Bø i Vesterålen, 26 januari 2004  

Na bijna een week niets van mij gehoord te hebben hier eindelijk weer een teken van leven. Ik had gedacht vaker te kunnen en zullen mailen, omdat ik het idee had dat ik na schooltijd en in het weekend niet zoveel te doen zou hebben omdat ik niet zo mobiel ben en omdat het buiten maar kort licht is. Nou, ik mag wel in mijn agenda gaan bijhouden welke afspraken ik heb en naar wie ik toega, want ik heb het volgens mij nog nooit zo druk gehad. Elke middag en avond heb ik wel iets! Wel heel leuk natuurlijk, maar het maakt ook dat ik daardoor minder tijd heb voor de nieuwsbrieven. Die van vandaag zal wel een hele lange worden (hoop ik). Hopelijk krijg ik hem op tijd af, voor ik weer bij iemand op bezoek ga.

Marit (bij wie ik logeer) en Rønnaug nemen me overal mee naar toe. Daardoor zie ik veel en ontmoet ik veel verschillende mensen. Heel gezellig, maar soms ook best vermoeiend.

De vorige nieuwsbrief sloot ik af met dat het weer aan het veranderen was. Nou dat klopte. We hebben hier inmiddels bijna lente gehad, met 5 graden (boven 0), maar inmiddels is het ook weer volop winter! Over wisselvallig weer gesproken! Het blijkt hier regelmatig zo te gaan: volop winter met sneeuw en ijs, dan temperaturen boven 0 en regen, dan weer winter, etc.

Donderdagochtend werd ik wakker van de wind die om het huis loeide. Toen ik naar buiten keek was Straume één witte wereld geworden. Er lag al veel sneeuw, maar nu was het nog witter door een sneeuwstorm. De hele dag heeft het gewaaid en gesneeuwd. ’s Middags ging de sneeuw over in natte sneeuw en uiteindelijk in regen. De temperatuur schoot omhoog en ineens was het 5 graden boven nul en begond de sneeuw te smelten. Dat ging zo door op vrijdag. De 30-40 centimeter sneeuw veranderde in 10-20 centimeter sneeuw en op sommige plaatsen verdween die geheel. In Vinje en Steine (twee dorpjes in de gemeente Bø, ten zuiden van Straume en net iets dichter bij de zee) is er de afgelopen dagen meer sneeuw weggesmolten dan in Straume en het binnenland.

Donderdag en vrijdag veranderde de besneeuwde wegen, en fiets/voetpaden ineens in een heel grote ijsbaan!! Steeds meer realiseer ik me hoe blij ik ben dat ik niet met de auto ben! Het is echt ongelooflijk hoe die Noren over deze wegen rijden. Met spijkerbanden (en soms sneeuwkettingen) en aangepaste snelheden rijden ze hier over wegen die in Nederland meteen afgesloten zouden zijn geweest! Als ik me afvraag of we over zo’n stuk weg kunnen rijden, is dat voor hun absoluut geen enkel probleem. Het enige waar ze wat tegenop kunnen zien is dat de weg omhoog gaat en dat ze vaart moeten maken om omhoog te komen, anders hebben ze kans dat ze weer naar beneden glijden. Ik heb dat nog niet meegemaakt, maar beloof me, ik zit daar ook absoluut niet om te springen om achteruit de heuvel af te glijden!!

Op sommige wegen wordt wel gestrooid, maar dan niet in de vorm van zout, maar kleine steentjes. Dit maakt dat de auto’s beter grip krijgen. Ook op fiets/voetpaden is er vorige week gestrooid. Op plaatsen waar niet gestrooid is, heb ik veel moeite om me staande te houden. Ik glij alle kanten op. Ik probeer zoveel mogelijk aan de kanten te lopen, op de sneeuw. Die is nl. minder glad. Maar het is heel irritant om te zien hoe makkelijk en snel die Noren over de gladde wegen lopen! Ik dacht in het begin dat het aan mijn schoenen lag. Dat zijn berg/wandelschoenen die toch aardig gladheidsbestendig moeten zijn, maar het leek wel alsof het leren zolen waren (zeker in vergelijking met hoe de Noren lopen). Marit heeft de zolen bekeken en zij kwam (gelukkig) tot de conclusie dat het net zulke stroeve zolen waren als haar schoenen! Tja, dan moet het toch aan mijn vaardigheid om op gladde wegen te lopen, liggen. Het heeft er denk ik mee te maken dat ik het minder gewend ben. Zouden ze hier in Noorwegen cursussen hiervoor hebben? Net als een cursus rijden op gladde wegen lijkt me ook zo’n cursus onontbeerlijk voor winters Noorwegen!

Het hele weekend is de temperatuur boven 0 geweest en is aardig wat sneeuw gesmolten. De sneeuw knisperde niet meer onder mijn voeten als ik liep, maar werden dikke sneeuwzolen. De wegen werden in de loop van het weekend ijsvrij en goed begaanbaar. Raar hoor om te merken dat de jas die je aanhebt nu ineens wel erg warm is, en dat je je handschoenen en hoofdband niet meer nodig hebt. Ik moet toegeven dat ik het erg jammer vond dat er zoveel sneeuw wegsmolt, maar dat ik het ook erg lekker vond dat het minder glad op de weg was! Wel jammer dat door deze invallende dooi de ski-tocht met school die voor vrijdag op het programma stond niet doorging. Te slecht weer (veel wind en regen) en te nat. Als je nu zou vallen, zou je doornat geworden zijn. Net nu we het voor elkaar hadden gekregen de ski’s van Marit van zolder te halen! Ik hoopte natuurlijk wel dat het toch nog zou lukken. Nou, toen ik vanochtend uit het raam keek, was er een grote verrassing: sneeuwstorm! Daar waar de sneeuw helemaal was weggesmolten lag inmiddels weer een laagje van zo’n 10 centimeter. Op sommige plaatsen waren sneeuwbergen ontstaan door de harde wind. Onder de sneeuw ligt echter wel weer een laagje ijs, want voordat het vanmorgen is gaan sneeuwen, heeft het eerst geijzeld. Lekker als het straks weer gaat smelten!! Op dit moment is het weer 5 graden onder nul. Hopelijk blijft dit nog even zo tot ik vertrek. Heb ik misschien toch nog de mogelijkheid om te langlaufen. Ze hebben in Steine een ”lysløype”, een verlichte langlaufbaan zeg maar. Dat heb je hier ook wel nodig als het het grootste deel van de dag donker is.

Zoals vandaag is het erg donker en triest en zie je de bergen die rond Straume liggen bijna niet. Vanmiddag ben ik even een stukje gaan lopen. Het waaide niet meer en het was gestopt met sneeuwen. De besneeuwde bergen waren weer zichtbaar en staken erg wit af tegen een donkergrijze lucht. Wat een veelheid aan tinten grijs kun je eigenlijk hebben! Het was een prachtig gezicht. Helaas te donker voor een foto. Op zo’n moment zou ik wensen dat ik kon schilderen. Ik had dit zo graag vast willen leggen. Net zoals het noorderlicht Ik heb nu van school zwart papier meegenomen en krijtjes. Ik ga een poging wagen!

Ook de fantastische zonsondergang die ik gisteren (zondag) zag zou ik willen schilderen. Deze heb ik wel gefotografeerd, maar weet niet of de foto’s goed geworden zijn.

Gisteren waren Marit en ik op bezoek bij een nichtje van haar en haar man. Deze hebben in Antwerpen gewoond, en wonen nu in Steine. Vandaar af heb je, als het helder is, een goed uitzicht op de bergen van de Lofoten. Op het moment dat we daar wegreden verdween de zon achter deze besneeuwde bergen. Het leek wel alsof ze in brand stonden! En de wolken erboven waren donkergrijs met een randje oranje/roze. Ik zou er wel een hele tijd naar hebben kunnen kijken, omdat het licht telkens verandert, en daarmee de hele omgeving. Toen ik dit zag bedacht ik me hoe imposant de natuur kan zijn en hoe je ervan kunt genieten. Als ze me alle materiele dingen af zouden nemen, zoals tv, radio, computer (nee, deze misschien niet, want dan zou ik jullie niet meer kunnen berichten of deze pracht), dan nog zou ik me intens gelukkig voelen als ik keer op keer dit mee mocht maken. Ik voelde me zo één met de natuur. Het is toch een wonder dat de wereld er zo mooi uit kan zien. Gisteren leek het echt alsof ik me in een sprookjeslandschap waande.

Maar ook al is het bewolkt, is het prachtig om te zien hoeveel kleuren er hier, maar ik denk ook ergens anders te zien zijn. Van de zomer was het prachtig met de midzomernachtzon, maar ik denk zelfs dat ze hier in de winter nog meer verschillende kleuren hebben dan in de zomer. Hoe zou het hier in de herfst zijn met al die herfstkleuren? (Kan ik alvast een ticket bestellen voor september/oktober?)

Goed, genoeg over het weer. Ik heb het dus aardig druk gehad. Woensdagavond ben ik met Rønnaug gaan zwemmen. In Vinje is een klein zwembad. Samen met 9 andere vrouwen huurt Rønnaug het zwembad 1 à 1,5 uur per week af om te zwemmen. Deze keer waren we maar met 5 dames, dus lekker rustig. Hier in Noorwegen wordt van je verwacht dat je, voordat je je badpak aantrekt je doucht en dus wast. Een erg goede regel, al is het aantrekken van je badpak als je nat bent nou niet de meest ideale situatie (voor degenen die niet weten hoe dat is: probeer het eens een keer!). In Noorwegen hebben alle zwembaden naast douches ook een ”badstue”, een sauna, waar je gewoon gratis gebruik van kunt maken als je komt zwemmen. Echt zalig!

Donderdag na schooltijd heeft Rønnaug me weer opgehaald. Het is fantastisch dat ze me elke keer, onder wat voor weersomstandigheden dan ook, ophaalt en weer terugbrengt. Rønnaug woont in Vinje en werkt als invalster op de school in Steine. Ik heb met haar (en Marit) afgesproken dat ik komende vrijdag op die school een kijkje ga nemen. Dan hebben ze vrij in Straume. Bij Rønnaug heb ik lekker ”fiskekaker”, viskoekjes, gegeten. Ik weet dat nu een aantal mensen enorm gruwelt bij het idee alleen al, maar ik geniet enorm van dit eten.

Ik eet me hier te barste aan vis. Marit maakt veel visgerechten klaar en ook bij anderen eet ik eigenlijk alleen maar vis. Marit zei al dat ik straks wel naar huis kan zwemmen!

Zaterdagavond ben ik met Marit mee geweest naar Haugen. Daar staat een voormalige school die is omgebouwd tot een soort buurthuis. Daar serveerden ze zaterdagavond verse kabeljauw. Als voorgerecht hadden ze vissoep. Om je vingers bij af te likken! Bij de verse kabeljauw en lever drinken ze aquavit om de smaak van de lever weg te spoelen, en om het wat makkelijker verteerbaar te maken. De mensen nemen dit zelf mee, evenals de andere drank (wijn en bier) die gedronken wordt. Nou, na 1 glaasje aquavit en 1 glas rode wijn, vond ik het wel genoeg en was ik blij dat we nog koffie na hadden! Ik heb meteen maar twee kopjes koffie gedronken om mijn ogen een beetje open te kunnen houden. Wat mij betreft hadden ze er ook wel lucifers bij kunnen leveren.

Zondagavond heb ik weer vis gegeten, nl. ”lutefisk”. Dat is gedroogde kabeljauw die na een bepaalde periode gedroogd te zijn geweest weer in water ofzo leggen. Het krijgt dan een speciale smaak. Dit gerecht wordt hier in Noord-Noorwegen traditioneel met kerst gegeten. Bij het gerecht serveren ze ”ertestuing”, een soort erwtenmoes en aardappelen. Veel mensen, vnl. Noren uit het zuiden, maar ook veel kinderen vinden lutefisk absoluut niet lekker. Ik was er dus wel erg benieuwd naar. Nou, ik heb weer genoten! Volgens mij kunnen ze me zondag ook gewoon naar Nederland rollen!

Ze eten hier (maar ook in de rest van Noorwegen) veel traditionele gerechten. Zaterdagmiddag bijvoorbeeld heb ik bij Rønnaug gegeten. ’s Zaterdags eten de Noren meestal ”grøtt”, pap. Meestal is dit rijstepap. Wij eten dit als nagerecht, maar de Noren eten dit als hoofdgerecht. Rønnaug had zaterdag naast rijstepap ook ”rømmegrøtt”, roompap gemaakt. Erg lekker allebei, maar ook erg machtig. Als ik daar een half bord van op heb, ben ik helemaal vol.  

Het is inmiddels al weer 27 januari. Ik heb de brief niet afgekregen voor ik op bezoek ging bij de rektor en zijn vrouw. Daar waren alle collega’s uitgenodigd, en hebben we ook weer allerlei lekkere dingen gegeten. Zo hadden ze ”bakelouw” gemaakt. De naam lijkt op de Surinaamse bakkeljauw, maar het is niet hetzelfde. Wel is het gemaakt van gedroogde vis die een aantal dagen in water heeft gelegen. Samen met aardappelen en een tomatensaus wordt het gekookt. Ook erg lekker. Ik vind de Noren goede koks. En het zijn meesters in het bakken van brood en taarten. Het lijkt ook wel alsof ze het zo uit hun mouw schudden! Waar halen ze de tijd vandaan om in een middagje even twee taarten in elkaar te draaien? Ook bakt bijna iedereen hier zijn eigen brood. Elke keer als ik in Noorwegen geweest ben, denk ik: ”dit ga ik thuis ook doen”. Maar dat lukt nooit. Ik neem er de tijd niet voor en omdat het niet in onze huidige cultuur ”gebakken” zit, wordt je ook niet aangemoedigd om zelf brood te bakken. Het is toch veel makkelijker om het kant en klaar in de winkel te kopen? (maar veel minder lekker).

Samen met een collega heb ik gisteren 5 rozen gekocht voor de rector en zijn vrouw. Waren we per persoon 75 NOK kwijt, bijna 10 euro per persoon!! Een kleinigheidje!! Bloemen zijn hier dus echt niet te betalen, terwijl ik de rest van de prijzen wel mee vindt vallen.

Toen ik gisteravond met Kari (leerkracht van klas 6 en 7) naar huis reed, sneeuwde het enorm. Het was vreselijk moeilijk om te zien waar de weg was. Ten eerste omdat er hier langs de weg (langs de hoofdweg wel) geen lantaarns staan, en ten tweede door de enorme sneeuwbui (bijna storm) waar we inzaten. Ik was blij dat Kari de weg kende en dat er langs de weg lange oranje stokken met reflectoren staan. Deze geven aan waar de weg loopt. Absoluut geen overbodige luxe! Toen Kari mij thuis afgezet had (half 11) had ik eigenlijk nog ontzettende zin om in deze sneeuwbui een lange wandeling te maken en als een sneeuwman, fris en fruitig mijn bed in te stappen. Ik heb het maar niet gedaan: ik moet natuurlijk wel mijn reputatie van slimme Nederlander hoog houden!

De omgeving is dus weer bedekt met een laag van 30-40 centimeter sneeuw en Bø is weer omgetoverd in een witte, koude en knisperende wereld. Vanacht heeft het zo’n 10 graden gevroren en ook overdag is het nog –7 graden geweest. Zowel gisteren als vandaag ben ik na school een half uur gaan wandelen in deze wondere witte wereld. Zalig! Als je langs huizen loopt, ruik je vuur dat knispert in de houtkachels in de huizen. Het geeft me echt een gezellig winters gevoel.

Ik heb vanmiddag tijdens het lopen trouwens wel vreselijk gelachen. Hier in Noorwegen zorg je ervoor dat je als wandelaar in het donker goed zichtbaar bent. Zeker als er geen voet/fietspaden zijn en je dus op de weg moet lopen. De meeste mensen hebben reflecterende banden op hun jas en een grote reflector die aan de zak van hun jas bungelt. Ik had die reflector vandaag niet meegenomen omdat ik wegging toen het nog licht was. Maar ik besloot een langere wandeling te maken, en toen werd het natuurlijk al wat donkerder. Ik moest een klein stukje over de weg lopen, en ik bedacht me dat ik wel de berm in kon stappen als er een auto aan zou komen. Nou, dat deed ik dus netjes, maar ik was even vergeten dat er naast deze weg ook een greppel ligt, die nu deze bedekt is met sneeuw niet meer zichtbaar is. De sneeuw van de berm ligt even hoog als de sneeuw in de greppel. Nou, je begrijpt al wat er gebeurde: deze dame zakte tot halverwege haar bovenbenen in de sneeuw!!! Ik kreeg zo’n beetje de slappe lach, want ik zag mezelf daar staan! Het was nog een hele klim om weer uit diep greppel met al die sneeuw te komen!

De sneeuw is poedersneeuw en stuift behoorlijk als er een auto langsrijdt, of als het waait. Vandaag was op de bergen goed te zien dat het waaide en dat de sneeuw boven op de berg behoorlijk aan het stuiven was. Omdat het vriest, is het onmogelijk om van deze sneeuw een sneeuwpop te maken, of sneeuwballen te gooien. Dat laatste vind ik helemaal niet erg, want als ik ergens een hekel aan heb is het zo’n koude sneeuwbal in je nek, die dan smelt en ijskoude straaltjes water over je rug naar beneden glijden!!

Kijk, heb ik het weer over het weer. Je ontkomt er hier eigenlijk niet aan. Het hele dagelijkse leven is sterk verbonden met het weer. Het heeft invloed op wat je die dag aantrekt, wat je aan kleren meeneemt naar school, wat je die dag doet, hoe je naar school gaat, etc. De invloed van het weer hier is dus groot.

Bijna iedereen hier heeft nu in de winter een ”kjeledress” aan. Dat is een soort gewatteerde overal die wind- en waterdicht is. Deze trek je over je kleren aan en dan kan je lekker naar buiten. Alle kinderen op school hebben hem aan als ze op school komen. In de pauze trekken ze hem weer aan en na de pauze weer uit. Ze gebruiken hier veel tijd voor, dus het is opmerkelijk als een les op tijd begint! Een hele verkleedpartij, want ook schoenen/laarzen moeten aan en uit. Ik heb dan geen kjeledress aan, maar ik heb naar school wel mijn bergschoenen aan. Op school heb ik andere schoenen aan die ik binnen gebruik. Een heel gewissel.

Iedereen hier trekt bij binnenkomst zijn schoenen uit en loopt lekker op zijn sokken naar binnen. Heb je geen last van dat iemand met zijn grote sneeuwschoenen je huis binnen banjert!

Maar goed, nu echt genoeg over het weer. Jullie willen natuurlijk weten hoe het op school gaat. Nou, dat gaat goed. Het contact met de kinderen is goed. Ik merk dat het in vergelijking met vorig jaar een stuk makkelijker is om de taal te verstaan. Wel leer ik elke dag nog nieuwe woorden, van zowel de kinderen als de volwassenen. Woorden die ze voor dingen op school gebruiken, die in lesjes voorkomen, als ook veel woorden die met de sneeuw te maken hebben. Heel leuk. Ik merk ook dat de kinderen het leuk vinden om uit te leggen aan mij wat een woord betekent.

Doordat ik nu in verschillende klassen meeloop en het inderdaad wat meer de gewone lessen zijn dan vorig jaar, leer ik veel over hoe hier dingen uitgelegd worden en hoe bijvoorbeeld met rekenen +, -, :, en x worden genoemd. Niet onbelangrijk. Ook is het leuk om het niveau waarop de kinderen zitten te vergelijken met Nederland. Gisteren heb ik bijvoorbeeld de hele dag in klas 2 (groep 4) meegelopen. De kinderen waren hier net begonnen met + en – sommen onder de 10, terwijl dit in Nederland toch stof is die in groep 3 (hier klas 1) behandeld wordt. Wel hebben ze vanaf klas 2 al Engels op school.

In klas 1 (groep 3) wordt er nog veel gespeeld en komen de kinderen in contact met letters en cijfers. Aan het eind van klas 3 hoeven ze nog niet te kunnen lezen en rekenen. Donderdag ga ik meelopen in klas 1. Vandaag heb ik meegelopen in klas 3 en 4. Wat mij de afgelopen dagen opviel is dat er eigenlijk geen straf uitgedeeld wordt, of dat kinderen die vervelend zijn naar de gang moeten. Dat laatste blijkt in Noorwegen zelfs niet te mogen, omdat men bang is dat ze dan weglopen. Het is me echter nog niet helemaal duidelijk wat er wel voor ”strafmaatregels” er zijn. Of zouden de kinderen hier toch minder vervelend zijn? Ik denk dat dat laatste niet het geval is. Ik heb de laatste dagen genoeg kinderen gezien die onrustig waren en luidruchtig. Toch denk ik dat ze beter corrigeerbaar zijn. Ook heb ik het idee dat men het hier, als kinderen niet werken, maar verder wel rustig zijn, maar wat laten. Ze worden wel toegesproken, maar dat dat nou echt streng is kan ik niet zeggen.

Vorige week donderdag liep ik mee in klas 6 en 7. Het tweede uur hadden ze muziek samen met klas 5 van de rector van de school. Dezelfde rector die zei dat ik in januari moest komen omdat er dan meer structuur zou zijn (weet je nog?). Nou, als er bij iemand geen structuur is in de klas, dan is het wel bij hem. Als ik zo’n les gegeven zou hebben tijdens mijn stage, zou ten eerste mijn stage afgekeurd zijn, maar zou Mimi (mijn mentor) me gevraagd hebben waar mijn grenzen liggen, en of ik die misschien toch iets beter aan zou kunnen geven. Wat een zooitje! Een deel van de klas, vnl. klas 5, deed mee, maar de rest zat onderwijl te praten en te klieren. Terwijl Kjell (de rector) mij in het begin wat probeerde uitleggen, zaten de kinderen te kletsen en blokfluit te spelen. En de les was toen al begonnen. Ik heb er wat van gezegd. Toen was het ineens heel stil, want ze schrokken toch wel een beetje: dit was niet de Andrea die ze kenden! Ik hoop niet dat ik Kjell beledigd heb, maar ik vond het gewoon te gek voor woorden! De rest van de les heb ik niets gezegd en net gedaan of ik niets merkte. Ik vond dat Kjell dat zelf maar moest doen. Terwijl een deel van de klas meezong, was de rest er hard doorheen aan het kletsen! Tja, het zijn dus toch niet zulke lieverdjes.

De muzieklessen hier op school zijn toch wel wat anders dan die in Nederland. Hier krijgen de kinderen vanaf klas 2 een (plastic) blokfluit en krijgen ze ritmes en noten aangeleerd. Een aantal kan al heel aardig spelen, maar velen bakken er niets van, dus het is een kakafonie aan geluiden. Daarbij komt nog dat de piano die gebruikt wordt en de blokfluiten niet gelijk gestemd zijn, dus dat het ook nog eens heel vals klinkt! Ja, een hele ervaring zo’n muziekles.

Vorige week woensdag was er dus een prinsesje geboren. Donderdag zou de naam bekend gemaakt worden, rond een uur of 11. Het was mooi om te zien hoe belangrijk en spannend de kinderen dit vonden. In klas 6 en 7 waren de kinderen de hele tijd bezig met het bedenken van allerlei namen, en ze probeerden te raden welke naam het zou worden. De meest getipte naam was: Ingeborg Ragnhild. Om 11 uur zaten ze allemaal gekluisterd aan de radio die in de klas stond. Een prachtig gezicht. Uiteindelijk duurde het wel wat langer. Ik was inmiddels naar de computer gegaan. Toen ze de naam hadden gehoord kwamen ze dit uitgelaten vertellen. Schitterend!

Vrijdag zouden we gaan langlaufen met school, maar door het slechte weer ging dit niet door. Ik heb toen meegelopen met klas 5. De kinderen hebben met behulp van een atlas de kaart van Nederland gekleurd en de grote steden erin getekend. Ze waren supergemotiveerd en zijn daar lang mee bezig geweest. Ook wilden ze veel weten over de Nederlandse taal en moest ik veel zinnetjes in het Nederlands zeggen. Ook zijn ze druk bezig om allerlei informatie te verzamelen over Noorwegen dat ik eventueel in Nederland op scholen kan gebruiken. Dezelfde gemotiveerdheid zag ik ook tijdens de laatste uren toen we klas 5, 6 en 7 in groepen opdeelden om allerlei wiskunde-puzzels te maken. Daar gingen ze heel serieus mee aan de slag en gaven niet op tot ze het antwoord hadden. Mooi om te zien, want ik heb op scholen in Nederland wel andere voorbeelden gezien. Ik ben er nog niet achter waar dit nou mee te maken kan hebben. Enig idee?

Het laatste uur heb ik groep 5 getrakteerd op knäckebrød met hagelslag (vlokken, gewone hagelslag en vruchtenhagel). Ze hebben genoten. Ze wilden me wel geld geven zodat ik het naar ze op kon sturen! Ook vonden ze maar dat ik een nederlandse winkel moest beginnen, zodat ik hagelslag kon verkopen. Geen slecht idee lijkt me. Alleen nog even een ondernemingsplan schrijven en we kunnen zo beginnen.

Vrijdag na schooltijd ben ik met Marit naar het ”skolekontor”, het schoolkantoor, geweest. Dit is onderdeel van het gemeentehuis en regelt alles wat met de scholen te maken heeft. Leuk om even te zien. Daarna hebben we een rondje gemeentehuis gedaan en veel mensen ontmoet. Ook met veel materiaal weer naar buiten gekomen, incl. een T-shirt en een CD-rom! Toen we naar huis liepen vroeg Marit me of het in Nederland mogelijk was om zomaar even het gemeentehuis binnen te lopen en een praatje te maken met de burgemeester. Hoezo, burgemeester vroeg ik? Bleek dat een van de heren waar ik mee had staan praten de burgemeester van Bø was!! Ja, hoe naief kun je zijn. Nou, in Groningen zien ze me aankomen: hallo, ik wil wel even het kantoor van dhr. Wallage zien en hem een paar vraagjes stellen. Ik denk dat ik binnen de kortste keren weer buiten had gestaan! Onmogelijk in Nederland. Te groot en te massaal, zelfs in plattelandsgemeenten. 

Hierna hebben Marit en ik twee jongens weggebracht naar een soort weekendverblijf. Deze jongens zijn geestelijk gehandicapt en gaan 1x per maand een weekend naar een soort vakantiehuis waar ze allerlei leuke dingen doen. Hun ouders hebben dan een weekendje ”vrij”. Een goede regeling. Hebben ze zoiets ook in Nederland? Hier zwaaide een echtpaar de scepter dat door de week ook gewoon werkt. Toen ik dit allemaal zag kreeg ik een enorme waardering voor mensen die dit soort dingen doen. Zich in hun vrije weekend inzetten om deze kinderen te kunnen opvangen. Knap hoor!

Deze twee jongens zitten gewoon op de school in Straume. Omdat ze geen speciaal onderwijs hebben, krijgen deze jongens gewoon hier op school les van iemand die ze de hele dag begeleid. Soms apart in een lokaal, soms met de rest van de klas. Mooi.

Zondag hebben we de jongens weer opgehaald. We zijn toen om half 3 vertrokken zodat ik de route ook met licht zou zien. Ik heb verscheidene foto’s gemaakt van het fantastische licht. Ik hoop echt dat ze goed worden.

Vandaag (dinsdag 27 januari) heb ik het eerste deel van de dag meegelopen met klas 3 en 4, en daarna met klas 6 die eten moest koken.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor al die lekkere recepten. Echt te gek dat jullie zo met me meeleven!

Maar helaas: er is geen Nederlands eten gemaakt. Zondag heb ik de leerkracht gebeld met de mededeling dat het ”hutspot” zou worden en doorgegeven wat ze daar allemaal voor nodig had. Meteen begon ze wat tegen te spartelen dat bepaalde dingen hier niet te koop waren (nou, ik heb nog geen winkel hier gezien die geen rundvlees, wortelen, aardappelen en ui heeft!). Daarna vond ze het recept te ingewikkeld, en uiteindelijk bleek dat ze eigenlijk al iets in haar hoofd had wat ze wilde maken! En bedankt!! Ik baalde (en baal nog steeds) als een stekker. Had ik (en hadden jullie) daar mijn/jullie best nou voor gedaan? Ze zei ook nog dat het wel wat kort dag was, en dat ze het niet zomaar zonder voorbereiding kon doen. En dat terwijl ze nog de hele maandag de tijd had om het voor te bereiden! Maar ze vroeg mij maandagochtend tijdens een muziekles wel of ik zomaar even een Noors (!) liedje voor kon zingen. Een liedje dat ik nog nooit gehoord of gezongen had. Over uit je mouw schudden gesproken. Nou, daar heb ik natuurlijk ook voor bedankt!

IK vind het echt heel jammer dat we geen hutspot of iets anders hebben kunnen maken en ik voel me schuldig dat jullie er zoveel moeite voor hebben gedaan om mij te helpen, terwijl dit dus uiteindelijk helemaal niet nodig was geweest. (al heb ik nu wel veel goede recepten van Nederlandse gerechten). Sorry, sorry, sorry!

Nou, ik geloof dat dit het wel was van de afgelopen week. Morgen (woensdag) ga ik samen met Rønnaug proberen om te wandelen naar ”Losjehytta”. Dat is een hut op een berg waar ik van de zomer regelmatig (10x) naar toe gewandeld ben. Omdat het de afgelopen dagen erg glad was, hebben we ons er maar niet aan gewaagd, maar nu willen we het toch gaan proberen. Ik ben heel benieuwd of het gaat lukken. Er zal wel veel sneeuw liggen, maar misschien is er wel een paadje gemaakt.

Daarna ga ik bij een collega (Mariann) eten. Donderdag is het geloof ik wat rustiger en zal ik proberen nog een nieuwsbrief te schrijven. Vrijdag heb ik vrij van school, maar is het de bedoeling om een kijkje te gaan nemen op de lagere school van Steine. Ze schijnen uit te kijken naar mijn komst. Ben benieuwd of het er net zo toegaat als op de school in Straume, of dat er toch veel verschil is. Jullie horen het van mij.

Vrijdagavond een afscheidsfeestje en zaterdag echt de laatste dag voor ik zondag weer het vliegtuig richting Oslo neem. Bah, ik heb geen zin, ik heb het hier uitstekend naar mijn zin en voel me hier enorm thuis. De kinderen vroegen al wanneer ik terugkwam en dat ik zeker terug moest komen. Bij het eten willen ze allemaal naast me zitten, want over een aantal dagen ga ik alweer weg. Velen willen mailen en meerdere adressen zijn al uitgewisseld. Ik ga het nog druk krijgen!

Jullie horen zo spoedig mogelijk weer van mij.

Hilsen og vinterklem (groetjes en een winterse omhelzing)


Andrea

Winternieuwsbrief 1 (19-01-2004)

Winternieuwsbrief 2 (21-01-2004)

Winternieuwsbrief 3 (26-01-2004)

Winternieuwsbrief 4 (31-01-2004)