Bø i Vesterålen, 31 januari 2004

Alweer de laatste nieuwsbrief uit winters Noord-Noorwegen. Deze twee weken zijn omgevlogen, maar ik kan niet zeggen dat ik niets gedaan heb, of dat ik iets gemist heb. Misschien dan dat ik niet gelanglaufd heb, maar ik heb het idee dat ik deze twee weken voor de volle 100% (al was het niet voor 200%) geleefd heb, en intens genoten heb. Wat zal ik het hier weer gaan missen: de ruimte, de natuur, de sneeuw, het noorderlicht, de prachtige kleuren, de mensen, etc.

Maar goed, genoeg van dit sentimentele gedoe (komt aan het eind nog wel). Wat heb ik de afgelopen dagen gedaan?

Woensdag heb ik in zowel klas 1, klas 2 als klas 3 meegelopen. Een beetje vermoeiend, maar ook wel weer leuk. Schreef ik in de vorige nieuwsbrief nog dat ik nog niet had gezien dat er straf gehanteerd werd, meteen de volgende dag kreeg ik een voorbeeld. Een jongetje in de tweede klas had (al dagen) zijn huiswerk niet gedaan. De leerkracht sprak hem daarop aan. Hij zei dat hij geen tijd gehad had. De juf legde hem uit hoeveel uur hij had om zijn huiswerk te maken en dat het dus flauwekul was. De leerkracht heeft de vader van het jongetje meteen opgebeld en hij mocht zelf uitleggen waarom er gebeld was. Dus toch strafmaatregelen. Ik denk ook dat het een goede les voor de ouders was!

De kinderen hier hebben allemaal een ”meldingsbok”, een klein boekje waarin de ouders een berichtje kunnen schrijven bijv. over waarom het huiswerk niet gedaan is, of als een kind naar de huisarts moet. De leerkracht schrijft daar dan ook iets in als antwoord. Heel makkelijk.

In klas 3 heb ik een Engelse les bijgewoond. Deze leerkracht werkt veel met liedjes. De kinderen leren zo Engels en vinden het heel leuk. De leerkracht zingt veel met de kinderen: als de lessen beginnen, aan het eind van de dag, voor het eten, etc. Veel traditionele Noorse liedjes.

Woensdag na de lunch hadden de kinderen van klas 1 t/m 4 zang- en dansspelletjes die ze over een week met de ouders gaan doen. We moesten natuurlijk alvast oefenen. Er was 1 liedje waarbij je op bepaalde woorden elke keer door je knieën moet zakken. Na 1 keer oefenen kreeg ik al zo’n beetje kramp in mijn bovenbenen! En toen moest ik nog met Rønnaug naar Losjehytta. Dat is een hut in de bergen waar je naartoe kunt lopen! Omhoog lopen ging nog wel, maar naar beneden voelde ik mijn benen heel erg. De volgende dag had ik dan ook gigantische spierpijn en had veel moeite om de trap af te komen.

De tocht naar Losjehytta was fantastisch. Van de zomer was het mooi, maar nu met al die sneeuw en een ondergaande oranje zon was het helemaal prachtig. Het is ongeveer een half uur heen en een half uur teruglopen. Heen natuurlijk alleen maar omhoog. Nog steeds ben ik daar niet aan gewend. Ik ben blij dat ik met Rønnaug samen loop. Zij loopt gelukkig ook niet zo snel omhoog. Naar beneden loopt ze echter weer heel snel, zelfs in de sneeuw.

Het pad was gelukkig niet glad, al heb ik op de terugweg wel ”brodder” ondergehad. Dat zijn een soort ”piggdekk” (spijkerbanden) voor onder je schoenen. De kans dat je uitglijdt is dan minder. Ook hadden we een soort skistokken bij ons. Rønnaug gebruikt ze in de zomer ook. Ze worden gebruikt bij ”Nordic walking”, wandelen met deze stokken maakt dat je ook je armspieren gebruikt. De stokken hielpen ons ook om wat meer houvast te krijgen.

Vrijdag hebben we dezelfde tocht nog een keer gedaan. Weer was het prachtig: de zon scheen en er was nauwelijks wind. Ik merkte deze tweede keer dat het een stuk makkelijker was om omhoog te lopen en dat het een stuk sneller ging. Dus: oefening baart kunst (en conditie).

Wat me trouwens opviel toen we beide keren de wandeling maakte, dat het licht uitmaakt of je bijvoorbeeld de bergen van de Lofoten dichtbij of verderaf ziet. Het licht maakt soms dat het dichterbij lijkt dan het in werkelijkheid is.

Het is hier trouwens nog volop winter: overdag rond de –5 graden en er ligt nog veel sneeuw. Wel is er dichterbij de zee minder sneeuw. Rønnaug en ik zouden donderdag gaan langlaufen in Steine, maar dat ging helaas niet door doordat er daar niet zo heel veel sneeuw meer ligt. Hier in Straume ligt nog meer dan genoeg, en ik geniet elke keer weer als ik naar buiten kijk en ga. Zodra de zon schijnt wordt ik onrustig en moet ik naar buiten om een wandeling te maken.

Woensdagavond heb ik bij een collega gegeten. Mariann is druk bezig met verhuizen en denkt erover om een huis te kopen. Ze weet echter nog niet of ze wel in Bø wil blijven. (als ik naar Bø zou verhuizen zou ze blijven, zei ze…..) Ze vertelde dat er wel twee huizen waren die ze mooi vond en waar ze wel in geïnteresseerd was. Twee vrijstaande huizen. Een met uitzicht op zee. Jullie kunnen vast niet raden hoe duur deze huizen zijn……

De ene kost 300.000 NOK (die met uitzicht op zee) en de andere 500.000 NOK. Deel de prijs door 8 en je hebt de prijs in euro’s……… Koopje, koopje, koopje!! Ik zou bijna in de verleiding komen om meteen zo’n huis aan te schaffen. Ongelooflijk hoe goedkoop de huizen hier zijn. Ja, je moet er wel van houden om zo noordelijk te zitten, in de winter in het donker, maar in de zomer de hele dag licht. In het zuiden van Noorwegen zijn de huizen wel duurder, evenals in de steden, maar als je de prijzen met hetzelfde soort huis in Nederland vergelijkt, zijn de huizen hier spotgoedkoop.

Donderdag was mijn laatste dag op school. De eerste 4 uur heb ik meegelopen in klas 1. Veel spelen is daar het motto, al is er wel een aantal dingen dat de kinderen aangeboden moet worden. Zo moeten ze bijvoorbeeld naar een verhaal kunnen luisteren en er daarna een tekening van maken. Monica (de juf) komt uit Moss en spreekt een ander dialect. Zij las het verhaal aan de kinderen voor en ik baalde dat ik niet een cassetterecorder aangezet had. Ik had het zo voor een Noorse les kunnen gebruiken! Ik heb nu met haar afgesproken dat zij en een aantal collega’s een aantal sprookjes voor me inlezen. Ik krijg dan een aantal verschillende dialecten en meerdere sprookjes. Te gek!

Ik heb nu al 1 sprookje op minidisc, want vrijdag was ik op de school in Steine en daar las de juf van klas 2 een sprookje voor. Ik was gelukkig voorbereid en heb het dus op mogen nemen (dus cursisten, bereid je maar voor!!)

Donderdag de laatste twee uur heb ik de tijd genomen om knäckebrød met hagelslag te smeren voor klas 6 en 7. De kinderen waren verrast en helemaal gelukkig. Zonder dat de Kari (de leerkracht) hier om moest vragen bedankten ze me allemaal. Voor ik wegging moest ik iedereen een ”klem”, omhelzing geven. Zelfs de jongens stonden in de rij voor een klem! Een meisje was als een van de eerste aan de beurt geweest, maar ging weer achterin de rij staan, zodat ze me nog een keer een klem kon geven!

Ook heb ik afscheid genomen van klas 5. Zij hadden allemaal mooie tekeningen gemaakt en informatie over Noorwegen opgezocht en opgeschreven. Daar hadden ze echt heel erg hun best op gedaan. Allemaal wilden ze mijn adres en e-mailadres, dus daar krijg ik het nog druk mee! Ook hier wilden ze allemaal weer een klem.

Ze wilden allemaal weten wanneer ik weer terugkwam, maar ik heb gezegd dat mijn portemonnee deze keer bepaald wanneer ik weer terugkom. Een van de kinderen vond dat ik dan maar de loterij moest winnen! Ja, wie wil dat nou niet?

Vrijdag ben ik naar de school in Steine geweest. Eerst klas 2 en daarna klas 7. Grappig om te merken dat ze eigenlijk in klas 2 geïnteresseerder waren in Nederland, dan in groep 7. Daar zijn ze echt al aan het puberen en vinden ze het eigenlijk een beetje saai wat je vertelt. Maar ze hebben zich uitstekend gedragen en dat mag ook best gezegd.

De sfeer op de school in Steine is beter dan die op de school in Straume. Er wordt veel gelachen en veel grapjes gemaakt. De directeur doet daar hard aan mee, en ik denk dat dat heel belangrijk is.

De school in Steine is een grotere school en heeft klassen van zo’n 20 tot 25 leerlingen. Ook zijn er wel wat kleinere klassen. Als je een klas van zo’n 25 leerlingen hebt, wordt de klas tijdens Noors en wiskunde opgedeeld.

Vrijdagavond had Marit Rønnaug en Wanja uitgenodigd om als het ware een afscheidsfeestje te vieren. Marit had ”fiskemousse”, vismousse, gemaakt. ERG LEKKER!! We hebben dus lekker gegeten, gezellig gekletst en vreselijk gelachen. Grappig is om te zien dat zowel Rønnaug als Wanja hun breiwerk hadden meegenomen. Het is hier heel gewoon dat als je op bezoek gaat, je gezellig gaat zitten breien terwijl je met elkaar praat. Ik kreeg ook weer enorme zin om te gaan breien, dus ik ben vanochtend naar de winkel geweest om wol te kopen.

Vandaag, zaterdag, een rustige dag gehad. Wat gewandeld, (met deze erbij) twee nieuwsbrieven geschreven en hutspot gekookt. Marit wilde dat heel graag een keer eten, dus dat heb ik vanmiddag voor haar en Rønnaug klaargemaakt. Het was de eerste keer dat ik het gekookt heb (ik koop het meestal kant-en-klaar), maar het is goed gelukt en ze vonden het gelukkig lekker.

Rønnaug vroeg nog of ik vanavond met haar mee naar huis ging, maar ik heb het afgeslagen. Ik vind het heel gezellig en ik kan goed met haar praten, maar ik wilde ook graag deze nieuwsbrief nog schrijven en alvast wat pakken vanavond.

Morgen om 13.00 uur vertrekken we hier vandaan. Marit brengt me met de auto naar Sortland, alwaar ik om 14.15 uur de flybus naar Evenes neem. Om 16.00 uur kom ik daar aan. Op de heenreis was het pikkedonker toen ik deze route reed, nu hoop ik onderweg nog wat te zien. Tot ongeveer 16.00 uur is het licht, dus ik hoop dat het een beetje redelijk weer is en ik nog wat van de omgeving kan zien.

Om 17.10 uur vertrekt het vliegtuig naar Oslo, waar ik om 18.50 uur aankom. Ik weet niet of ik ga proberen om een plekje bij het raam te veroveren aangezien het al donker is als we vertrekken. Ik zie wel, misschien is het mogelijk om toch iets van een zonsondergang te zien als we richting het zuiden vliegen.

Op Gardermoen (het vliegveld bij Oslo) staan twee oud-cursisten mij op te wachten. Zij wonen in de buurt van Hønefoss en bij hen ga ik een nacht overnachten. Het laatste vliegtuig van Oslo naar Amsterdam vertrekt nl. om 19.10 uur en dat zou wel erg krap worden. Ik heb geen zin om in de stress te zitten of ik al dan niet een vliegtuig zal halen, met als kans dat ik een heel nieuw vliegticket kan kopen.

Maandag vlieg ik (met pijn in mijn hart) weer terug naar Nederland.

Ik zal Noorwegen zeker weer erg gaan missen. Ik heb het idee dat ik hier thuishoor. Ik voel me thuis in de kou en in de sneeuw, in het donker en het licht, het noorderlicht en de midzomernachtzon, in de prachtige natuur en in de Noorse mentaliteit.

Bedankt dat jullie weer van die aandachtige lezers waren. Wanneer ik weer naar Noorwegen ga kan ik niet zeggen, maar ik zal jullie ook dan zeker weer op de hoogte houden (als jullie dat natuurlijk willen).

Mange hilsner og en stor vinterklem fra vinter-Norge (veel groetjes en een dikke winteromhelzing vanuit winters Noorwegen)

Vi sees ! (tot ziens)


Andrea

Winternieuwsbrief 1 (19-01-2004)

Winternieuwsbrief 2 (21-01-2004)

Winternieuwsbrief 3 (26-01-2004)

Winternieuwsbrief 4 (31-01-2004)