief 4 (01-06-2003)

Nieuwsbrief 5 (02-06-2003)

Nieuwsbrief 6 (15-06-2003)

Nieuwsbrief 7 (17-06-2003)

Nieuwsbrief 8 (18-06-2003)

Nieuwsbrief 9 (22-06-2003)

Nieuwsbrief 10 (24-06-2003)

Nieuwsbrief 11 (27-06-2003)

Nieuwsbrief 12 (03-07-2003)

Nieuwsbrief 13 (07-07-2003)